Ik voel zoveel onmacht, ik schaam mij zo diep, ik kan het niet aanzien, het breekt mijn hart. Ja, het doet pijn wanneer je je realiseert dat we in een land leven waar nog steeds flink gediscrimineerd wordt, ja het doet pijn, dat we in een oneerlijke wereld leven, ja het doet pijn om te weten dat er zoveel kinderen in onveiligheid leven en dat er kinderen sterven van honger.

Het is heel dapper om die kennis, toe te laten, en te voelen dat het pijn doet. Dat durven voelen dat vergt lef.

Je hart laten breken is ok. Er zit een gigantische kracht in. Want het moment dat je de pijn en het verdriet dat daar bij hoort durft toe te laten, is er een kans dat je in actie gaat komen. Niet grootst, dat hoeft niet, maar ultra klein is ook goed. Dichtbij huis prima, dat wat wel lukt. Focus je op het haalbare voor jou. In het Engels klinkt het zo krachtig, turn your pain in to power en zoals wij altijd zeggen zet je onmacht om in kracht. Gebruik de pijn.

Daar zit de kans in om de wereld een stukje te gaan helen. Zeker als we het massaal aandurven. Te voelen hoe k.t het is op aarde nu. Wat voor een zooitje we ervan gemaakt hebben.

En dan komt er misschien ook een schuldgevoel? Yep, dat hoort er ook bij. Schuld is niet lelijk. Schuld hoort bij het leven, en ook schuld is uber krachtig. Niet dat je onaardige gedachten moet gaan creëren over je jezelf. ‘Dit heb ik allemaal verkeerd gedaan’ dat kan je 1 x denken en dan ga je de actie in. Dan stel je jezelf de vraag: wat kan ik vandaag, of morgen… Iets dat mij lukt, waar in blij van wordt, iets waar de ander blij van wordt. Iets waarmee ik iets moois doe. En doe het samen, zoek maatjes.

Samen soep maken voor iemand die het nodig heeft, je jassen langs de kringloop brengen, iets op het weggeef bankje leggen, je geld delen en een stichting uitzoeken die bij je past, plastic ruimen in het park en ga zo maar door.

Laten we samen ons best doen, om de beste mensen te zijn.

Liefs