Twee meisjes in het geel

Dwaalden af, naar een wereld waarin alles fijn, mooi en gezellig is. Waar we broers en zussen zijn, de wereld delen, alles wat we hebben delen, want alles is van iedereen. We zorgen samen voor de aarde, voor de dieren en als iemand zich misdraagt, dan helpen wij diegene. Die is duidelijk even kwijt wat fijn is en wat voor iedereen het beste werkt.

Niemand heeft honger, niemand steelt uit pure noodzaak, niemand zet zich boven de rest. En als er gevaar is, zoals hitte, droogte, water, dan vluchten we naar elkaar toe. Dan helpen we elkaar. We helpen elkaar sowieso altijd. We zijn samen, zij aan zij. Gelijk in alle respect en vooral liefde.

Wat zou ik graag in deze wereld wonen. Dat het een feest is om te leven, dat we het elke dag samen vieren. Yep ik ben naïef. En ik ben het graag….. er zit een kracht in, een drive.

Iets minder ver van dit sprookje vandaan lag de gedachte, hoe bizar is het dat we met een groep mensen, iets ons land noemen, en dat niemand er zomaar op mag. Zelfs niet als je volledig getraumatiseerd bent en op de vlucht bent voor gevaar dat achter je aanrent. Nope. Hekken dicht, muur omhoog, mijn land, ons volk….. weg jij. Zijn we dan echt bang om te delen? Denken we dat we met delen verliezen? Zijn we vergeten dat we van delen gelukkig worden? Ik snap de regels, in snap echt dat we niet iedereen zomaar toe kunnen laten, ik snap de structuren, de procedures….Maar dat we in de ander de mens niet meer zien, dat snap ik niet. Of althans, is dat de enige mogelijkheid? Om te accepteren wat we doen? Door de mens uit de vluchteling te halen? Door er cijfers en cases en afkortingen van te maken?

In mijn wereld is ongelijkheid, honger, angst, haat en boosheid. Niet alleen van mensen, de aarde lijkt ook woest.En ook al ben ik klein, en tenger, kan ik niet altijd wat ik wil en denk dat nodig is. Ik beloof je, ik zal de wereld mooier maken…. Al is het maar een inibeetje. En als we dat samen beloven, dan zijn we al met zijn tweeën.

Liefs