vrouwen achter hun naaimachine

Maar jij vol oude verhalen zit. Verhalen die niet zo fijn zijn, die in de nacht plots omhoog schieten. Je wilt opnieuw beginnen, daarom ging je, niet alleen voor jezelf, maar vooral voor je dochter. Zij zal later vredig slapen. De taal, de geluiden, de geuren, de straten, het eten~ echt alles is nieuw. Soms schiet de paniek door je heen, maar als mama blijf je rustig.

Waar moet je beginnen? Ze verstaan je niet, en jij hen niet. Waar is de school, hoe komt ze erop, waar vind je werk en wat doe je dan met haar? Als je hier echt helemaal inkruipt met al je gevoel is het zo uber eenzaam om na gevlucht te zijn, opnieuw te gaan beginnen in een nieuw land. Dan is het enige dat helpt toch vriendschap? Iemand die zegt, kom ik help je, ik neem je mee, het werkt zo, kijk, zo doe je dit en zo doe je dat. Precies dat, is wat wij doen in Athene. Dat eerst, en dan de rest. Dan de school, de bankrekening, een telefoonkaart en de rest. Inburgeren lijkt een succesklus, maar vergis je niet. Het is in reality alleenig bikkelen.

Liefs