Gister was het de dag van de vluchteling. Al een aantal dagen dacht ik, op deze dag moet ik iets schrijven, maar het kwam niet. Ik las prachtige rake verhalen, van andere organisaties die gevluchte mensen steunen, ik zag de houten paaltjes die in het zand van Scheveningen geslagen werden, voor al die tientallen duizenden vrouwen, mannen en kinderen die tijdens hun vlucht naar Europa stierven. Ik keek Shadow Game, een heftige documentaire over kinderen die vluchten en van hun vlucht een spel proberen te maken, terwijl de tocht bloedserieus is.

Ik heb het niet vaak, maar de laatste dagen was ik een soort van moedeloos. Dat komt misschien omdat ik dan teveel uitzoomde. Deze crisis in menselijkheid is zo groot. Miljoenen mensen zijn op zoek naar een betere wereld. Al dat verdriet, al die angst, al die kinderen. Het verlamde mij weer een aantal dagen.

En toen gister, tijdens het eten, vertelde een vriendin van mij aan andere vrienden wat zij zo bijzonder vond aan Lesbos. Ze begon met: ‘Ken je dat boek van De meeste mensen deugen? In kamp RIC op Lesbos voel je dat dat echt zo is’! En ik dacht ja, precies dat is het.

Je zal maar alles achter je moeten laten na jarenlang in oorlog te hebben geleefd. Halsoverkop, vrouw, man of kinderen achterlaten, familieleden die je verloren bent door geweld. Hoe kun je hierna dan nog een normaal leven leven? Dat je dan ook nog eens ongezien en zeker ongewenst bent? En je woont in een armoedig tentenkamp waar niets te doen is. En van alles te weinig is. Hoe zwaar is het verdriet en de grote teleurstelling dan dat je draagt? Eten, drinken en wonen in een tent. Voor jou is er veel meer nodig.

En hoe kan het dan zo zijn dat ik mij het meest geliefd, gezien en gehoord voel in een vluchtelingenkamp? Waarom zijn de mensen daar zo vreselijk gastvrij, betrokken, dapper en veerkrachtig? Omdat crisis verbindt denk ik. Omdat wanneer je zulke heftige dingen hebt meegemaakt je denk ik blij bent met elke dag dat je er gewoon nog met elkaar bent en dat je iets te eten hebt.

Dit vul ik in, ik ga daar deze zomer eens gesprekken over voeren in het kamp. Want het is zo vreselijk inspirerend. Natuurlijk zijn er rotte appels en mensen die down zijn. Natuurlijk. Maar het is zo mega interessant hoe extreem sterk en liefdevol de mensen zijn. Mensen die zoveel hebben meegemaakt hebben een helende omgeving nodig. Waarin gezien en gehoord worden, welkom zijn en liefde krijgen de basis vormen. Waarin zelfstandigheid, ontwikkeling en eigenwaarde centraal staan.

En gelukkig zoomde ik weer in, en voelde ik dat we samen veel kunnen en maakte het moedeloze gevoel weer ruimte voor een beetje vertrouwen in de mensheid.

Liefs Steffi