Daar zit ie weer… opa van de vorige post. Nu zit hij in plaats van achter zijn bloemen, achter vuilniszakken met daarin de belangrijkste spullen van vrouwlief, zijn familie en van hem zelf.

We ervaren iets wat we met jullie willen delen. Op het moment dat je mensen echt kent en hun situatie verslechtert, dan doet dat echt zeer. Een mix van schaamte, boosheid en onmacht. Ik las eens een keer dat wanneer we ons hart openen voor mensen, en er overkomt hen iets, ons hart dan breekt. En juist wanneer het breekt komt er iets in ons los. Een kracht die vooruit wil. Een kracht die wil helpen, een kracht die ervoor zorgt dat er behoefte komt om de situatie te verbeteren. Sommige mensen zijn bang om hun hart te openen, omdat dat betekent dat je hem ook kunt breken. En dat doet pijn en geeft verdriet. Maar wanneer we onze harten gesloten houden, zullen we ook nooit vriendschap ervaren en de schoonheid van liefde. Je hart openen vergt lef, het geeft veel liefde, veel samenzijn en verbinding, maar je bent dan wel kwetsbaar. Want pijn en verdriet liggen altijd op de loer. En toch is het veel rijker om ons hart te openen, want leven met een gesloten hart, geeft je misschien niet de pijn, maar ook niet de liefde.

Vandaag is een rotdag. Ruim honderd mensen van de opvangplek Kara Tepe gaan naar het grotere kamp RIC. We kennen velen al langere tijd echt goed. Mensen met wie we samenwerkten, van wie we de persoonlijke verhalen kennen, de families, de namen, de talenten. En om hen vandaag in de rij te zien staan, met hun laatste spullen in tassen, dat komt binnen…. Dat is tranen wegvegen en door.

Er zijn nog ruim 6000 anderen hier in het kamp. Zij zijn hier al lang. Het leven op het kamp is voor hen intens en hard werken. Voor de mensen van Kara Tepe is dit kamp een shock. De wond van hun verlies van het ‘betere’ leven dat ze even proefden is zo vers.

Schaamte voelen is echt mega moeilijk. Echt een rotgevoel. Wie dit besloten heeft, heeft duidelijk een potdicht hart. Terwijl het niet nodig is, juist niet. Het moet beter, veel beter, veeeeeeel menselijker! Juist wanneer leiders durven te leiden met een open hart, kunnen we stappen gaan maken op deze aarde. Juist wanneer je de mens blijft zien achter de vluchteling, kunnen we vooruitgang creëren. Want met een open hart kun je ook orde en regels opstellen. Met een open hart kun je juist het vluchtelingenbeleid verbeteren, voor iedereen, voor alle mensen. Strikte regels zijn nodig, systemen en politie ook. We leven niet in een sprookjeswereld, dat weten wij dondersgoed. Maar het is niet zo moeilijk, het enige wat er moet gebeuren is de rechten van het menszijn vooraan zetten. In elke keuze.

Naja niet de meest heldere post misschien, ook niet onze beste dag. Maar wel een sterke überstevige behoefte aan menselijkheid in dit k.t beleid. En je kent ons, we zijn aan het denken. Zeker met 40 extreemgetalenteerde en -gedreven BWC’ers van de Kara Tepe familie erbij groeit het BWC team op kamp RIC ruim over de honderd.

Op de vraag waarom Kara Tepe dicht gaat hebben wij geen helder antwoord. Wel een gedachte, we denken dat grote leiders controle en overzicht willen. Iedereen op 1 plek. Tis schandalig, dat je een plek als Kara Tepe sluit. Ze was menselijk, na jaren werk van velen met een open hart.

Liefs

Van een warrig team dat van de hak op de tak gaat

Er zijn zoveel vrouwen op Lesbos. Zoveel moeders en zoveel dochters. De vrouwen bij elkaar brengen, is het meest krachtige dat we kunnen doen voor de hele community. Veiligheid creëren, verantwoordelijkheid en erkenning geven~ en daar is de verbinding. Empowered women ~ empower women. Samen met elkaar, helpen we elkaar.

❤️

Vanaf het moment dat je kindje geboren wordt, of je moeder wordt op een andere manier, ben je moeder. En dat lijkt zo van ja duh….Maar dat is het niet.

Want al die tijd daarvoor was je vooral bezig met je kindje. Hoe zou het eruit zien, een jongen een meisje, blond of bruin, of alles wel goed zou gaan…. wanneer zal zij of hij komen? Dat je moeder wordt, daar gaat al die maanden meestal minder aandacht naar. Ook als je een kindje adopteert denk ik dat dit ongeveer hetzelfde gaat.

Vanaf de dag dat je moeder bent, staat je leven op zijn kop, en al denk je misschien nu, nee bij mij gaat dat niet gebeuren. Toch zal het zo zijn (ik dacht dat namelijk ook 😳). Ineens is je eigen leven ondergeschikt geworden. En terwijl ik dit schrijf, rolt er een traan over mijn wang. Ineens is een ander leven, het aller belangrijkste geworden. En dit magische proces dat er kaboem ineens is, dat is moederliefde, en moederliefde is universeel.

Ik had toen ik net moeder werd alles wat we nodig hadden en toch had ik zorgen. Omdat ik het zo zo zo graag zo goed wilde doen. En ik wist op vele momenten niet zo goed wat het beste was. Als ik nu frisse moeders ontmoet zeg ik altijd: ‘ je doet het goed, generaties moeders staan achter je, alle wijsheid zit in je, je weet wat te doen, volg je gevoel. Je doet het goed’. Moeder worden is hard werken, mega mega mega liefdevol, rauw, vol zorgen, vol vermoeidheid en vol liefde. Maar dat had ik al gezegd ❤️

Als er iets is waar ik onwijs veel respect voor heb, dan zijn dat moeders die het met veel minder moeten doen. Moeders die hetzelfde willen voor hun kinderen, maar het gewoon simpelweg niet hebben. Moeders die zo sterk zijn, zo vreselijk sterk. Zo flexibel, zo dapper, zo handig, zo vol liefde. En al hebben ze niet wat ze nodig hebben, ook al kunnen ze niet geven, wat ze graag zouden geven, ze geven liefde, al hun liefde.

En deze vrouw is daar een groot voorbeeld van, Kindu. Moeder van een tweeling. We zagen elkaar voor het eerst in het ziekenhuis, toen ze net moeder was geworden, daarna zochten we haar op in Moria en iedere keer als we haar zien voelen we haar kracht. Deze powervrouw.

We willen graag haar een hele goede tweelingwagen geven. Mocht je er eentje hebben, let us know, post even een foto van je tweelingwagen in de comments. Eentje in goede staat, die je goed in en uit elkaar kan klappen, niet te groot, maar wel met twee stoeltjes.

We hebben 350 vrouwen gesproken in de afgelopen weken. Ook veel zwangeren en we gaan de komende week uitpluizen in alle formulieren wat er het hardste nodig is nu. En dan komen we bij jullie terug. Voor een nieuwe inzamel actie en onze focus voor de komende maanden. ❤️

We praten veel de afgelopen dagen, heel veel. We bezoeken alle tenten, gaan het hele kamp door, op zoek naar zwangere en pas bevallen vrouwen. Hebben we ze allemaal in het vizier? Hoe gaat het met de vrouwen die we eerder bezochten? Wat zijn hun zorgen, waar lopen ze tegenaan, maar ook: gewoon de tijd nemen om even te kletsen.

Met deze deze vrouwen op de foto die 7 en 8 maanden zwanger zijn, zitten we buiten in een cirkeltje voor hun tent. Het is koud, we hebben thee meegenomen en praten echt over vanalles: hoe het nu is in het land dat ze moesten verlaten, hoe ze zich voelen in deze laatste maanden voor hun kindje wordt geboren, waar we ze nu het meeste mee helpen…

En we lachen en we kijken elkaar in de ogen en we voelen samen en ja we praten- maar boven alles luisteren we. Echt, aandachtig, met heel ons hart: luisteren. Om deze vrouwen te laten weten: we zien je, we horen je. En wat jij zegt betekent de wereld voor ons. W

e hopen snel een eigen plek te hebben, waar we deze vrouwen en hun kleintjes in alle warmte kunnen ontvangen.

Liefs, BWC

Ons grote warehouse, dat een paar maanden telkens tot de nok toe vol stond is leeg. We hebben de boel aangeveegd en de sleutel is ingeleverd. In de afgelopen vier maanden zijn 7200 jassen, bijna 20 duizend slaapzakken, duizenden winterboots, sjaals, mutsen en handschoenen, Waka Waka’s, babymelk, een vrachtwagen vol luiers, billendoekjes, thermosflessen, trappelzakken, kinderwagens, isolatiematjes, knijpzakjes, peutermelk, mozesmandjes, dekens, mondkapjes en kruiken uitgedeeld.

Na de brand kwam er vanuit jullie grote steun en besloten wij telkens na overleg met de mensen in het kamp aan te schaffen, of samen met jullie in te zamelen dat wat er het hardste nodig was. Transport na transport scheurde naar Lesbos. De 300m2 stond continu vol. Alle spullen brachten we met elkaar bij de mensen. Ook doneerden we aan het lokale ziekenhuis, waar ze altijd op volle toeren werken in de bizarre corona crisis.

En nu, nu zijn we even leeg. Letterlijk en figuurlijk. We waren zo hard aan het rennen, maar de wedstrijd is nog bij lange na niet gelopen. Een marathon sprinten, dat houdt niemand vol. We hebben ons andere warehouse nog, de kleinere, waar vooral spullen te vinden zijn voor moeders en de kleinsten.We bestelden net weer extra jassen, voor de vrouwen en kinderen die buiten het kamp in een opvang verblijven. Maar 1 warehouse is voorlopig even voldoende.

Wij staan voor hard werken, beuken noemen we dat, spullen moeten altijd snel naar de mensen. De situatie is vreselijk momenteel. Tis koud, nat en blubberig. We beraden ons, wat de volgende stappen zullen zijn. We nemen de komende weken de tijd om te praten en vooral luisteren naar de mensen over wat er het hardste nodig is, en wat we het beste samen kunnen doen.

Velen van jullie vragen wat kunnen we doen, dat antwoord komt. Onze posts delen en vooral over de situatie op Lesbos blijven denken en praten is hard nodig. Bewustzijn blijven verhogen over de situatie hier op het eiland.

Op dit moment delen we nog steeds 7 keer per week in Kara Tepe voor ongeveer 1000 mensen ontbijt uit. Draaien de Barbershop en de Chai (theehuis) op volle toeren en doen we allerlei distributies. In RIC delen we 2 keer per week 7.200 bananen uit en ondersteunen we hoog zwangere en net bevallen moeders op allerlei manieren. We zijn weer op zoek naar een veilige ruimte. Een tent een container… We praten met organisaties over samenwerkingen, zo kunnen we talenten en doelen verbinden tot iets groots. Het creëren van een sisterhood. I Carry… in eerste instantie voor de allerkleinste net geboren kindjes. Informatie over dragen, baren, voeden en zorgen, maar ook praktische zaken zoals de registratie van de kleintjes, wegen en meten. We staan open voor wat er de komende weken naar boven komt. Engelse les, vrouwen rechten en/ of activiteiten. Flexibiliteit in crisis is zo belangrijk.

Soms is het goed om na mega knallen, je pas even te vertragen. En weer dicht bij jezelf, vanuit eigen kracht, tot de kern te komen. Terug naar de basis. Praten en vooral luisteren en dan met de info vanuit de community weer samen doorpakken. Dan zal ook weer duidelijk worden hoe we jullie hulp weer massaal in kunnen zetten.

❤️

Tis heftig op Lesbos, maar we blijven helpen waar we kunnen.

Liefs

Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi

Kerst in de Chai

2020, wat was je intens, complex en onwijs pittig. 2020, wat was je leerzaam, rauw en verdrietig. 2020, je was ook hoopvol, vol kracht en vol liefde. Wij kijken terug met zeer gemengde gevoelens. Wij hebben veel gedaan, veel geholpen en veel geprobeerd. Soms genoeg, maar vaak veel te weinig. En als er iets is dat wij rot vinden dan is het het gevoel van machteloosheid. Niet genoeg kunnen doen, wel genoeg willen doen. De missie vanuit het diepste van ons hart, moeders, vaders en hun kinderen echt zien en echt horen en van daaruit kijken wat we kunnen doen. Het lukte vaak en het lukte totaal niet. We hebben ontzettende steun gehad van jullie allemaal, in de lente, de zomer en na de brand, samen hebben we kleinere en grotere verschillen kunnen maken.

Niet alleen met hulp van jullie, maar vooral in de kampen met de hulp van de mensen zelf. De 85 resident vrijwilligers die zich dag na dag inzetten, om elkaar te helpen. Dit jaar hebben we zo weinig teams gehad i.v.m. corona dat we er best in ons up voor stonden. De residents hebben dat naadloos opgepakt. Op Kara Tepe draaiden al onze programma’s op de kracht van de bewoners zelf. De chef van het ontbijt heeft bijna dit hele jaar elke ochtend om 7.30 klaargestaan, met een groot team bewoners. Want ook dit jaar deelden we gewoon weer meer dan 400 duizend ontbijtjes uit. De Chai, voor warme thee en koud water, draaide volledig op haar eigen krachten en ook het resident Barber team opende en sloot haar deuren zelf elke dag. Onze intentie die we zetten voor volgend jaar, is nog veel meer te investeren in onze resident teams en onze teams te laten groeien.

We zijn na de brand allemaal terug bij af, en de mensen in het kamp staan zelfs 10-0 achter. Voor ons was het even slikken, we raakten progamma’s en containers kwijt. Maar de mensen in Moria, zij verloren weer alles, weer hun huizen (in hoeverre je dat zo kon noemen), hun leven en vooral, en dat raakt ons het meest, het laatste stukje van hun eigenheid. Het oude Moria was niet best, maar ze leefde. Er was van alles gaande: schooltjes, kraampjes en een markt. Mensen hadden moestuinen, schommels voor de kinderen, en er was zelfs een restaurant. Ze voelde als een stad. Al was er toen ook al van alles niet voldoende. Om dit weer te verliezen, dat is voor velen echt traumatisch. Nu leeft men allemaal in dezelfde witte lekke tenten in de modder, met echt aan alles te weinig, en is men de hoop behoorlijk zoek geraakt.

‘Er worden mensenrechten in duisternis geschonden’. Wij willen de Europese leiders echt op het hart drukken: geef de mensen weer hoop, vertrouwen en vooral respect. Warmte, veiligheid, gezelligheid, moestuinen, school en weer een gewoon leven, in een huis in een dorp in een land. Wij hebben dit jaar gezien hoe onwijs sterk mensen zijn. Hoe ontzettend moedig en zelfredzaam. Laten we samen blijven, door weer en wind, met wind mee en wind tegen. Van elkaar leren, kritisch blijven en vragen stellen. Laten we zuinig zijn op onze oordelen en het gesprek blijven opzoeken. Samen zijn we het sterkste dat heeft dit jaar ons allemaal geleerd. Er is geen ons, geen jullie en geen zij en wij. We zijn samen.En ook dit jaar zullen we onze uiterste best doen om aan deuren te rammelen… om bewustzijn te verspreiden en om verbinding te creëren. #ZijzijnWij#hetgaatmisoplesbos en altijd en ever #nietlullenmaarpoetsen

Alle liefs heel Because We Carry.

En liefste volgers, steuntroepen en bijzondere mensen, wij wensen jullie ook een piekfijn jaar toe, in gezondheid, vol liefde en samenzijn ❤

kerstpakketjes voor onze lokale vrienden

Dit was echt een loodzwaar jaar. Niet alleen voor ons, vooral voor ons geliefde eiland en mensen die hier leven, ze hebben het zo te voortduren. Het gaat ons zo aan het hart. We maken ons grote zorgen. Maar daar wordt niemand beter van.

We hebben ons best gedaan, geleerd, niet voldoende kunnen doen en zijn best de hoop verloren. Maar we willen ons blijven verbeteren, blijven inzetten. Tis zo complex. En we hopen op nieuwe wegen, nieuwe steun, nieuwe oplossingen.

Dank voor alle steun. Laat 2021 aub beter worden. We rijden langs alle lokale vrienden, de bananenboer, de bakker, de metaalboertjes, onze tweedehandswinkel vrienden, de leveranciers en alle mensen die ons hielpen helpen. We vieren vanavond een beetje het kerstfeest op Kara Tepe en zetten de schouders eronder.

Lichtjes, chocolaatjes… het is niet de grote hulp die nodig is, maar het is een klein lichtje.We hopen dat het grote licht in het kamp snel aan gaat.

Het moet! Deze mensen hebben grotere hulp nodig. Veiligheid en warmte, respect en zorg. Voor nu, voor vanavond en de komende dagen, wensen we jullie alle liefde en licht. Schouders eronder met elkaar.

Lieve allemaal 💗

Liefs

werken in het kamp

~Dank jullie wel voor de mooie reacties, we hebben inmiddels onze BWC vrouwen gevonden~

Twee nieuwe krachten hebben we nodig: eentje in Amsterdam, de ander op Lesbos.
We doen niet echt aan functienamen. Belangrijk vooral dat je uit hetzelfde BWC-hout gesneden. 

Wij zijn cowgirls, rock & roll. Niet dat we alle werkdagen afsluiten met pils~ trouwens, we nemen wel vaak een 0%-tje tegen vijven.
Nee, dat rock & roll zit ‘m meer in jezelf zijn, dingen zeggen die eng zijn om te zeggen, clear is kind, heel hard werken, maar niet duwen en trekken,
Wij geloven in bovenaardse krachten, dat klinkt vager dan het is, tis meer zoals Oprah het zou zeggen: The universe has your back. Tis dat we ons overgeven aan hoe het gaat: wachten op wind in de zeilen, en dan volle kracht vooruit. We voelen, we denken niet alleen (al kunnen we goed denken en denken we aan veel): onze buik leidt. Fouten maken we, want we leren. We doen altijd ons best.
We gaan voor de beste hulp op Lesbos. De beste energie in het team. Vlammen! Wij willen veel, meer en meer en we willen soms ook een dag heel weinig. Die ruimte is er ook. We yoga’en elke vrijdag, luisteren muziek tussendoor, halen lekkere lunch en verzorgen elkaar.

Naja ik denk dat met ons werken echt mega mega fijn is.

EERSTE JOB ~ LESBOS

Iemand die op Lesbos in het grote kamp al onze progamma’s wil gaan opzetten.
Dat lijkt makkelijk hè, zo in een zinnetje. Maar we zoeken echt een mega chick. Charisma, overal ogen en oren, goed in zelfstandig werken, creatief flowen, denken en bewegen in oplossingen, humor, mega belangrijk is dat je het fijn vindt om in een vrouwenteam te werken.
Zelfstandig had ik al gezegd hè…. nog een keer dan. Gewoon een mega leuke beuker.
Liefst ouder dan 25 jaar. En met ervaring in het opzetten van programma’s/ projecten.
Allround denken is ook echt super belangrijk.

Je leeft dan voor minimaal 3 maanden (op proef) op Lesbos en je zou er 24 maanden kunnen blijven. Je verdient genoeg centjes voor een leven op Lesbos. Woont in ons huis en er is een autootje voor je.
Wanneer: per direct

TWEEDE JOB ~ AMSTERDAM

Jij schrijft vanuit je hart. Je zinnen zijn zoet, grappig en ook zeker scherp. Schrijven is je talent…
Je kan goed plannen, overzicht bewaren, organiseren en je bent goed op de computer.
Slack, Google drive etc… je wordt blij van lijstjes maken, indelen, bellen & mailen. Je vindt het leuk om met mensen die je niet kent in te tunen en verbinding te maken (klinkt een beetje gek, maar je wordt het aanspreekpunt van alle vrijwilligers) fijn zou zijn wanneer je ook alle reacties op Facebook en insta van onze Carlijn over wilt nemen. Belangrijk dus dat je het leuk vindt om veel positieve, gezellige berichtjes te schrijven en dat je goed bent met met social. Want alles bijhouden, acties etc is ook part of your work.
Dit zal ongeveer 24 uur zijn, en kan mogelijk meer worden.
Tis een betaalde baan op kantoor in Amsterdam (je mag ook thuis werken) en ook deze job is per direct. 
P.S. je wordt wel eerst goed ingewerkt.

FILMPJE

Stuur een filmpje van (echt!) max. 3 minuten naar ons: info@becausewecarry.org zeg even of je voor de Lesbos of Amsterdam job gaat en beantwoord de onderstaande vragen:

  • Hoe heet je?
  • Hoe oud ben je, waar ben je geboren en woon je nu?
  • Bij wie ben je geboren? Wie zijn je ouders? En dan bedoelen we niet alleen hun naam:).
  • Broers en zussen? 
  • Wie ben je waar dankbaar voor? 
  • Waar word je blij van? 
  • Wat vind je nou echt ruk? 
  • Wat weet je zeker? 
  • Waarom jij bij BWC? 

Liefs

LIEVE DIERENHet kamp is zo groot, zo hetzelfde en er zijn zoveel kinderen (40%)Kinderen die niet goed snappen waar ze…

Posted by Because We Carry on Saturday, November 21, 2020

de Chai op Kara Tepe

Wat is dat eigenlijk? Het is voor ons liefde, waardigheid, schoonheid, gelijkheid en respect. Elkaar zien en horen. Samen naast elkaar staan in alle gelijkwaardigheid.
Menselijkheid ~ humaan…het lijkt zo gewoon, het voelt zo normaal. Maar op Lesbos in de kampen is het vaak ver te zoeken. 
En dat is oneerlijk. Want deze mensen zijn evenveel mens als alle andere mensen. Dat is het allerbelangrijkste om te beseffen, (voelt voor ons een beetje gek dat überhaupt uit te schrijven, maar tis nodig). Er is 1 categorie mens. 

Dat zijn wij allemaal ~ wereldbewoners.
Zodra wij de kans zien en krijgen bouwen wij schoonheid. Hoge kwaliteit. Want schoonheid verwonderd, ze geeft hoop. Ze geeft waardigheid en juist wanneer het shit is, is zij een sprankje, een stipje aan de horizon. 

Op Kara Tepe bouwen wij al jaren het mooiste. Creëren wij in alle ruimte dat waar wij voor staan. 
Zo hebben we de afgelopen maanden een Chai gebouwd. Een plek voor de community voor praatjes, samenkomen en een lekker bakkie thee.
Echte lekkere thee geserveerd door een thee experts. 

We hebben natuurlijk gehoord dat Kara Tepe misschien gaat sluiten. Als dat zo is, zullen we kijken waar ruimte is om in liefde voor haar te strijden. Zonder onszelf te verliezen in boosheid en verdriet. Wat we echt wel zullen voelen, als ze dicht gaat. Maar door die onmacht om te zetten in waar wel kansen zijn om weer te bewegen. Dat is niet opgeven, zeker niet, absoluut niet. 
Kara Tepe is de fijnste opvang van Europa. En dat hebben we samen met velen gedaan. Ze is waardevol, mensenlijk, veilig en gezellig. Ze is een community. Ze is zeer dierbaar. 

En wij blijven alle positieve kracht in haar stoppen. Omdat ze ons dierbaar is. En wij geloven in positieve kracht. 
Van het weekend vierden wij groots dat de Chai open is. 

Dank Rosa voor je onwijze daadkracht. Je secure zorg en je vastberadenheid. Je bent er eentje ❤️.

Wij leven zoveel als kan in het nu, ook nu 🏄🏼‍♀️
We hopen op meer kansen, meer ruimte zodat we steeds meer menselijkheid kunnen brengen. Samen met de community zijn we beresterk. 

Liefs vanaf Lesbos