Zwanger op Moria

Steffi:
‘Vandaag heb ik mijn eerste anderhalf uur gepraat over je kindje dragen. Als moeder…
Alles wat ik geleerd heb in mijn land. Wat de artsen mij vertelden, de kraamhulp, mijn yogaboeken, mijn leraren en moeder vriendinnen. We zaten in kamer 1 in Moria met 17 zwangere vrouwen en twee pasgeboren baby’s. Ik heb mijn buik ontbloot en verteld waar de baby ligt, waar de baby groeit en dat er minder ruimte komt. Over gezwollen benen, misselijkheid, hoofdpijnen, op je linkerzijde slapen en massage, over het belang van goed eten, waarbij ik hen mijn excuses heb aangeboden met tranen in mijn ogen, voor het eten dat ze krijgen. Ik heb uitgelegd dat ze veel moeten drinken, moeten bewegen en elkaar kunnen helpen. Over sisterhood, de schaamte voorbij, over wanneer je weet dat je kleintje komt, de voorweeen en de echte. De minuten tellen en hoe je de weeën op kunt vangen. Over ontsluiting en vertrouwen hebben in je oerlijf. Waar wij met elke drie minuten meestal aan de bel trekken heb ik hen verteld dat ze bij elke 5 minuten beter een dokter voor elkaar kunnen gaan roepen omdat wat bleek ambulances soms pas na uren komen of zelfs niet. Dat heb ik niet verteld, maar wel dat als het gebeurt ze vol vertrouwen ‘moeten’ zijn. Dat er mensen zullen zijn die hen gaan helpen.
Over angst voor pijn en over pijn aankunnen door te blijven ademen.
Alle 17 vertelden ze hun naam, hun afkomst en hoeveel kinderen ze al hadden.
Velen lieten in hun vaderland kinderen achter. 
Dat raakten ons allemaal, we applaudisseerden voor elkaar iedere keer, we joelden en we huilden soms. Volgende week zaterdag om 10 uur komen we weer samen.
Dan vertel ik alles wat ik weet over borstvoeding en het verzorgen van je kleintje. 

Daarna zat ik trillend in de auto. Vooral het verhaal van de vrouw die niet zeker meer was of haar kindje er nog in zat, de Somalische vrouw die zeven kinderen achter heeft gelaten en de vrouw met een tumor in haar buik, maakte mij misselijk. Ik ben 20 minuten in bed gaan liggen en daarna naar het strand gegaan. Even de boel laten dalen…
Dank je wel Claudia voor je eeuwige kracht. Dank je wel Sandrine voor jouw doortastende liefdevolle zijn en Franse vertaling en dank je wel Kaatje voor je trouwe aanwezigheid. Morgen ga ik mijn kennis van de yoga doorgeven aan ons team voor het Full of Hope kinderyoga festival.

Het zijn intense dagen, maar het strand de patat en de koude zee helpen met ook voor mijzelf zorgen. 
Ik ben blij dat Elske, Annet, Rianne en Leslie er zijn met al hun yoga ervaring en dat mijn vriendin Nicole zelfs overvliegt van de andere kant van de wereld als ondersteuning. Dank je wel Roos dat je op mijn kinderen past en vader en moeder die hard mee werken. Dank je wel Kim dat je op de kinderen van Kaatje past. 
Samen doen we dit. 
Het is een oneerlijke wedstrijd op aarde, maar we kunnen zelf zoveel gelijkheid creëren. Slaap lekker lieve mensen’
❤️