En ze gaan alle kanten op. Toen ik, Steffi, met verlof ging een paar weken terug, wilde ik blijven schrijven voor social. Dat lukte aardig, maar toen ik met 41+2 Corona kreeg werd het allemaal even teveel.

Gelukkig beviel ik van een hele gezonde zoon, Omar 🕊 in de nacht van 23 februari, de nacht dat oorlog losbarstte. Ik heb een week plat gelegen door teveel bloedverlies, en moet zeker nog 5 weken extreem rustig aan doen. Een mega klus als je een stichting runt die vrouwen en kinderen op de vlucht helpt en de crisis zo enorm is. En je normaal zo mega aanpakker bent.

Het draait niet om mij, totaal niet, maar ik wil je uitleggen waarom we stil waren. En waarom ik stillig blijf. Gelukkig, is het team de beste, Inger, Corinne, Rosa, Lies, Dyonisia, Maria, Gaelle, Fatima, Achmad, Michiel, Asma, Sophie, Lies, Helmi en natuurlijk Minou. Zij werken momenteel samen om informatie en kennis te verzamelen over wat er rondom Ukraine nodig is en waar wij bij kunnen helpen.

We komen in de buurt, het lijkt erop dat we vanaf ons Lesbos warehouse specifieke needs rijden naar Moldavië, waar een organisatie mensen opvangt. We informeren naar NGO’s on the ground, wat er nodig is, eten, spullen en komen bij jullie terug. Mochten we een ngo vinden die geld nodig heeft en bij ons past dan zullen wij jullie steun vragen en alles overmaken naar hen. Daar is ons netwerk een enorme hulptroep in. Geen inzamelingsacties dus en niet die kant op nu. Maar altijd doen wat wel kan.

Op Lesbos was er ook nog een groot drama, langs de weg naar het kamp spoelden gister lichamen aan van een boot die nooit gemeld heeft in nood te verkeren. We weten dus niet hoeveel mensen er overleden zijn en of waar ze nu zijn. Een nachtmerrie….

In tijden als deze is het grote noodzaak om ons op hoop te richten. Niet de machteloosheid in te duiken, de angst en paniek. Tuurlijk, voel je dat, het hoeft niet weg, maar er zijn dingen die je wel kunt doen, en soms is het ook gewoon zo dat je niet meer kunt doen dan een kaarsje branden, je dankbaarheid diep voelen, je kinderen een extra kus geven voordat ze gaan slapen, of een gebedje doen.

De pasgeboren kinderen die in het kinderziekenhuis in Kiev geboren zijn in de afgelopen dagen en extra zorg nodig hebben liggen in de kelder. Ik kus mijn pasgeboren zoontje nog eens en vertrouw op het beste BWC team die alles op alles zullen zetten om een weg van hulp te vinden.

❤️