Ik weet even niet wat te schrijven

En foto’s van vandaag delen voelt heel erg ongepast. Er komen veel boten aan op Lesbos. Vanochtend twee. Bijna nooit komen er mensen uit Afrika aan, want hoe je van Afrika naar Turkije kan vluchten is onbegrijpelijk. Maar vanochtend was er een boot overvol met veel hoogzwangere vrouwen, kleine kindjes en een aantal mannen. Veelal uit Congo. Ik heb nog nooit gehoord dat er op 1 rubberen boot 67 mensen zaten en dat kan dus ook niet, dat is veel te veel zelfs met de rustige zee van vanochtend.

Vrij snel werd bevestigd dat 7 mensen verdronken zijn waaronder 2 of 3 kinderen. Twee kleine kinderen zijn hun moeder kwijt. En ook zijn er moeders hun kind kwijt. 
Iedereen was doorweekt, moest overgeven en mensen vielen flauw en de hele klont mensen zat nat bij de eerste receptie van Moria. Met reddingsvesten nog aan. Samen met Movement On The Ground hebben we naast kleding, eten en water, kinderwagens, dragers en dekens uitgedeeld en zoveel mogelijk mensen getroost en vast gehouden. Mijn team is in de war. Vooral het huilende meisje van 5 met haar broertje van 1,5 die nu wees zijn, was niet te doen.

Ik heb gebeld met Claudia en gezegd dat ze elkaar stevig moeten vast houden, mogen gillen en huilen en een biertje moeten bestellen. Ze trilde zei ze. Enorm trots op de vrouwen die daar vandaag staan. Ook Rosa van Movement wat een powerhouse is dat. Kippenvel all over en woede. Welke idioot van een smokkelaar zet zoveel mensen op een boot. En welk systeem laat dit toe. Het spijt mij mensen en kinderen het spijt mij zo vreselijk. Wat een reis hebben jullie gehad en wat een reis ligt er nog voor de boeg. Dacht je dat je veiligheid zou ‘vinden’. De andere minder volle boot vol met mensen uit Afghanistan is veilig aangekomen. Vijf van de Afrikaanse families zijn in Kara Tepe opgenomen.

Wij zullen onze uiterste best doen hen bij te staan.


Steffi