2020. Het jaar waarin de wereld tot stilstand kwam. Het jaar dat we in vijf jaar tijd nog niet zo weinig weekteams ontvingen. Het jaar dat we roeiden met de riemen die we hadden, we greppels groeven in de stromende regen, een enorme donatie van vloerbedekking legden tegen de kou in lekke tenten, onze focus verlegden naar voedzaam eten, uit bittere noodzaak. Het jaar van Corona, het jaar van de brand die Moria totaal in de as legde, het jaar dat het tentenkamp dat we nu kennen als RIC Mavrovouni uit de grond werd gestampt. Het jaar dat de sluiting van Kara Tepe werd aangekondigd, de kleinere opvang voor de meest kwetsbaren, en dat ook de bouw van een nieuw, permanent kamp werd aangekondigd, maar waar vooralsnog geen concrete vorderingen mee zijn gemaakt. Het jaar dat het tijdelijke tentenkamp met modder en vieze Dixi’s een pijnlijke normaliteit werd. Oh, wat hebben we elke dag van dit jaar de mensen zoveel meer gegund. Het jaar zonder veel van onze programma’s. Het jaar van noodhulp, noodhulp en nog eens noodhulp. Ook het jaar van bezinning. Bezinning op onze werkwijze. Bezinning om nieuwe paden te vinden. Nieuwe manieren om de mensen op de vlucht, en vooral de vrouwen en moeders op de vlucht, hun kracht te laten hervinden. Hoop te houden op een beter bestaan. Het was het jaar dat we vijf jaar bestonden. Een bizarre mijlpaal- een jubileum dat je niet hoopt te ‘vieren’. En door alles wat er speelde ook niet gevierd is. Vijf jaar werken we ons vol liefde uit de naad voor een betere, menswaardige opvang. De noodzaak voelde dit jaar groter dan ooit. Een helende omgeving aan de grens van Europa, we blijven ervoor vechten. Daar blijven wij, zij aan zij met de mensen op de vlucht, voor staan.

🏄🏼‍♀️

Steffi de Pous, directeur en Founder BWC

Hier de link naar de cijfers en ons bestuursverslag.

https://www.becausewecarry.org/…/Jaarverslag-SBWC-2020.pdf