Natuurlijk is er stilte nodig om na te denken, om te voelen, te mijmeren, te rusten, tot bezinning en tot inzichten te komen. Maar deze tijd vraagt vooral om praten, om onze scheuren opentrekken, om elkaar verhalen te vertellen van onrecht en ongelijkwaardigheid. Maar ook om het mooie van het leven te delen. Onze veerkracht, ons samenzijn, onze gelijkenissen, ons geluk en onze liefde. Om ons gezamenlijke bewustzijn te verhogen, en samen in actie te komen. We moeten juist praten, elkaar informeren. We moeten ons verdiepen, ons laten raken, onze harten laten breken om samen naar de frontlinie te gaan om verschil te maken voor onszelf en elkaar.

Vanuit liefde, voor vrede. De oorlog is niet voorbij. De onze wel, maar op andere manieren vechten ze voor ons door. Achter gordijnen, gesloten deuren en in de duisternis vinden er smerige gewelddadige gevechten plaats. Niet alleen buiten ons Europa, ook erin, en zeker aan de rand van Europa.

Hoe wij nu in 2021 omgaan met gevluchte mensen is beschamend. Na de sluiting van Kara Tepe, wat echt een dramatische fout is, werd er op 26 april in Turkse wateren een vlot gevonden, vol met mensen~ waaronder 35 kinderen. Mensen die volgens bronnen eerst met hun rubberen boot op Lesbos geland waren. Hen lijkt het recht om asiel aan te vragen te zijn ontnomen. Wat er precies gebeurt is, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Hoe ze op het drijvende vlot zijn beland geen idee, het denken eraan geeft mij totale kippenvel. We hebben het over 35 kinderen op een drijvend vlot in open water in het pikkedonker.

Laten we liefdevol voor elkaar zijn. En strijden voor vrede. In alle respect voor allen uit het verleden zijn we stil, natuurlijk. Maar wij focussen ons op actie. Op verschil maken. Hen een stem geven waarvan de monden gesnoerd worden. En we vragen jou hetzelfde te doen. Praat erover met elkaar. Vertel de verhalen. Deel de berichten. Kom in actie. We moeten het allemaal weten, dan kunnen we samen strijden voor beter.

Liefs van ons

Beeld: Aegean Boot Report