Toen wij bijna 6 jaar geleden voor de eerste keer naar Lesbos gingen, gingen we vooral om moeders en hun kinderen te helpen. Er was meer nodig, dus hielpen we iedereen. Maar onze focus is altijd moeders en hun kinderen gebleven. Omdat mama’s zichzelf op de laatste plek zetten, zetten wij hen op de eerste plek. Omdat een community leunt op de stevige creërende kracht van moeders.

In het oude Moria ontstonden onze workshops voor zwangere vrouwen, een sisterhood, samen praten over dragen, baren, voeden, verzorgen en over het moederschap.Ver voor Corona zat het hokje waar we die workshops gaven altijd propvol. Vrouwen uit alle culturen kwamen samen en in alle talen spraken we samen met handen en voeten. Lachen, huilen en uren kletsten en elkaars voeten masseren. We deden oefeningen en hielpen waar we konden.

Toen kwam onze fel roze container naar Lesbos en huurden we een landje tegenover het oude kamp. Helaas verloren we I Carry, ze ging in rook op. Onze workshops verschoven naar het nieuwe kamp, tent voor tent ontmoetten we de vrouwen. En twee keer per week bezochten we de kraamkamer in het ziekenhuis. Waar we fruit gaven, lekkers en taxi-kaartjes. Zodat moeders terug konden naar het kamp met hun baby in een mandje. Vreselijk, maar de harde realiteit.

We ontwierpen een nieuwe plek en nu, nu kan I Carry weer dicht bij de moeders komen. Hoe gek ook, maar we zijn zo blij. Ze zal een lichtje zijn, een zachte liefdevolle plek. Waar moeders centraal staan. Waar informatie en zusterschap hen weer een beetje kracht zal geven. Nog veel werk te doen, maar ze voelt dichtbij. We graven, harken, timmeren, verven en dan rijden we haar naar binnen. Op een centrale plek, voor elke moeder. Een lichtpuntje…