It takes two to be a refugee

Het bericht van 17 maart kwam bij ons hard binnen. 176 km bij ons vandaan is een boot omgeslagen en er zijn 16 mensen omgekomen waarvan 5 jonge kinderen.
45 % van de aankomsten op Lesbos is momenteel kind.
Ja……. dat is bijna de helft!!!
* De deal ging twee jaar geleden van start met als doel, minder gevluchte mensen Europa in, minder doden op zee en snellere procedures.

Alleen dat eerste is gelukt. Wij schamen ons voor dit beleid en kiezen anders.
Wij ontvangen hen die gevlucht zijn voor oorlog en geweld, wij helpen hen met weer in hun kracht komen, wij geven hen weer het ‘goede voorbeeld’, wij omarmen en delen, wij hebben lief en leven samen.

Twee handen op ons hart, onze ogen even dicht en in gedachten bij weer een boot vol met mensen die de overtocht niet hebben gered.

Liefs
P.s. hieronder een uitgebreid verslag van wat wij weten van de deal, wat wij zien en waar wij op hopen en van dromen.


* De EU Turkije deal. Een deal die gemaakt is omdat te veel mensen in 2015 onze Europese grenzen binnen vluchtten.
Na de tweede wereld oorlog, in 1951, werd er in Genève het vluchtelingenverdrag opgesteld.
In dit verdrag staat dat iedereen die vlucht naar Europa en asiel aanvraagt recht heeft op een procedure.
Men vraagt dan (meestal) asiel aan in het eerste land van aankomst in Europa.
Maar er is een uitzondering. Men kan er ook op gewezen worden de procedure te starten in een ander veilige land.

Dit zinnetje gaf de deal op 21 maart 2016 de ruimte om te ontstaan. En Turkije werd aangewezen als veilig land.
MAAR, een grote maar, er moet individueel gekeken worden of dit veilige land ook veilig is per zaak. En dit moet case by case. Kortom, toch een kleine procedure hier in Griekenland.

Het zou dan zo gaan:

  • Iedereen die aankomt in Griekenland zou indien Turkije veilig blijkt te zijn terug worden teruggestuurd naar Turkije.
  • Nederland en o.a. Duitsland zouden dan 1 Syriër in ruil via de lucht ‘opnemen’, een potje mensenruilen dus.
  • Turkije zou voor deze deal 6 Miljard euro krijgen…
  • Er zou 500 miljoen gestoken worden in het verbeteren van de opvangplekken op de Griekse eilanden en de asielprocedure zou gesteund gaan worden door o.a. de Nederlandse kennis op dit gebied.

Vanaf 21 maart 2016 was het ineens stil hier. Geen boten meer, ook al zo vreemd.
Wat moet er in hemelsnaam gebeurd zijn dat al die smokkelaars ineens niet meer bewogen (dit is een miljoenen business) of wat moet er gebeurd zijn dat de boten op zee ineens niet meer over de Europese grens heen kwamen. (Griekenland en Turkije is de Europa grens)
Wie hield hen tegen en waar en hoe?

Vanaf die 21 maart mocht ook niemand meer door. De eilanden gingen letterlijk op slot. Er werd een nul punt gecreëerd en het slot ging erop. Griekenland ging zelf ook dicht.
Dit alles zou zorgen voor minder gevluchte mensen in Europa en minder doden op zee en snellere procedures.

Wat wij hier zien heeft de deal ervoor gezorgd dat er minder mensen aankomen, maar het is bij lange na niet stil, het heeft ervoor gezorgd dat er al twee jaar mensen in een totale noodtoestand op de Griekse eilanden leven, dat er weinig beweging is en dat alles duurt en duurt. Het heeft er voor gezorgd dat er veel te weinig van alles is, er is geen steun gekomen. Die 500 miljoen is nergens zichtbaar. Er is bijna niemand terug gegaan naar Turkije, de cijfers van de Syriërs die via de lucht mochten zijn ons niet specifiek bekend, maar dit zijn er bij lange na niet genoeg. En, er sterven nog steeds mensen en kinderen bij de overtocht.

De deal was slim bedacht, een noodoplossing voor een steeds rechter wordend Europa. De deal is nooit goed uitgewerkt en heeft daardoor nooit volledig gewerkt.
Wij schenden al twee jaar in Europa rechten van mensen, rechten van kinderen en het lijkt allemaal in de doofpot te zitten.

Je bent het niet van ons gewend dat wij ons zo uiten, maar het voelt nodig.
Laten wij als burgers meer burger initiatieven starten, laten we naar de frontlinie gaan en hen helpen die in nood zijn. We kunnen dat! Samen….
We hopen dat de EU ons komt helpen hier met snellere procedures, met een selectie procedure die berust is op wie kan er veilig terug en wie heeft onze veiligheid tijdelijk nodig.
We hopen dat er een betere manier van oversteken komt en weet dat wij ons in blijven zetten om de kampen op Lesbos stap voor stap te verbeteren, met geld van particuliere en van bedrijven, want er is nooit tijd om te wachten op steun van bovenaf als er mensen in nood zijn.
Wij zijn trots op onze vrienden die hier zelf NGO’s zijn gestart, op al die mensen met een groot hart voor onze samenleving die zich hier telkens weer verzamelen.
Zo en het voelt goed om naast ons hart ook eens ons hoofd te luchten.