Vannacht had ik plafonddienst. Gedachten raasden door mijn hoofd. Hoe kan het toch dat we zo opgedeeld zijn op aarde? “Grote vraag Stef, voor 23.44… ga nou maar slapen”, zeg ik tegen mijzelf. Maar daar is de volgende gedachte: ‘hoe zijn we hier gekomen met elkaar?’. Herken je dat, dat je soms ineens ‘s nachts met wereldse vragen in bed ligt? Hier wat bedenkingen op een rijtje.

Ik begrijp dat we allemaal onze eigen politieke voorkeuren hebben, dat we allemaal onze ideologieën hebben. Maar een bitter feit is dat wanneer de verdeling toeneemt, de eenzaamheid ook toeneemt. Spiritualiteit, ik doe er soms wat lacherig over, omdat ik bang ben weggezet te worden als vage, zweverige vrouw, die het goed bedoelt…met een niet zo realistisch wereldbeeld.Maar toen ik van Brené Brown de definitie las van spiritualiteit dacht ik yes:’Spiritualiteit is het erkennen en vieren dat we allemaal onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn door een kracht die groter is dan wijzelf, en dat onze verbondenheid met die kracht en met elkaar, geworteld is in liefde en compassie.’Dus wat ons politiek of ideologisch ook drijft, in de kern zijn we allemaal hetzelfde. We willen allemaal van wezenlijk belang zijn, erbij horen en waardevol zijn. We willen allemaal gelukkig, gezond en samen zijn. Wat zou het toch fijn zijn als we elkaar op toffe manieren zouden inspireren van hoe we het zien. Dat we elkaar zouden meenemen in denkwijzen, in gedachten. We hoeven niet per se van gedachten te veranderen, maar we kunnen in alle respect naast elkaar staan.

Waarom doen we dat dan niet massaal? Ik denk dat angst ons in de weg staat om verbinding te maken. Angst voor onszelf en angst voor de ander. Angst om gezien te worden, om echt te zien, alles te voelen, de controle kwijt te raken en kwetsbaar te zijn. We durven niet door het ongemak heen. En social media helpt ons hier ook niet echt bij.

Op Facebook is het zoveel makkelijker om de ongemakkelijke menselijkheid te ontwijken. Je schrijft gewoon wat je vindt, zonder te denken aan de ander. De ander ziet je niet en jij ziet de ander niet. We vormen groepen met mensen met hetzelfde standpunt, en algoritmes helpen ons erbij dat ons standpunt ook nog eens het enige is dat we te zien krijgen. De vele tinten grijs zijn onzichtbaar geworden, de echte complexiteit van het leven is zoek. We zitten op eilanden, met ons cluppie.

Dit zie je terug overal om ons heen en ook op Lesbos. Want Lesbos is de wereld in het klein. Alles wat in de grote wereld gebeurt, gebeurt ook op Lesbos.

Zo leek het net na de brand van Moria dat een aantal organisaties op Lesbos tegen over elkaar kwamen te staan en daarom kwamen we samen in oktober om verbinding met elkaar te zoeken. Het was een leerzame live webinar, waarin we elkaar weer vonden, na even wat ongemakkelijke momenten en pittige kritiek heen en weer. De conclusie was; we kiezen andere manieren om te helpen, maar we staan wel naast elkaar. Hoe fijn is dat, om dat van elkaar te weten en samen de schouders eronder te zetten.

Ook belde ik de afgelopen maanden zoveel mensen, mensen die anders helpen dan wij, mensen die het zelfs anders zien. Deze gesprekken zijn zo nodig. En ik wil dit in 2021 nog veel meer gaan doen. Praten met elkaar over Lesbos. Virtuele bakken koffie, helaas niet live, maar dat komt vast ook wel weer.

De boodschap van deze nacht wakker liggen: ga het echte gesprek aan met elkaar. Doe het, durf het. Want wanneer je echt samen bent in een gesprek, dan vang je zoveel informatie op, gevoelens, lichaamstaal, mimiek. Dan komt er begrip, je begrijpt elkaars gedachten en gevoelens beter en daar ontstaat de verbinding.

Because We Carry