moeder en kind in Athene

maandag t/m vrijdag om 22.10 op NPO 2 is de prachtige rake documentaire te zien @children.of.the.labyrinth

Gemaakt door onze vrienden Marieke en Philip.

Zij filmden ouders die brieven schreven aan hun kinderen.

Prachtig, confronterend en nodig om te zien.

Spread the word! ❤️👁

kinderwagen aan zee

Ik (Steffi) was een weekje met mijn baby’tje in Athene om het SPIRIT! vrouwenteam te ontmoeten en om verder te brainstormen over het progamma, de needs en alles wat we tegen komen en meedenken hoe we het beste kunnen blijven ondersteunen. Ons kleintje is 10 weken en vond het onwijs bijzonder om dit samen met hem te doen. Best intens ook, dubbele focus, maar ook magisch. De tas is weer een paar stappen verder. Voelt goed allemaal.

De Griekse zee blijft mij ook een dubbel gevoel geven. Zo mooi, helder en kalm. En toch ken ik haar ruig, gewelddadig en kil. Ik blijf nog altijd hopen dat de dag komt dat we mensen die vluchten op een veilige fijne manier kunnen ontvangen.

Liefs Steffi

Dank lief team voor jullie daadkracht. I love you

aardbeien met een fijn kaartje

Vandaag wordt wereldwijd het einde van de spirituele Islamitische vastenmaand gevierd: Eid al-Fitr. De maand van bezinning, dankbaarheid, delen en samenzijn, de maand vol wijze lessen en groei. Dat wordt gevierd met: lekker eten, natuurlijk! Iedereen trekt wat moois aan en gaat bij elkaar op bezoek om samen te eten.

Het is binnen de Islam het één na belangrijkste feest van het jaar. Zo’n maand in een kamp doorbrengen zonder je eigen keuken, moskee en vooral je eigen familie en vrienden is pittig. Maar mensen uit alle windstreken kwamen samen, er werd een gebedsplaats gemaakt, en met de vele provisorische ‘keukentjes’ kon men vaak toch iets lekkers maken.

Wij probeerden een beetje verschil te maken door groenten, fruit en dadels uit te delen. En vandaag krijgt iedereen een grote zak fruit vol bananen, peren, kiwi’s en aardbeien. Voor de kleintjes zijn er knijpzakjes en voor alle kinderen is er snoep.We zeggen EID MUBARAK deur voor deur, hebben koekjes gekregen en dikke knuffels. Zo bijzonder deze dag, waar je ook bent.

En laten we eerlijk zijn, juist als het even heel pittig is, zijn dit soort kleine dingen zo hard nodig. Fijn als je wilt helpen: RAMADAN ❤️https://tikkie.me/pay/BWC/3t6fCDDgbdi7ozftHaB765

Liefs

groenten en dadels inpakken

Elke week maken we samen een tas met wat extra groenten, fruit en dadels. Omdat het Ramadan is… Niet iedereen in het kamp op Lesbos viert de Ramadan, maar hoe mooi zou dat zijn, wanneer we elkaars feestjes vieren, elkaars heilige dagen, wanneer we elkaars tradities kennen, elkaars oude verhalen en elkaars geschiedenis. Daar kunnen we elkaar altijd vinden, omdat de boodschap altijd compassie, eerlijkheid en liefde is.

Nog een korte week en dan zal het Suikerfeest er zijn. Daar zullen we wat zoets voor bedenken.

❤️
vrouw bakt brood voor haar tent

Een lastig bericht, omdat het zo complex is en mijn gedachten slechts mogelijkheden zijn, en ik het grote geheel niet en misschien toch ook weer wel snap. Ik ben benieuwd naar jullie ideeën.

Zolang er oorlog is, zullen er mensen vluchten, zolang er honger is, zullen er mensen verschuiven naar vruchtbare grond, zolang er bedreiging en angst is, zullen mensen veiligheid zoeken, zolang er ongelijkheid is zullen er mensen zijn die betere kansen, een beter leven zoeken. Zo logisch. En zo onmogelijk. Althans dat lijkt en blijkt.

Wereldvrede. Het hoogste doel. Of daarna dan aardig voor elkaar zijn, samen delen, iedereen iets, plek voor allemaal. Maar is dat realistisch, en moet je streven realistisch zijn?

En dan Lesbos… dezelfde oorlogen als 6.5 jaar terug zijn er nog, er zijn er zelfs nieuwe bij gekomen. Afghanistan. Waar zijn alle mensen dan? We hebben muren gebouwd, we hebben ons als Europa zelfs al buiten onze grenzen met grote geld bedragen ‘beschermd’ voor hen die veiligheid zoeken. We kochten om, kochten af, we gaven geld aan mensen met macht, die je nooit geld zou willen geven. Althans dat lijkt mij.

1200 mensen op Lesbos. Van vaak 20.000… in maart kwamen er maar 100 mensen aan op het eiland. Het kamp is leeg en stil. Dit klopt niet. Weten we dat? Onze focus lijkt elders te zijn. Eerst waren we druk met Corona en nu is de aandacht er voor Oekraïne en Rusland. Logisch, begrijp mij goed. Maar terwijl we allemaal naar links kijken, gebeuren er rechts nare dingen… Het terugduwen van mensen op het water, wij horen het hier elke dag. Mensen die het 6/7 keer moesten proberen. Het Europese anti beleid werkt. Althans Lesbos is stil en ze lijkt ook vergeten. Vele organisaties verlaten het eiland, de groep die er nog is heeft ineens van veel te weinig.

En wat doen wij? Wij beginnen een nieuw progamma. Is dat gek? Misschien… van hen die er nog zijn, horen we dat het hoopvol voelt. We zullen blijven. Want elke vrouw is er een, elke man, elk kind…

Recht tegenover het kamp op Lesbos hebben we een flink stuk land gehuurd. Tis er nog wild, maar het voelt al zo goed.

We zijn in de weer met lokalen timmermannen, klusexperts, bouwkundigen, moestuinkenners. We zijn in Nederland op bezoek geweest in pluktuinen en hebben een team gemaakt van mensen die goed kunnen helpen bij het opzetten van onze nieuwe plek, die vooral voor iedereen wordt.

Het is guur nu op het eiland, de lente lijkt ver weg. Maar we moeten aan de slag, want we willen zo kort mogelijk minder ondersteuning geven. Dus Lets rock and roll….

Super fijn dat de weekteams allemaal zo super flexibel zijn en dat er met twee weken een groot team deze kant op komt om de containers flink aan te pakken en het kippenhok te maken. De reacties op de vacature komen binnen, het beweegt weer allemaal. En het voelt zo goed dat we nu onafhankelijk zijn, voelt bijna alsof we volwassen geworden zijn. Wat er nodig is kunnen we nu meteen doen. Wat fijn is dat.

Keep you posted. Onze kosten zijn momenteel wat anders dan normaal. Want we investeren momenteel vooral in dat wat er zo zal zijn. Mocht je ons willen steunen, dat is altijd nodig en fijn. https://www.becausewecarry.org/doneren/

Liefs

Moria staat in brand

Precies een jaar geleden, verloren duizenden mensen op de vlucht weer hun ‘huis’, hun laatste spulletjes en verloren wij allen onze hoop.

Niet dat het oude Moria nou zo geweldig was. Het was er vreselijk. Het stonk, altijd afval, rellen in de nacht, veel te weinig ruimte voor veel te veel mensen. Maar toch Moria ze leefde….. ze had kleur, authenticiteit, er werd gelachen. En toen ze in een nacht en dag in rook opging, en iedereen moest rennen, over elkaar heen viel en er totale paniek was. Toen er bijna 13.000 mensen op straat belandden in de bloedhitte met niks, toen verloren we allemaal onze hoop.

Alles kwijt…. en wat dan nu…. ons eerste gevoel was, mensen NU helpen. Luiers, knijpzakjes, eten, water, bedden maken voor hoogzwangeren, opladers op zonne-energie en zaklampen kopen, tandenborstels en maandverband, matjes voor op de grond, slaapzakken. Alles regelen zodat er in ieder geval geen kind meer op het cement slaapt. Vliegtuigen en vrachtwagens vol regelden we samen. Jullie hielpen massaal. We raakten in een trance. Van niet slapen en alleen maar knallen. Leven op cola en een snicker.

Toen er na dagen een nieuw tentenkamp uit de grond werd gestampt besloten we na scherp na te denken om bij de mensen te blijven en om dus mee naar binnen te gaan. Want een heftige tijd. Nu is het tijdelijke kamp, niet tijdelijk meer. Het is er veilig, heel saai, warm en straks koud, er zijn geen bomen, er is geen kleur, er is nog zoveel niet.

We hopen dat er steeds meer komt, mensen die zoveel trauma dragen, hebben recht op een goede opvang. Waar mensen mensen helpen. Waar we samen naast elkaar staan. Als een grote familie.

Zonnebranddistributie

Het liefst til je het kamp op en zet je het in de ijskast of nee, het liefst haal je iedereen op in lekkere airco bussen met zachte bekleding, met flesjes koud water in de vakjes, en rijd je naar naar het strand waar voor iedereen ijs is……. piep….. wakker worden, realiteit.

Er is al ruim een week een hittegolf hier, zo heet als het nu is, dat is bijna beangstigend. Het brandt op je huid, ademen voelt naar, het lijkt wel een föhn op je gezicht terwijl je al in een oven zit. Ons team is klein, een aantal is naar huis, even opladen. En dan sta je met zijn viertjes met je handen in het haar. Door Corona mag er bijna niemand het kamp uit. De hitte is zichtbaar, zoals op een snelweg door de woestijn. Dat je het ziet. De tenten staan te smelten. De mensen zijn loom, het kamp is stil. En wat kun je dan?

Veel mensen zoeken verkoeling bij de zee, maar zonder parasol verbrand je levend. We deelden vandaag dus aan iedereen zonnebrand uit, een mega klus en toen we vuurrood en nat klaar waren brachten we alle moeders met kleintjes en alle zwangeren een bevroren fles water en een Dopper fles, die water heel lang koud houdt.

Wij waren gesloopt, maar totaal niet bevredigd. Er is gelukkig wel een gekoelde grote tent, waar mensen even bij kunnen komen. Maar er passen geen duizenden mensen in. Morgen zakt de temperatuur onder de 40, jawel we gaan naar 39 en dat voelt al beter. In Athene staat een kamp in brand en in twee voorsteden van de stad woekert het vuur wild en oncontroleerbaar om zich heen. De elektra is in vele delen van Athene uitgevallen. Het lijkt of de aarde kwaad is, op zoveel plekken is er de laatste tijd noodweer.

Brrrrrrr….. een gevaar voor ons allen en een verantwoordelijkheid van ons allen. We danken al die toffe mensen die zelfs vandaag met ons twee distributies liepen. Not normal 🤜🏽

Esra is bang

We zijn allemaal wel eens bang, bang zijn geeft zo’n naar gevoel. Vluchtig, onrustig en maakt alert, ook ’s nachts.

Gelukkig hebben we huizen en bedden waar we in kunnen kruipen. Films die we kunnen kijken, wandelingen die we kunnen maken buiten in de natuur. Gelukkig hebben we familie, en mensen die om ons geven. Gelukkig is er, als we dat durven altijd hulp. Zodat we ons gehoord voelen, zodat we in de angst minder alleen zijn.

Wij ontmoeten niet alleen maar veerkrachtige mensen hier, wij zien heel veel hele bange mensen. Mensen die niet weten waar hun leven naar toe gaat, mensen met geen stip aan de horizon. Mensen zonder familie, zonder huis, zonder bed, zonder films. Mensen in bloedhete tenten. Op elkaar gestouwd.

Gisteren kwam Esra bij ons binnen in de trailer, ze huilde zo hard. Ze kon niet meer stoppen. Ze trilde zo bang was ze. We hielden haar vast. We ademden…We bleven samen, en toen we naar huis reden aan het einde van de dag, namen we Esra in onze gedachten mee.

Het is juist, wanneer het leven je zo uitdaagt, wanneer zoveel zo onzeker is, wanneer je zoveel pijnen draagt zo belangrijk om hulp te krijgen. Steun en een schouder. En ook al kunnen we vaak niet veel, kunnen we dit altijd allemaal. Laten we elkaar helpen als we bang zijn. Laten we hulp durven vragen als we bang zijn. Samen is alles minder eng.

Liefs

Een heuvel in RIC

Ik lag vannacht wakker…. Dacht aan ons, wij mensen op deze aarde. Over onze basale gemeenschappelijke behoeften om er toe te doen, om van belang te zijn.

Om gezien te worden, precies zoals we zijn, met onze nukken en onze mooie kanten. Dat we er bij horen, bij elkaar, dat we ons veilig voelen, dat we durven te zijn, wie we willen zijn, dat we liefde voelen, steun en elkaars hand vast kunnen houden, en vooral alle kronkels die we in ons leven maken, hoe we soms in fases moeten knokken voor ons geluk, ons welzijn en onze gezondheid.

Ik ben altijd welkom, niet dat iedereen mij super leuk vindt, maar ik mag er zijn. Ik dacht vannacht hoe het leven zou zijn, als ik niet welkom zou zijn, als ze liever willen dat ik er niet ben, dat ze mij minder vinden, lastig, en teveel. Dat ik in een tent moet leven met mijn gezin, terwijl de rest ’s avonds naar huis gaat. Dat ik uren in de rij moet staan voor eten… en niet kan doen wat ik wil en leuk vindt.

Een pijnscheut gaat door mij heen, ik ben al bijna 6 jaar op Lesbos en dit soort gedachten met als gevolg gevoelens blijven zo scherp binnen komen. Het besef van hoe bizar deze situatie is en hoe oneerlijk. Hoe hard moet je knokken, om je dan goed te voelen, om dan het gevoel te hebben dat je er wel toe doet, dat je van belang bent.

En toch zie ik mensen om mij heen het doen. Ze roeien met de riemen die ze hebben, ze lachen, ze doen hun uiterste best er iets van te maken. Ik vind dat zo waanzinnig. Ik geloof dat het allerbelangrijkste wat we kunnen doen, is elkaar zien en horen. Voor wie we zijn. Elkaar waarderen en als gelijke zien, omdat we dat zijn. We zijn allemaal gelijk…

Liefs Steffi