distributie in het kamp

Al twee dagen zeulen we ons rot, dat doen we met liefde. Vrouwen voor vrouwen. 
We hebben pakketen samen gesteld van 0-6 maanden 6 tot 12 en 12-18 maanden. Met lijsten en tentnummers gingen we twee dagen tot dat het donker werd overal langs. 

To be honest? Heel heftig. Wat zitten deze moeders in een onwijs rot situatie. Kou, gebrek aan warm water, een bed, de juiste voeding, geen bedjes geen kleding en zo extreem kwetsbaar. 

Een verhaal wil ik met jullie delen. Vandaag aan het einde van de dag, zaten we met ons vrouwen team nog even na te tellen, te bespreken wie er niet thuis waren en wie we allemaal gevonden hebben die niet op de lijst staan. Onze Rosa bezoekt 2x per week de net bevallen moeders in het ziekenhuis, daarom weten we ook hen te vinden wanneer ze na 3 dagen terug komen in het kamp. Een van de weinige voordelen van dit kamp is dat je dingen goed kunt uitdelen omdat het beangstigend overzichtelijk is. 

Dus we wisten iedereen te vinden uiteindelijk. 
Mijn oog viel op een jonge vrouw, die langs ons liep. Ze bewoog als een vrouw van eind negentig. Ik volgende haar met mijn ogen, wijdbeens, gebogen strompelde ze.
Achter haar aan een jonge man met een hoopje dekens in zijn arm. Ik weet meteen wat hier aan de hand is. Ze komen uit het ziekenhuis met een pasgeboren baby. 

Ik sprong op en rende naar ze toe en inderdaad.
Ik haalde Lies haar auto en zette mam voorin en baba met zoonlief achterin. 
Ik hield haar hand vast, en aaide haar hand. 
Het voelde fijn, ze zuchtte. 
We reden naar de groene zone, hun tent stond aan de zee. De zeilen klapperden. Ik slikte mijn tranen weg, en ritste de tent open. Binnen was het kil, 2-2 meter. Afgesloten met een zeiltje. 
Mama ging liggen. Tegen al onze regels in, frummelde ik geld in mama’s hand. Please buy good food for you. Normaal geven we in het ziekenhuis een tas met voedzame boodschappen. Maar omdat ze voor controle even op een andere afdeling was hebben we haar gemist. 
Ik scheurde terug en vroeg over de walkietalkie of het team alles wilde klaarzetten wat we konden geven. 

Een rieten slaapmand, dekentjes, dadels, sapjes, kraamverband, luiers, billendoekjes en alles wat een mam en kindje nodig hebben. We scheurden terug naar de tent. Het werd donker. 
Ik vloekte, zo boos was ik. Dit kan en mag niet. 
Ritste de tent open na Salam gezegd te hebben en besloot het bedje voor de kleine op te maken. 
Legde mama alles uit over hoe haar kleintje te verzorgen. 
En vertelde dat ze borstvoeding moet blijven proberen. 
Het was donker. Ik ritste de tent dicht. Gooide de autosleutel naar Lies ging stil naast haar zitten en slikte weer opkomende tranen weg terwijl we zigzagdend rustig over het kamp reden richting de uitgang met de heater aan…. wij wel… en dat voelt op zo moment zo ruk. 

Deze mama is hetzelfde als alle andere mama’s die wel liefde, warmte en ondersteuning krijgen. Kraamzorg en steun van de familie. Een soepje, een aai over de bol, trotse woorden en even de kleine wassen. Dit is te oneerlijk voor deze vrouw en niet te doen. 

Morgen ga ik terug. Met soep. 
En dit is een van de vele honderden verhalen die wij toevallig vandaag zagen. Zoveel verhalen weten we niet. 
Blijf ons helpen met helpen. 
Onze hulp hier is zo hard nodig, niet specifiek onze hulp, juist jullie hulp. Snap je. Wij zijn alleen degene die het hier kunnen geven. Doorgeven wat jullie geven. 

Net eindelijk flink gehuild en klaar voor de liefdevolle strijd om samen door te gaan. In deze misère waarin ook deze vrouw weer zo dapper doorgaat. 

❤️
Rosa ik ben onwijs gerustgesteld dat jij de grote steun voor al deze mama’s gaat worden. Dat je naast je taken op Kara Tepe ook in kamp RIC Lesvos aan de slag gaat. Met ondersteuning van Hilde en de rest van de meiden gaan jullie veel mama’s helpen.