En daar ineens was de sluiting van het geliefde Kara Tepe. De opvangplek voor extra kwetsbare gevluchte mensen waar wij vandaag bijna exact 5 jaar geleden binnen kwamen. Samen met elkaar maakten wij van Kara Tepe een liefdevolle plek. Een plek die je bijna thuis kan noemen. Alle vluchtelingen zijn natuurlijk kwetsbaar~ en deze maar ligt behoorlijk gevoelig~ maar de mensen die op Kara Tepe wonen, zijn enorm kwetsbaar.

Al langer was er op Kara Tepe onvoldoende ruimte voor veel mensen, en man man, iedereen heeft toch echt recht op een veilig thuis. Wij vinden het daarom ook beschamend en droevig dat een plek als Kara Tepe gesloten wordt.

Wat wij in de afgelopen jaren ervaren hebben is dat mensen op Kara Tepe weer tot leven komen. We zagen mensen opbloeien. Kinderen die weer naar school kunnen, onze barbershop, de beauty, de sport, de muziekschool, de dansavondjes, de liefdevolle ontbijtjes en de steun van alle mensen die er werken en organisaties die er actief zijn.

Kara Tepe mag niet sluiten, maar ons vastketenen aan de gate, gaat de sluiting niet helpen. Dat hebben we hier door schade en schande geleerd. Wij hebben meteen besloten als BWC om niet te helpen met de transfers. Wat eigenlijk een walgelijk woord is want mensen transfer je niet. Dus waren we er vanochtend in alle vroegte bij, als mensen, om de mensen die wij al langere tijd goed kennen bij te staan. Hen te steunen met hun tranen en hun angst. En waren we in kamp RIC, waar de meeste mensen van Kara Tepe naar toe gaan.

Gisteravond hebben we met ons hele team een pittig gesprek gehad. Met dikke tranen, woede en een groot gevoel van onmacht. De grote vraag was: ‘Waar willen we de mensen bij helpen en waarbij om ethische redenen niet.’ Eigenlijk voelt niets goed nu, maar de mensen aan hun lot overlaten, dat kan ook niet. Dus als Rosa, als Jet, als Masha, als Eva, als Sohrab, als Wietske, als Inger, als Hilde en als Steffi zijn we er. We hebben de kamers van de rub hall (grote tenten) schoongemaakt, we ruimen al het vuilnis op en vernieuwen de gravel. We dragen, we tillen en we steunen en we zijn allemaal bloedchagrijnig.

Graag willen we jullie laten zien wat Kara Tepe met mensen deed. Of beter, wat mensen met Kara Tepe deden. De levenskracht bloeide er op…. Deze opa woonde ooit in in zijn tent in zone 9 B in het oude Moria. Voor zijn tent stonden altijd potjes met bloemen, hij veegde alles bij elkaar en maakte alles mooi. Maar je voelde dat hij er niet lekker in zat. Kijk de andere foto, hoe prachtig hij is, hoe mooi zijn tuin is op Kara Tepe.

Gisteravond toen we langs gingen met de Iftar maaltijd in onze bolderkarren, de eerste maaltijd van de dag die het vasten breekt, kregen we potjes bloemen mee naar huis: ‘ please take them, I can’t take them’ zei opa. We hebben samen afgesproken dat we de bloemen weer bij opa terugbrengen in het RIC kamp. Niet omdat het echt helpt, maar wel omdat het hem een beetje hoop geeft. En ons stiekem ook. In donkere dagen, zelfs op zwarte dagen, moeten we hoop blijven houden.

Wij buigen diep voor alle bewoners die in het Because We Carry Kara Tepe breakfast, the Chai, Beauty en Barber team zaten, wat een sterke mensen zijn jullie. Alle macarena dansjes, miljoenen bananen en versgebakken broden, alle liedjes die we zongen. We danken alle vrijwilligers van over de hele wereld die hier kwamen, die hun liefde en compassie deelden.

We danken iedereen die vocht voor menselijkheid op Kara Tepe. En laten we alsjeblieft onthouden, dat we samen zoveel moois kunnen maken. Wij zijn dat gevoel vandaag en zeker de komende dagen even kwijt, maar zielig in een hoekje zitten is voor ons een no go. Daar schiet niemand wat mee op. De veerkrachtige mensen komen nu langzaam in kamp RIC aan. We hebben nog een lange weg te gaan…. maar we zullen samen weer mogelijkheden gaan vinden voor verbetering en verschil. Daar zullen we altijd voor blijven vechten.

Een zwarte dag.

Liefs