Aandoenlijk

Op dag drie van de distributie gingen we over naar meer structuur. Nog meer. Zo’n vrolijke liefdevolle distributie lijkt misschien makkelijk, zoals een ballerina of kunstschaatser ook altijd zo soepel lijkt, dat je denkt, dit kan ik ook, maar het is kei hard trainen. En juist door al het trainen lijkt het moeiteloos.

Het is niet slingers ophangen, je tanden bloot lachen en alles gaat gesmeerd.
Het is ervaring, training en precies weten wat je doet en dan komt er ruimte voor de glimlach en de smooth-heid.

Dus dag drie, in de ochtend komen Lisette en ik bij elkaar. Wat kan beter en sneller vraag ik, de drie bussen, vol geladen met dozen vol jassen, gaan we een nummer geven 1,2 & 3. We lopen nu te klooien met uitleggen welke bus we bedoelen. Zo weet je meteen over welke gepraat wordt. 

Elke bus heeft vijf mensen. Dat blijft! Dat gaat gesmeerd. 
1 iemand is bandjes knipper, die laat elke keer mensen door in een van hekken gemaakt vierkant waarin 3 mensen werken de hele dag die bodyscans maken, jassen passen en een jas geven. En net even daarachter voorbij de bus staat 1 uitzwaaier ~ wanneer de jast past en de glimlach verschijnt is het klaar en komen de volgende mensen in het omheinde stukje. Het tempo moet erin blijven. 

We werken bijna niet met hekken alleen zijn er hekken aan de zijkant en is er dus een vierkantje aan de achterkant van elke bus. 

Daarvoor staat men in de rij, een voor een.

Wij staan met 47 mensen op het land waarvan zeker 20 mensen in Moria of op Kara Tepe wonen.
We bedanken hen met jassen, nieuwe schoenen en gezellige etentjes. Ze staan er allemaal omdat ze het heerlijk vinden om te helpen, net zoals wij. Samen vormen we een hechte club en zijn we, WIJ.

We geven iedereen een heldere taak en werken met verantwoordelijke managers. Zo heb je rijen mangers, een lege dozen manager en een warehouse manager. De warehouse manager gaf ik op dag drie een walkie talkie en legde hem uit hoe vraag en aanbod van nieuwe dozen vanaf nu zou gaan. 

Het eerste bus met manager Evelyn zou via de Walkie Talkie zeggen:
Nr 1 for warehouse manager…
Hij zou dan zeggen: “yes” 
Dan zou zij zeggen: “needs… en dan de maten met dozen die ze nodig had, bijvoorbeeld boys 1-2 years and shoes girls 23-24”.
De warehouse manager zou dan zeggen: “copy” en hij zou dan zijn assistent met deze specifieke dozen vanuit het kleine warehouse op het land naar de Bus nr 1 sturen.

Zo hoefden de mensen in het vierkant niet constant zelf over de hekken te klimmen en naar de warehouse te gaan om aan te geven wat ze nodig hebben. 

De warehouse manager leek het te begrijpen. 
Maar de eerste 6 berichten miste hij net.
Wat bleek, hij had nog nooit met een Walkie Talkie gepraat en wist niet wat copy betekende.
Ik steunde hem een half uur en toen, was ik ergens achter op het veld en hoorde ik weer een vraag komen dit keer van Carlijn uit busje Nr 3.
Ineens hoorde ik zijn stem: “yes” en even later bij het afsluiten zei hij: “copy”

Tranen spongen in mijn ogen toen ik een minuut later zijn assistent met 3 dozen naar busje 3 zag gaan waar hij een high 5 van Carlijn kreeg. Ik versnelde mijn pas dook het kleine warehouse in en omarmde Ismatullah de warehouse manager.

We hadden een systeem. Een besef moment. Deze man, heeft mega veel talent. Hij is super goed en betrouwbaar, maar heeft de juiste aandacht nodig om in onze westerse snelheid mee te gaan.

Nu op dag 5 heeft ie zelf een systeem gemaakt. De walkie talkie zit vast aan een paal. Zo heeft ie altijd vrije handen om nog harder te werken.

Hij geeft aan Lisette helder door wat zij vanuit ons grote warehouse moet bestellen. Dat gaat via de app want dat is 15 minuten met onze grote Caddy rijden.
We gaan mega soepel. Met een dikke glimlach en vol hoop. 
Dit soort sprongen in het systeem gaan er voor zorgen dat we de 17 dagen makkelijker volhouden. 
De komende dagen zullen er meer routine slimme dingen bedacht worden. Zo worden we steeds beter. Nog beter ❤️

In het zwart is Ismatullah en in het geel zijn assistent waar ik de naam even van vergeten ben 🤪…