Moria staat in brand

Precies een jaar geleden, verloren duizenden mensen op de vlucht weer hun ‘huis’, hun laatste spulletjes en verloren wij allen onze hoop.

Niet dat het oude Moria nou zo geweldig was. Het was er vreselijk. Het stonk, altijd afval, rellen in de nacht, veel te weinig ruimte voor veel te veel mensen. Maar toch Moria ze leefde….. ze had kleur, authenticiteit, er werd gelachen. En toen ze in een nacht en dag in rook opging, en iedereen moest rennen, over elkaar heen viel en er totale paniek was. Toen er bijna 13.000 mensen op straat belandden in de bloedhitte met niks, toen verloren we allemaal onze hoop.

Alles kwijt…. en wat dan nu…. ons eerste gevoel was, mensen NU helpen. Luiers, knijpzakjes, eten, water, bedden maken voor hoogzwangeren, opladers op zonne-energie en zaklampen kopen, tandenborstels en maandverband, matjes voor op de grond, slaapzakken. Alles regelen zodat er in ieder geval geen kind meer op het cement slaapt. Vliegtuigen en vrachtwagens vol regelden we samen. Jullie hielpen massaal. We raakten in een trance. Van niet slapen en alleen maar knallen. Leven op cola en een snicker.

Toen er na dagen een nieuw tentenkamp uit de grond werd gestampt besloten we na scherp na te denken om bij de mensen te blijven en om dus mee naar binnen te gaan. Want een heftige tijd. Nu is het tijdelijke kamp, niet tijdelijk meer. Het is er veilig, heel saai, warm en straks koud, er zijn geen bomen, er is geen kleur, er is nog zoveel niet.

We hopen dat er steeds meer komt, mensen die zoveel trauma dragen, hebben recht op een goede opvang. Waar mensen mensen helpen. Waar we samen naast elkaar staan. Als een grote familie.