enorme waterplassen

Is het dan echt zo moeilijk om mensen als gelijke te zien? Het is toch overduidelijk dat we allemaal hetzelfde zijn. Anders en toch hetzelfde….Er is echt maar één categorie mens! Maar wanneer je gevlucht bent, lijk je toch echt in een andere categorie mens te vallen. En dat is zo extreem oneerlijk. Wanneer je inzoomt, dichterbij, nog dichterbij, zie je dat we allemaal zo hetzelfde zijn. We delen dezelfde behoeften, gevoelens en ook dezelfde dromen.

Op Lesbos gaat het mis, we wisten het en we weten het. Niet vaak voelen we ons machteloos, maar na de afgelopen dagen waarin de harde realiteit zo onaangenaam zichtbaar was ~ lekke tenten in een grote modderpoel~ voelen we ons veel te klein, en machteloos. Al die bijzondere mensen die zo zo zo recht hebben op goede opvang. Vol trauma, nat en koud, opgesloten op een plek zonder stip aan de horizon. Hamid, de jongen van 7 die midden in de nacht met zijn vader geulen staat te graven. De moeder die huilt, ze is zo moe, de vader die de hoop bijna heeft opgegeven, maar op zijn tandvlees toch doorgaat. Hoe kunnen we met elkaar deze mensen nou het beste helpen?

Er moet meer actie komen. Grotere hulp. We zijn allemaal hetzelfde, we zijn allemaal verbonden, we moeten inzoomen. Want wanneer je inzoomt zie je dat de ander hetzelfde is, dan maak je verbinding en dan realiseer je je, dat we allemaal tot 1 categorie mens behoren.

Deze mensen moeten hier weg! En in de tussentijd moeten er met spoed droge warme tenten komen, kachels, licht en de asielprocedures moeten weer opgepakt worden. We wisten dat het mis zou gaan en we weten dat het mis is.

Because We Carry ~ Lesvos