Een heuvel in RIC

Ik lag vannacht wakker…. Dacht aan ons, wij mensen op deze aarde. Over onze basale gemeenschappelijke behoeften om er toe te doen, om van belang te zijn.

Om gezien te worden, precies zoals we zijn, met onze nukken en onze mooie kanten. Dat we er bij horen, bij elkaar, dat we ons veilig voelen, dat we durven te zijn, wie we willen zijn, dat we liefde voelen, steun en elkaars hand vast kunnen houden, en vooral alle kronkels die we in ons leven maken, hoe we soms in fases moeten knokken voor ons geluk, ons welzijn en onze gezondheid.

Ik ben altijd welkom, niet dat iedereen mij super leuk vindt, maar ik mag er zijn. Ik dacht vannacht hoe het leven zou zijn, als ik niet welkom zou zijn, als ze liever willen dat ik er niet ben, dat ze mij minder vinden, lastig, en teveel. Dat ik in een tent moet leven met mijn gezin, terwijl de rest ’s avonds naar huis gaat. Dat ik uren in de rij moet staan voor eten… en niet kan doen wat ik wil en leuk vindt.

Een pijnscheut gaat door mij heen, ik ben al bijna 6 jaar op Lesbos en dit soort gedachten met als gevolg gevoelens blijven zo scherp binnen komen. Het besef van hoe bizar deze situatie is en hoe oneerlijk. Hoe hard moet je knokken, om je dan goed te voelen, om dan het gevoel te hebben dat je er wel toe doet, dat je van belang bent.

En toch zie ik mensen om mij heen het doen. Ze roeien met de riemen die ze hebben, ze lachen, ze doen hun uiterste best er iets van te maken. Ik vind dat zo waanzinnig. Ik geloof dat het allerbelangrijkste wat we kunnen doen, is elkaar zien en horen. Voor wie we zijn. Elkaar waarderen en als gelijke zien, omdat we dat zijn. We zijn allemaal gelijk…

Liefs Steffi