Mensen op de vlucht in thermofolie

Geen idee of je een dag als deze moet vieren.

Zes jaar geleden vonden wij, twee vriendinnen, dat niks doen niet langer kon, we moesten helpen. We besloten een week een klein verschil te gaan maken voor moeders op de vlucht. We trommelden wat vrienden op en noemden onszelf Because We Carry, omdat we dragen, onze kinderen, onze verhalen, onze talenten, onze liefde: we dragen alles, allemaal in ons. En ook al zijn we alles kwijt, toch dragen we nog trots, ons lijf, one ziel, onze familie en ons alles. Maar ook wat praktischer omdat we babydragers meenamen, naar dat toen nog voor ons onbekende eiland Lesbos. Geen idee, de nood was hoog dus we gingen.

En we bleven, althans ik bleef. En we groeiden, we deden meer en meer. Noodhulp, chaos altijd crisis. Overal een oplossing voor, althans een verlichting. Want de echte oplossing ligt altijd buiten onze macht. Maar ook altijd kunnen we iets, en iets is beter dan niets. Altijd half in de modder en soms vaak helemaal. Tranen drogen en door. Altijd door.

Wij kennen woorden als stoppen en opgeven niet. En dat heeft door de jaren heen best wat gekost, grijze haren, rimpels, maar het heeft vooral zoveel gegeven. Aan onszelf, aan mijzelf, maar vooral aan de mensen die over Lesvos reisden en sommige die er bleven. Een totale achtbaan, waarin ons hart altijd de weg wijst. Nooit bang, bijna nooit, bluf, gaan met die banaan, tandje erboven op.

Inzamelingsactie na inzamelingsactie, jouw hulp, na jouw hulp, na jullie hulp. Zoooveel hulp al die jaren.

Dit jaar, was echt loodzwaar. Voor de mensen op het eiland, en daarmee voor ons. Alles kwijt, terwijl ze al niets hadden. En weer door, waar halen ze de veerkracht vandaan om toch weer op je tandvlees door te gaan. Langzaam weer opbouwen, weer uitademen.

Missie verhelderen, focus en erachter komen dat we meer willen. Niet meer noodhulp, maar meer duurzame hulp. Diepere hulp, klinkt gek, maar meer dan een jas met een glimlach geven, al is die jas en zeker de glimlach soms alles. Dus we breidden uit naar een atelier en een school in Athene voor alleenreizende moeders.E n we gaan nog veel meer doen. S

tap voor stap, in de flow. Dat altijd en aangezien we hebben besloten meer te vieren, in een crisis voelt vieren altijd gek, maar stilstaan en een glaasje heffen, een punt taart nemen, het even stilstaan bij, is belangrijk voor onze vrouwen die dag in dag uit op Lesbos en in Athene staan te beuken. Dus laten we dit vieren.

Lieve meiden op Lesbos, lieve meiden in Athene, lieve meiden in Amsterdam, laten we visueel taart eten. Voor al die schrammen, vallen en opstaan, high 5en, en door momenten, alles komt goed, vertrouw erop, gaan met die banaan en dat een week 6 jaar moest worden, omdat het nog steeds nodig is, dat is zuur. Heel zuur. Verdrietig dat er nog zoveel moet gebeuren. Maar we knokken door. Dat is onze belofte.

❤️ Heel BWC. En altijd dankbaar voor jou Anna, mijn vriendin met wie ik 6 jaar geleden gewoon ging helpen.

Liefs Stef