Afrikaanse man met een slaapzak

Weet je wat zo bijzonder is, dat we allemaal zoveel op elkaar lijken. Niet perse van buiten, alhoewel: ook best. Maar we zien er allemaal toch net een beetje anders uit. We hebben ook allemaal onze eigen talenten, voorkeuren, favorieten, dingen die we leuk vinden, of juist afschuwelijk. Maar wanneer je naar binnen kijkt gaan we steeds meer op elkaar lijken. Niet alleen fysiologisch, maar ook qua hoe we denken, dromen en voelen. Klinkt bijna spannend hè. Hahahahaha…

Bizar toch wanneer je er aan denkt dat we allemaal op aarde dezelfde behoeften hebben. We willen allemaal van wezenlijk belang zijn. Er toe doen, waardevol zijn. Onderdeel uitmaken van, erbij horen. We gaan allemaal heel lekker op respect, vertrouwen, samenzijn, gezelligheid, liefde, hoop, moed en ga zo maar door. We zijn ook allemaal wel eens boos en bang. En vaak ook dat om dezelfde redenen.

Deze gozer is ongeveer de enige man van heel RIC Lesvos die uit Gambia komt.
Zijn verhaal is niet al te vrolijk, maar zijn zijn is zo…

Hij is slim, ging zich even bemoeien met ons slaapzakkenplan, haalde vrienden erbij die gingen helpen, na ja dit soort gozers. Echt te fijn.

We hebben vaak echt geen idee wat de verhalen van al deze mensen zijn. Ze worden in een andere categorie van mens zijn gestopt, puur omdat ze gevlucht zijn. Ze stellen zich zo nederig op, zijn zo extreem veerkrachtig en oef… vraag mij vaak af, of ik dat zelf zou kunnen.

Soms denk ik, zij kunnen dit zo goed omdat ze zoveel meer meegemaakt hebben, zoveel erger.
Dat geeft mij rillingen over mijn rug.
Wij helpen de mensen heel graag op Lesbos. Allemaal. We zouden graag iedereen willen helpen die hulp nodig heeft. Overal. Maar daar zijn we nog even net iets te klein voor. Maar samen komen we een eind.

#ZijzijnWij