een roze strik om een pakketje

Ik vroeg vorige week aan Rosa, leidster van I Carry op Lesbos, geven wij ook iets aan moeders zodat ze gehoor kunnen geven aan de drang die weken voor de geboorte ontstaat om een nestje te maken? Nog niet. Maar daar gaan we meteen over denken.

Hoe we het nu doen: we zien de zwangere vrouwen elke week, tijdens hun hele zwangerschap en soms elke dag als dat nodig is en soms met hulp van onze verloskundige. De workshops geven de vrouwen een sisterhood, waar informatie en steun samen komen, en dan als ze in het ziekenhuis bevallen komen we langs met de eerste spulletjes voor moeder en kind en een taxi 🚕 tegoedcoupon. In het kamp zoeken we ze meteen op en geven we een follow up pakket. Dit is het meeste uitgebreide pakket dat we hebben. Van een nieuwe kinderwagen, babydrager, babywiegje, kleren voor moeder en kind, veel kraamverband, speentjes, wasgel en echt alles. De kleertjes pakken we mooi in. Omdat dit het enige is dat ze op een feestelijke manier krijgen.

In het ziekenhuis is het altijd te druk, ze doen hun best, maar veel persoonlijke aandacht lukt niet, in het kamp is de sfeer ook niet echt ‘a la kraamkamer’. Er is ook geen kraambezoek, want vrienden en familie zijn of ergens anders of er niet meer, dus een klein verschil van een roze of een blauwe strik een beetje extra aandacht, een echt momentje dat geeft meestal een dikke traan van dankbaarheid bij mama. Dat ze even echt gezien wordt, voor haar heldendaad, even een aai, wat zoete woorden en fijne spulletjes. Lijkt mij de hel bevallen in een vluchtelingenkamp. Echt!

🌸

Onze verloskundige en mama met een newborn

Een paar weken geleden kwam op een maandag een alleenstaande hoogzwangere moeder aan op Lesbos in een rubber bootje. Dinsdag beviel zij in het ziekenhuis van haar zevende baby. Wat een verhalen moet deze vrouw dragen.

We zagen haar woensdag, en gaven haar alles wat we konden geven. Gelukkig ging de bevalling goed, en was het kleintje sterk. Ze moest wel meteen na ontslag uit het ziekenhuis in quarantaine, dat zijn de regels hier. Na een week kwam ze in het kamp, niet meteen op een fijne plek, maar na weer een verhuizing durfde ze eindelijk een beetje uit te ademen.

We bezochten haar met steun van een medische organisatie. Zo belangrijk om een alleenreizende vrouw die net bevallen is, die nog skyhigh is van alle adrenaline van de vluchtmodus en de bevalling, goed in de smiezen te houden en te ondersteunen. We hadden een ventilator mee, kleding, luiers, en alle spulletjes die moeder en kind nodig hebben.

Ze vertelde flarden van haar verhaal, en daar kwam plots een brok in mijn keel. De tranen rolden over mijn wangen, puur uit respect voor deze sterke vrouw. Ze ging mee naar onze trailer, ging zitten op de fluffy bank en je zag haar per minuut ontspannen. In I Carry zijn alleen maar vrouwen, het is er roze, zacht en er is steun. Een sisterhood….

De workshop begon, samen met anderen moeders zaten ze rond de tafel, luisterden naar elkaar, deelden hun verhalen, en maakten grapjes. Onze verloskundige Giotta hielp de moeders met hun vragen, en gaf aandacht aan groot en klein. De hele club bleef nog een half uurtje nahangen. Terwijl baby’s bij andere moeders op schoot gingen en er meloen en verse jus op tafel kwam.

Moeders alleen op de vlucht met hun kind(eten) zijn de allerdapperste ever. Ongelooflijk wat een uber kracht zij hebben. We blijven ook deze mama in de smiezen houden.

Alle liefs vanaf Lesbos

In de I Carry trailer komen elke dag vrouwen samen. Vrouwen die uber kwetsbaar en ook uber sterk zijn. Zij dragen hun kinderen terwijl ze wonen in een vluchtelingenkamp. Waar het aan van alles ontbreekt, zeker wanneer je zwanger bent.

50 x per dag naar de wc moeten, misselijk worden van geuren, behoefte hebben aan bepaald voedsel en van ander voedsel over je nek gaan. Onrustige nachten, zorgen, behoefte aan een nestje maken, spulletjes verzamelen, mooi maken. En toch zie je dat de vrouwen krachtig dragen. Daar krijgen wij altijd kippenvel van.

We wilden een sisterhood creëren. Een plek waar alle zwangeren samen kunnen komen. Waar ze samen hun liefde, kennis, zorgen en vrouwendingen kunnen delen. Waar altijd iemand is. En het is gelukt. I Carry….. Elke dag zijn er lokale verloskundigen aanwezig. Elke dag zijn er workshops. We zijn er voor vragen, steun en zorg.We zijn er samen. En dat is misschien we het allerbelangrijkste in het leven. Dat je er voor elkaar bent. Dat je weet en voelt dat je er niet alleen voor staat… ❤️

ICarry is binnen… zorg en liefde voor zwangere vrouwen. De plek is nog kaal, bomen en bloemen komen er aan. Op deze bijzondere dag, het Suikerfeest… zijn wij blij. Verschil is echt dichtbij. Bijna huilen, zo hard voor gebikkeld. ❤️

Toen wij bijna 6 jaar geleden voor de eerste keer naar Lesbos gingen, gingen we vooral om moeders en hun kinderen te helpen. Er was meer nodig, dus hielpen we iedereen. Maar onze focus is altijd moeders en hun kinderen gebleven. Omdat mama’s zichzelf op de laatste plek zetten, zetten wij hen op de eerste plek. Omdat een community leunt op de stevige creërende kracht van moeders.

In het oude Moria ontstonden onze workshops voor zwangere vrouwen, een sisterhood, samen praten over dragen, baren, voeden, verzorgen en over het moederschap.Ver voor Corona zat het hokje waar we die workshops gaven altijd propvol. Vrouwen uit alle culturen kwamen samen en in alle talen spraken we samen met handen en voeten. Lachen, huilen en uren kletsten en elkaars voeten masseren. We deden oefeningen en hielpen waar we konden.

Toen kwam onze fel roze container naar Lesbos en huurden we een landje tegenover het oude kamp. Helaas verloren we I Carry, ze ging in rook op. Onze workshops verschoven naar het nieuwe kamp, tent voor tent ontmoetten we de vrouwen. En twee keer per week bezochten we de kraamkamer in het ziekenhuis. Waar we fruit gaven, lekkers en taxi-kaartjes. Zodat moeders terug konden naar het kamp met hun baby in een mandje. Vreselijk, maar de harde realiteit.

We ontwierpen een nieuwe plek en nu, nu kan I Carry weer dicht bij de moeders komen. Hoe gek ook, maar we zijn zo blij. Ze zal een lichtje zijn, een zachte liefdevolle plek. Waar moeders centraal staan. Waar informatie en zusterschap hen weer een beetje kracht zal geven. Nog veel werk te doen, maar ze voelt dichtbij. We graven, harken, timmeren, verven en dan rijden we haar naar binnen. Op een centrale plek, voor elke moeder. Een lichtpuntje…

We praten veel de afgelopen dagen, heel veel. We bezoeken alle tenten, gaan het hele kamp door, op zoek naar zwangere en pas bevallen vrouwen. Hebben we ze allemaal in het vizier? Hoe gaat het met de vrouwen die we eerder bezochten? Wat zijn hun zorgen, waar lopen ze tegenaan, maar ook: gewoon de tijd nemen om even te kletsen.

Met deze deze vrouwen op de foto die 7 en 8 maanden zwanger zijn, zitten we buiten in een cirkeltje voor hun tent. Het is koud, we hebben thee meegenomen en praten echt over vanalles: hoe het nu is in het land dat ze moesten verlaten, hoe ze zich voelen in deze laatste maanden voor hun kindje wordt geboren, waar we ze nu het meeste mee helpen…

En we lachen en we kijken elkaar in de ogen en we voelen samen en ja we praten- maar boven alles luisteren we. Echt, aandachtig, met heel ons hart: luisteren. Om deze vrouwen te laten weten: we zien je, we horen je. En wat jij zegt betekent de wereld voor ons. W

e hopen snel een eigen plek te hebben, waar we deze vrouwen en hun kleintjes in alle warmte kunnen ontvangen.

Liefs, BWC

distributie in het kamp

Al twee dagen zeulen we ons rot, dat doen we met liefde. Vrouwen voor vrouwen. 
We hebben pakketen samen gesteld van 0-6 maanden 6 tot 12 en 12-18 maanden. Met lijsten en tentnummers gingen we twee dagen tot dat het donker werd overal langs. 

To be honest? Heel heftig. Wat zitten deze moeders in een onwijs rot situatie. Kou, gebrek aan warm water, een bed, de juiste voeding, geen bedjes geen kleding en zo extreem kwetsbaar. 

Een verhaal wil ik met jullie delen. Vandaag aan het einde van de dag, zaten we met ons vrouwen team nog even na te tellen, te bespreken wie er niet thuis waren en wie we allemaal gevonden hebben die niet op de lijst staan. Onze Rosa bezoekt 2x per week de net bevallen moeders in het ziekenhuis, daarom weten we ook hen te vinden wanneer ze na 3 dagen terug komen in het kamp. Een van de weinige voordelen van dit kamp is dat je dingen goed kunt uitdelen omdat het beangstigend overzichtelijk is. 

Dus we wisten iedereen te vinden uiteindelijk. 
Mijn oog viel op een jonge vrouw, die langs ons liep. Ze bewoog als een vrouw van eind negentig. Ik volgende haar met mijn ogen, wijdbeens, gebogen strompelde ze.
Achter haar aan een jonge man met een hoopje dekens in zijn arm. Ik weet meteen wat hier aan de hand is. Ze komen uit het ziekenhuis met een pasgeboren baby. 

Ik sprong op en rende naar ze toe en inderdaad.
Ik haalde Lies haar auto en zette mam voorin en baba met zoonlief achterin. 
Ik hield haar hand vast, en aaide haar hand. 
Het voelde fijn, ze zuchtte. 
We reden naar de groene zone, hun tent stond aan de zee. De zeilen klapperden. Ik slikte mijn tranen weg, en ritste de tent open. Binnen was het kil, 2-2 meter. Afgesloten met een zeiltje. 
Mama ging liggen. Tegen al onze regels in, frummelde ik geld in mama’s hand. Please buy good food for you. Normaal geven we in het ziekenhuis een tas met voedzame boodschappen. Maar omdat ze voor controle even op een andere afdeling was hebben we haar gemist. 
Ik scheurde terug en vroeg over de walkietalkie of het team alles wilde klaarzetten wat we konden geven. 

Een rieten slaapmand, dekentjes, dadels, sapjes, kraamverband, luiers, billendoekjes en alles wat een mam en kindje nodig hebben. We scheurden terug naar de tent. Het werd donker. 
Ik vloekte, zo boos was ik. Dit kan en mag niet. 
Ritste de tent open na Salam gezegd te hebben en besloot het bedje voor de kleine op te maken. 
Legde mama alles uit over hoe haar kleintje te verzorgen. 
En vertelde dat ze borstvoeding moet blijven proberen. 
Het was donker. Ik ritste de tent dicht. Gooide de autosleutel naar Lies ging stil naast haar zitten en slikte weer opkomende tranen weg terwijl we zigzagdend rustig over het kamp reden richting de uitgang met de heater aan…. wij wel… en dat voelt op zo moment zo ruk. 

Deze mama is hetzelfde als alle andere mama’s die wel liefde, warmte en ondersteuning krijgen. Kraamzorg en steun van de familie. Een soepje, een aai over de bol, trotse woorden en even de kleine wassen. Dit is te oneerlijk voor deze vrouw en niet te doen. 

Morgen ga ik terug. Met soep. 
En dit is een van de vele honderden verhalen die wij toevallig vandaag zagen. Zoveel verhalen weten we niet. 
Blijf ons helpen met helpen. 
Onze hulp hier is zo hard nodig, niet specifiek onze hulp, juist jullie hulp. Snap je. Wij zijn alleen degene die het hier kunnen geven. Doorgeven wat jullie geven. 

Net eindelijk flink gehuild en klaar voor de liefdevolle strijd om samen door te gaan. In deze misère waarin ook deze vrouw weer zo dapper doorgaat. 

❤️
Rosa ik ben onwijs gerustgesteld dat jij de grote steun voor al deze mama’s gaat worden. Dat je naast je taken op Kara Tepe ook in kamp RIC Lesvos aan de slag gaat. Met ondersteuning van Hilde en de rest van de meiden gaan jullie veel mama’s helpen.

moeder is net bevallen van een kindje

Dat is ons gelukt. Dit is zo mega mega fijn. Want deze pakketjes voor mam en kindje zijn zo hard nodig. Elke maand bevallen er in het locale ziekenhuis op Lesbos zo’n honderd moeders. Velen van hen gaan drie dagen na de bevalling met hun hummel in hun armen terug naar de keiharde realiteit van het kamp. Geen warm water, geen zacht bed, geen kraamhulp en ga zo maar even door met het lijstje van alles dat er niet is.

We hebben met jullie samen weer kledingpakketjes gemaakt. Rompertjes, sokjes, mutsjes, hydrofieldoeken en de hele rambam. De pakketten gaan in de Carry Bags, de tassen gevuld met alles wat moeder en kleintje nodig hebben. Deze tassen geven we twee keer per week aan de moeders in het ziekenhuis. We vullen de tassen aan met zorgproducten, zoals luiers, kraamverband, een speentje, wasgel, olie, etc. en er komt een lekker warm huispak in voor moeders (hebben we nog van de vorige inzameling) ❤

We wilden voldoende kledingpakketten voor 24 maanden, zodat we even door kunnen! Dank jullie wel voor alle onwijs gave hulp. Zo super belangrijk dit. Moeder zien, een arm om haar heen, wat fijne spulletjes en echte basic needs, zo nodig, zo normaal en voor haar zo bijzonder.

Dank jullie allemaal! De vrachtwagen is onderweg naar Lesbos.

Liefs

Kaart van Nederland met de inzamelpunten

DE INZAMELADRESSEN VOOR DE CARRY BAGS

Allereerst, iedereen die inzamelaar wilde worden, dank dank dank… we hebben er 24 uitgezocht.

DE ADRESSEN
We hebben alle adressen op een Google Map gezet, die vind je via deze link, of hieronder!
De contactgegevens en het precieze adres zie je door op een ‘pin’ te klikken, de informatie schuift dan via de linkerkant in beeld.

WAT GAAN WE DOEN?
Carry Bags zijn liefdevolle tassen gevuld met alles wat mama en kleintje nodig hebben. Deze tassen geven we op Lesbos aan zowel lokale mama’s als aan gevluchte moeders. De tas bestaat uit drie pakketten. Voor het zorgpakket kopen we spulletjes lokaal in, zoals kraamverband, luiers en de hele rambam. Er zit ook een fijn huispak in voor net bevallen mams, hebben we een tijdje geleden ingezameld en hebben we nog genoeg van en: er zit een pakketje met babykleding in, en die zijn bijna op.

Dus die gaan 24 inzamelaars verspreid over heel Nederland voor ons inzamelen.
De gevoelige kersverse mama’s en hun pasgeboren kindje hebben onze hulp nodig.
There we go again 🎀 💪🏻

HOE MAAK JE ZO’N BABY PAKKET?
Alles is helemaal schoon en fris, we geven het beste weg. Geen vlekjes, rulletjes, of rafeltjes. Dit is het moment dat we de moeder in al haar waardigheid even kunnen zien. En van het beste weggeven word ook jij heel gelukkig.
Alles wat je in het pakketje stopt is gemaakt van natuurlijke stoffen. Katoen, wol of zijde. Geen polyester of andere chemische stof.
En alles is in maat 50-56 en daarmee voor de allerkleinsten. Je doet er verder bij (dus elk pakket bevat precies):

  • 3 rompers met lange mouwen
  • 3 broekjes met lange pijpen
  • 3 paar sokjes
  • 3 vestjes, truitjes met lange mouwen
  • 3 mutsjes
  • 1 paar slofjes
  • 1 knuffeltje
  • 1 dekentje
  • 3 hydrofieldoeken

Je maakt er een liefdevol pakketje van door het netjes op elkaar te leggen en met de derde hydrofieldoek pak je het in. Met een knoopje strak en compact. Je kies ervoor om een pakketje te maken voor een meisje, een jongen of voor beide.
Voor een meisje knoop je een roze strik om de knoop heen, bij een jongen blauw en bij neutraal knoop je een gele strik. Dit laatste is extreem belangrijk, dus maak die strik goed zichtbaar zo weten wij heel makkelijk wat voor wie is.

HOE KOMT JE PAKKET BIJ DE INZAMELAAR?
Je kunt het of op de post doen, of langs brengen.
Wanneer je merkt dat je er meer dan 2-3 thuis al kunt maken, mail dan je inzamelaar.
Zo kan zij/ hij een schatting maken en de aantallen een beetje vinken.

WANNEER?
We vragen de inzamelaars of ze op 19 oktober rond de 100 pakketjes naar ons warehouse kunnen komen brengen (die inzamelaars zijn echt goud waard).

Dat betekent dat jullie het beste een inzamelaar kunnen uitzoeken en hem of haar netjes kunnen mailen over het aantal dat je graag langs gaat brengen. Zo blijft er een beetje overzicht. Of je stuurt natuurlijk gewoon een pakketje met de post.
Tot vrijdag 16 oktober zijn de inzamelaars ‘open’. Het weekend gebruiken ze om alles na te lopen en dan gaan ze maandag 19 oktober karren.

Samen gaan we voor 2400 pakketjes vol met de fijnste babykleding voor een pasgeborene.
Echt onwijs fijn deze actie samen.

Om elkaar te inspireren deel je fijne kiekjes van wat je al gemaakt hebt en klaar hebt liggen.
Liefs

DE INZAMELADRESSEN VOOR DE CARRY BAGSAllereerst, iedereen die inzamelaar wilde worden, dank dank dank… we hebben er…

Posted by Because We Carry on Friday, October 9, 2020
oproep voor een Carry Bag

// UPDATE //
De adressen zijn bekend, zie: DE INZAMELADRESSEN VOOR DE CARRY BAGS
//

Op Lesbos worden in het ziekenhuis van Mytilini per maand ongeveer 80 tot 100 kinderen geboren. Elke dag stappen er lokale en gevluchte vrouwen zwaar puffend en kreunend het hospital binnen want elke dag worden er kleintjes geboren. De kraamkamer van de moeders uit het kamp heeft bijna altijd zeven bedden die gevuld zijn. Wat fijn is, dat iedereen drie dagen mag blijven na de bevalling. Even tijd voor zacht liggen, warmte, zusterschap en een wc en douche dichtbij. Daarna gaan de vrouwen met hun kersverse kleintje onder hun arm terug naar het kamp. En wanneer ik dat schrijf reageert mijn hele lijf. Ik ben moeder van twee peuters. Ik ken de extreem kwetsbare periode die na de bevalling volgt. Het lijf dat beurs en moe is, het bloed, de vaagheid van het brein en het bijna zweven van je zijn. En toch de realiteit van je kleintje, zo fragiel, zo kwetsbaar, zo sterk en zo van jou. De fase waarin jij en je kindje iets losser van elkaar komen te staan, na 9 maanden veilig in elkaar verwikkeld te zijn geweest is zo intens. Waar je kindje eerst nog veilig geborgen zat, geeft dit nu, ineens buiten je, zo’n groot verantwoordelijksgevoel. Je wilt het als kersverse moeder zo graag allemaal extreem goed doen.
Maar wat moet je wanneer je je kindje niet het beste kunt geven, puur omdat je de middelen niet hebt. Dan hoop je dat Celine aan je bed verschijnt. Een lieve zachte vrouw, die je aankijkt, je aait, je zegt dat je fantastisch bent en dat je het geweldig hebt gedaan. Celine geeft je een tas en in die tas zit alles wat je nodig hebt. Alles wat je zo graag weken geleden al wilde verzamelen. Toen je nesteldrang zich meldde en je nog niks had om in te pakken. Toen je geen vluchttas kon maken, een bizarre woordkeuze.

Ik weet nog zo goed, dat ik mijn vluchttas wel 30 x heb in- en uitgepakt, toch deze sokjes, toch dat dekentje, even ruiken, toch nog even wassen. Och mijn lieve vrouw, dat jij geen uiting kon geven aan die oer-moeder-behoefte dat lijkt mij zo onrustig. Geen idee waar je zo je kleintje veilig gaat laten slapen, geen idee wat je hem of haar gaat aantrekken en hoe je je frommeltje warm gaat houden. Maar gelukkig staat nu Celine voor je, met een tas waar alles in zit wat je nodig hebt. Je zou denken dat het fijner is wanneer we die tas aan je geven, wanneer je in die nesteldrangperiode zit. Maar dat systeem hebben we nog niet. Dus kiezen we ervoor om dit te doen in het ziekenhuis. Ook is het belangrijk om te weten dat deze tas nationaliteiten overstijgt, deze tas is voor iedereen die hem nodig heeft. Dus ook voor de lokale moeders en hun kleintjes.

WAT ZIT ER IN EEN TAS?
De tas bestaat uit twee delen. Een zorgpakket dat we veelal lokaal inkopen. Kraamverband, bodylotion, luiers, een speentje, billendoekjes, billencreme en baby wasgel. En een kledingpakket voor mama en baby. Het mamapakket hebben we nog voldoende op Lesbos, dat zijn die huispakken (paar acties terug) maar onze baby kleding pakketten zijn bijna op. Dus gaan we dat samen weer inzamelen.

HOE MAAK JE ZO’N BABY PAKKET?
Alles is helemaal schoon en fris, we geven het beste weg. Geen vlekjes, rulletjes, of rafeltjes. Dit is het moment dat we de moeder in al haar waardigheid even kunnen zien. En van het beste weggeven wordt ook jij heel gelukkig neem dat van ons aan.
Alles wat je in het pakketje stopt is gemaakt van natuurlijke stoffen. Katoen, wol of zijde. Geen polyester of andere chemische stof.
En alles is in maat 50-56 en daarmee voor de allerkleinsten. Je doet er verder niks bij. De verzorgingsproducten voegen wij toe voordat we alles in een tas doen!

🧵🎗🎀
3 rompers met lange mouwen
3 broekjes met lange pijpen
3 paar sokjes
3 vestjes, truitjes met lange mouwen
3 mutsjes
1 paar slofjes
1 knuffeltje
1 dekentje
3 hydrofieldoeken

Je maakt er een liefdevol pakketje van door het netjes op elkaar te leggen en met de derde hydrofieldoek pak je het in. Met een knoopje strak en compact. Je kies ervoor om een pakketje te maken voor een meisje, een jongen of voor beide.
Voor een meisje knoop je een roze touwtje om knoop van de hydrofiel doek, bij een jongen blauw en bij neutraal knoop je geel. Dit laatste is extreem belangrijk zo weten wij heel makkelijk wat voor wie is.

Voor nu, zoeken wij 24 mensen die deze pakketjes voor ons willen inzamelen. 2 per provincie ❤ Zij nemen maximaal 100 pakketjes aan. Dat betekent dat je ruimte moet hebben voor ongeveer 20 verhuisdozen en dat je hulp vraagt aan familie en/of vrienden om alle pakketjes na te lopen.
Het is best een klus. Maar wel een extreem dankbare.
Je adres zal in een google maps kaart komen, zolang als de actie duurt.

INZAMELAAR WORDEN
Zet dan hieronder in de: JA, ik wil, je naam, je email adres en je provincie. Dan gaat Pleun 24 van jullie mailen morgen.

WANNEER
We starten de inzamelingsactie actie vrijdag 9 oktober. Dan zullen de adressen online verschijnen en nemen we de tijd tot 16 oktober waarna de inzamelaars het 19 oktober naar ons warehouse komen brengen. Let op, alles zit dan in een standaard verhuisdoos netjes verpakt.

EN
We zamelen dus 2400 Carry Bag pakketten in, dus let even op met mega-tussen-inzamelaar worden.
En: de inzamelaars nemen alleen complete pakketten aan.
En….. much love lieve allemaal. Daar gaan we weer.

Kus

WE GAAN INZAMELEN VOOR DE ALLERKLEINSTEN VAN LESBOS ~ INZAMELAARS GEZOCHTOp Lesbos worden in het ziekenhuis van…

Posted by Because We Carry on Wednesday, October 7, 2020