Daar zit ie weer… opa van de vorige post. Nu zit hij in plaats van achter zijn bloemen, achter vuilniszakken met daarin de belangrijkste spullen van vrouwlief, zijn familie en van hem zelf.

We ervaren iets wat we met jullie willen delen. Op het moment dat je mensen echt kent en hun situatie verslechtert, dan doet dat echt zeer. Een mix van schaamte, boosheid en onmacht. Ik las eens een keer dat wanneer we ons hart openen voor mensen, en er overkomt hen iets, ons hart dan breekt. En juist wanneer het breekt komt er iets in ons los. Een kracht die vooruit wil. Een kracht die wil helpen, een kracht die ervoor zorgt dat er behoefte komt om de situatie te verbeteren. Sommige mensen zijn bang om hun hart te openen, omdat dat betekent dat je hem ook kunt breken. En dat doet pijn en geeft verdriet. Maar wanneer we onze harten gesloten houden, zullen we ook nooit vriendschap ervaren en de schoonheid van liefde. Je hart openen vergt lef, het geeft veel liefde, veel samenzijn en verbinding, maar je bent dan wel kwetsbaar. Want pijn en verdriet liggen altijd op de loer. En toch is het veel rijker om ons hart te openen, want leven met een gesloten hart, geeft je misschien niet de pijn, maar ook niet de liefde.

Vandaag is een rotdag. Ruim honderd mensen van de opvangplek Kara Tepe gaan naar het grotere kamp RIC. We kennen velen al langere tijd echt goed. Mensen met wie we samenwerkten, van wie we de persoonlijke verhalen kennen, de families, de namen, de talenten. En om hen vandaag in de rij te zien staan, met hun laatste spullen in tassen, dat komt binnen…. Dat is tranen wegvegen en door.

Er zijn nog ruim 6000 anderen hier in het kamp. Zij zijn hier al lang. Het leven op het kamp is voor hen intens en hard werken. Voor de mensen van Kara Tepe is dit kamp een shock. De wond van hun verlies van het ‘betere’ leven dat ze even proefden is zo vers.

Schaamte voelen is echt mega moeilijk. Echt een rotgevoel. Wie dit besloten heeft, heeft duidelijk een potdicht hart. Terwijl het niet nodig is, juist niet. Het moet beter, veel beter, veeeeeeel menselijker! Juist wanneer leiders durven te leiden met een open hart, kunnen we stappen gaan maken op deze aarde. Juist wanneer je de mens blijft zien achter de vluchteling, kunnen we vooruitgang creëren. Want met een open hart kun je ook orde en regels opstellen. Met een open hart kun je juist het vluchtelingenbeleid verbeteren, voor iedereen, voor alle mensen. Strikte regels zijn nodig, systemen en politie ook. We leven niet in een sprookjeswereld, dat weten wij dondersgoed. Maar het is niet zo moeilijk, het enige wat er moet gebeuren is de rechten van het menszijn vooraan zetten. In elke keuze.

Naja niet de meest heldere post misschien, ook niet onze beste dag. Maar wel een sterke überstevige behoefte aan menselijkheid in dit k.t beleid. En je kent ons, we zijn aan het denken. Zeker met 40 extreemgetalenteerde en -gedreven BWC’ers van de Kara Tepe familie erbij groeit het BWC team op kamp RIC ruim over de honderd.

Op de vraag waarom Kara Tepe dicht gaat hebben wij geen helder antwoord. Wel een gedachte, we denken dat grote leiders controle en overzicht willen. Iedereen op 1 plek. Tis schandalig, dat je een plek als Kara Tepe sluit. Ze was menselijk, na jaren werk van velen met een open hart.

Liefs

Van een warrig team dat van de hak op de tak gaat