rozen en prikkeldraad

Soms is het tijd om een standpunt te veranderen.

Because We Carry begon vijf jaar geleden uit ultieme daadkracht. We sprongen in het vliegtuig naar Lesbos. We namen babydragers mee en hielpen mensen in enorme nood. Wij vonden: we doen niet aan politiek, dat is niet ons talent. Wij gaan echt wat doen. Op Lesbos het verschil maken door constant te kijken naar wat er het hardste nodig is.
En dus: niet lullen, maar poetsen

Dat mission statement komt uit het diepste van mijn hart, hebben we vijf jaar lang met elkaar en met duizenden vrijwilligers door weer en wind doorleeft en die gerichtheid maakt ons heel krachtig. Vanuit de intentie om die kracht en onze eigenheid te behouden, heb ik mij niet willen aansluiten bij meer politiek gerichte acties. Maar in de afgelopen week zijn we erachter gekomen dat die neutraliteit ervaren kan worden als tegen zijn. Of niet solidair. En dat heeft ons en mij geraakt. Want onze intentie is altijd om samen te helpen, schouder aan schouder.

Maandagavond kwam we samen in een livestream, hier op Facebook. We zochten de verbinding met Rikko van We Gaan Ze Halen, met Jamilah van Stichting Bootvluchteling, en met Steven van SOSMoria.

Een open gesprek met als doel elkaar beter te begrijpen, om zo sterker naast elkaar te staan. Ik vond het soms best spannend, ik had het mezelf best lastig gemaakt, door met drie zulke sterke mensen in gesprek te gaan. Toen ook pittige persoonlijke comments in de livestream verschenen, lag ik natuurlijk wakker die avond. Ik dacht aan Rikko, die eerder die avond vertelde, dat wanneer hij wakker ligt hij zichzelf altijd de vraag stelt; lig ik nuttig wakker? Ja, dat lag ik… Sommige comments raakten mij eerst, maar ik besloot te bewegen en in plaats van als little me gekwetst te zijn, te zien wat de behoeften waren van de schrijvers. En dat was keer op keer: de behoefte om samen sterker staan, om samen te bewegen.
Ik dacht altijd dat het duidelijk was dat BWC mega voor herverdeling is, voor grotere hulp en geen kampen meer, maar ik begrijp nu dat we daar nog veel duidelijker in moeten zijn. Ik heb jullie gehoord en gezien.

Ik ga niet vanaf vandaag voorop lopen in demonstraties, maar BWC zal zich duidelijker gaan uitspreken.
De mensen in het kamp hebben allemaal recht op fijne warme huizen, met een keuken waarin ze zelf kunnen koken, en ruimte in hun leven voor ontladen en weer opbouwen. Deze mensen hebben recht op eenleven waarin ze zich weer kunnen ontwikkelen en opnieuw kunnen beginnen.
Wij staan voor onmacht omzetten in daadkracht. Be the change you want to see in the world.
Zolang deze mensen nog wel in het kamp leven, zullen wij hen helpen waarmee we kunnen. Dus EN de pot mayo EN de vraag (van Jamilah geleerd tijdens de livestream): ‘heb je een advocaat?’.

En dus blijven wij
EN in het kamp,
EN leveren wij daar meer dan noodhulp,
EN vinden wij dat Lesbos moet worden ontlast,
EN moeten regeringen hun verantwoordelijkheid nemen,
EN moet Europa in actie komen.

En dus zetten wij onze handtekening onder het Joint statement van Europe Must Act
Omdat wij allen samen, schouder aan schouder, staan voor een beter leven voor de mensen op de vlucht. Wij in het tentenkamp, anderen in een noodkliniek, of lobbyend in Den Haag. Samen staan wij sterk.

Liefs,
Steffi & het beste team ever dat ik zo mega dankbaar ben…
Because We Carry

EN, ENSoms is het tijd om een standpunt te veranderen.Because We Carry begon vijf jaar geleden uit ultieme…

Posted by Because We Carry on Thursday, October 22, 2020