Ik probeer mij voor te stellen, hoe en wanneer besluit je om te gaan?

”De ramen trillen al dagen, vreemde stiltes overdag, enorme knallen in de nacht, die zo dichtbij voelen. Ik huil, kijk naar onze twee kinderen en daarna naar mijn man. Wat moeten we, geen schuilkelder, ons eten is bijna op, twee families uit ons trappenhuis vertrokken gister. Ik keek door een kier en vroeg de oudste zoon ‘wat gaan jullie doen?’. ‘We gaan weg’ zei hij. De buurvrouw onder ons is oud. Zou zij er nog zijn? We hebben de gordijnen dicht en spelen overdag spelletjes, de kinderen lijken het te begrijpen, dat het menens is en we niet buiten in het park kunnen spelen. Dan na de soep breek ik in tranen uit, mijn lijf is stijf van de hoge adem, ik hyperventileer al dagen en daar zijn de woorden van mijn grote liefde: ‘jullie moeten gaan, ik wil dat jullie veilig zijn’…. ik voel mijn lijf inzakken, ik voel dat hij gelijk heeft, en hij dan? Hij blijft zegt ie…. voor ons land, voor onze kinderen en hun kinderen. We vinden elkaar weer, dat belooft hij. Ik pak twee grote tassen, leg de warmste kleren neer en vroeg in de ochtend stappen we in de auto naar het station. De lege straten veranderen in een massa mensen rondom het plein. Mijn man duwt ons ertussen, we kussen elkaar gedaan, we huilen allemaal, hij belooft dat we elkaar gauw zien…. en ik geloof hem. Hij, pianoleraar, heeft nog nooit gevochten, en wil dat ook helemaal niet, hij gaat alleen terug naar huis”.

Rillingen lopen over mijn rug, dit soort beslissingen, ze gaan vooraf aan iedereen die vlucht. Wanneer ga je? Wat neem je mee en wie? Levensbepalende keuzes die extreem veel moed vergen.

❤️