een moeder met haar dochter

En dan weer regen, en dan weer zon. Zo gaat het leven…

Gister was het echt megadroevig in het kamp toen een grote bui uit de wolken losbarstte. Iedereen kroop snel zijn tent in, dan zit je daar ineens met zijn allen in een gedeelde tent op 8m2 per familie. De vrouwen haalden snel de voortent leeg en de mannen en allen die hielpen probeerden te redden wat er te redden viel. Een zandzakken team, een geulenteam en anderen trokken de tenten strak.

Dit zijn de dagen dat je het liefst in je bed wil kruipen, net doen of het er allemaal niet is. Ogen dicht, kop in het zand. Tis er niet…. maar het is er wel. De mensen, de tenten, de regen. Wanneer iets zo pijnlijk is wenden we ons liever af. Te confronterend. Maar dan… dan is het er wel, en dat weet je, alleen doe je er niks mee. Wij geloven dat dit toch je systeem in kruipt. En dat het je niet-fijne gevoelens en gedachten blijft geven. En de situatie blijft voor de ander onveranderd. Dus vinden wij dat je beter maar je regenjas kunt aantrekken, je bergschoenen aan meehelpen.

En dan vanochtend is de zon er weer en voelt het in ieder geval allemaal wat lichter en doet deze mooie veerkrachtige moeder weer haar uiterste best om er het beste van te maken.

Liefs

627Jij en 626 anderen130 opmerkingen20 keer gedeeldLeukOpmerking plaatsenDelen