Kerst in de Chai

2020, wat was je intens, complex en onwijs pittig. 2020, wat was je leerzaam, rauw en verdrietig. 2020, je was ook hoopvol, vol kracht en vol liefde. Wij kijken terug met zeer gemengde gevoelens. Wij hebben veel gedaan, veel geholpen en veel geprobeerd. Soms genoeg, maar vaak veel te weinig. En als er iets is dat wij rot vinden dan is het het gevoel van machteloosheid. Niet genoeg kunnen doen, wel genoeg willen doen. De missie vanuit het diepste van ons hart, moeders, vaders en hun kinderen echt zien en echt horen en van daaruit kijken wat we kunnen doen. Het lukte vaak en het lukte totaal niet. We hebben ontzettende steun gehad van jullie allemaal, in de lente, de zomer en na de brand, samen hebben we kleinere en grotere verschillen kunnen maken.

Niet alleen met hulp van jullie, maar vooral in de kampen met de hulp van de mensen zelf. De 85 resident vrijwilligers die zich dag na dag inzetten, om elkaar te helpen. Dit jaar hebben we zo weinig teams gehad i.v.m. corona dat we er best in ons up voor stonden. De residents hebben dat naadloos opgepakt. Op Kara Tepe draaiden al onze programma’s op de kracht van de bewoners zelf. De chef van het ontbijt heeft bijna dit hele jaar elke ochtend om 7.30 klaargestaan, met een groot team bewoners. Want ook dit jaar deelden we gewoon weer meer dan 400 duizend ontbijtjes uit. De Chai, voor warme thee en koud water, draaide volledig op haar eigen krachten en ook het resident Barber team opende en sloot haar deuren zelf elke dag. Onze intentie die we zetten voor volgend jaar, is nog veel meer te investeren in onze resident teams en onze teams te laten groeien.

We zijn na de brand allemaal terug bij af, en de mensen in het kamp staan zelfs 10-0 achter. Voor ons was het even slikken, we raakten progamma’s en containers kwijt. Maar de mensen in Moria, zij verloren weer alles, weer hun huizen (in hoeverre je dat zo kon noemen), hun leven en vooral, en dat raakt ons het meest, het laatste stukje van hun eigenheid. Het oude Moria was niet best, maar ze leefde. Er was van alles gaande: schooltjes, kraampjes en een markt. Mensen hadden moestuinen, schommels voor de kinderen, en er was zelfs een restaurant. Ze voelde als een stad. Al was er toen ook al van alles niet voldoende. Om dit weer te verliezen, dat is voor velen echt traumatisch. Nu leeft men allemaal in dezelfde witte lekke tenten in de modder, met echt aan alles te weinig, en is men de hoop behoorlijk zoek geraakt.

‘Er worden mensenrechten in duisternis geschonden’. Wij willen de Europese leiders echt op het hart drukken: geef de mensen weer hoop, vertrouwen en vooral respect. Warmte, veiligheid, gezelligheid, moestuinen, school en weer een gewoon leven, in een huis in een dorp in een land. Wij hebben dit jaar gezien hoe onwijs sterk mensen zijn. Hoe ontzettend moedig en zelfredzaam. Laten we samen blijven, door weer en wind, met wind mee en wind tegen. Van elkaar leren, kritisch blijven en vragen stellen. Laten we zuinig zijn op onze oordelen en het gesprek blijven opzoeken. Samen zijn we het sterkste dat heeft dit jaar ons allemaal geleerd. Er is geen ons, geen jullie en geen zij en wij. We zijn samen.En ook dit jaar zullen we onze uiterste best doen om aan deuren te rammelen… om bewustzijn te verspreiden en om verbinding te creëren. #ZijzijnWij#hetgaatmisoplesbos en altijd en ever #nietlullenmaarpoetsen

Alle liefs heel Because We Carry.

En liefste volgers, steuntroepen en bijzondere mensen, wij wensen jullie ook een piekfijn jaar toe, in gezondheid, vol liefde en samenzijn ❤