vrouw bakt brood voor haar tent

Een lastig bericht, omdat het zo complex is en mijn gedachten slechts mogelijkheden zijn, en ik het grote geheel niet en misschien toch ook weer wel snap. Ik ben benieuwd naar jullie ideeën.

Zolang er oorlog is, zullen er mensen vluchten, zolang er honger is, zullen er mensen verschuiven naar vruchtbare grond, zolang er bedreiging en angst is, zullen mensen veiligheid zoeken, zolang er ongelijkheid is zullen er mensen zijn die betere kansen, een beter leven zoeken. Zo logisch. En zo onmogelijk. Althans dat lijkt en blijkt.

Wereldvrede. Het hoogste doel. Of daarna dan aardig voor elkaar zijn, samen delen, iedereen iets, plek voor allemaal. Maar is dat realistisch, en moet je streven realistisch zijn?

En dan Lesbos… dezelfde oorlogen als 6.5 jaar terug zijn er nog, er zijn er zelfs nieuwe bij gekomen. Afghanistan. Waar zijn alle mensen dan? We hebben muren gebouwd, we hebben ons als Europa zelfs al buiten onze grenzen met grote geld bedragen ‘beschermd’ voor hen die veiligheid zoeken. We kochten om, kochten af, we gaven geld aan mensen met macht, die je nooit geld zou willen geven. Althans dat lijkt mij.

1200 mensen op Lesbos. Van vaak 20.000… in maart kwamen er maar 100 mensen aan op het eiland. Het kamp is leeg en stil. Dit klopt niet. Weten we dat? Onze focus lijkt elders te zijn. Eerst waren we druk met Corona en nu is de aandacht er voor Oekraïne en Rusland. Logisch, begrijp mij goed. Maar terwijl we allemaal naar links kijken, gebeuren er rechts nare dingen… Het terugduwen van mensen op het water, wij horen het hier elke dag. Mensen die het 6/7 keer moesten proberen. Het Europese anti beleid werkt. Althans Lesbos is stil en ze lijkt ook vergeten. Vele organisaties verlaten het eiland, de groep die er nog is heeft ineens van veel te weinig.

En wat doen wij? Wij beginnen een nieuw progamma. Is dat gek? Misschien… van hen die er nog zijn, horen we dat het hoopvol voelt. We zullen blijven. Want elke vrouw is er een, elke man, elk kind…