Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi