Gister was het de dag van de vluchteling. Al een aantal dagen dacht ik, op deze dag moet ik iets schrijven, maar het kwam niet. Ik las prachtige rake verhalen, van andere organisaties die gevluchte mensen steunen, ik zag de houten paaltjes die in het zand van Scheveningen geslagen werden, voor al die tientallen duizenden vrouwen, mannen en kinderen die tijdens hun vlucht naar Europa stierven. Ik keek Shadow Game, een heftige documentaire over kinderen die vluchten en van hun vlucht een spel proberen te maken, terwijl de tocht bloedserieus is.

Ik heb het niet vaak, maar de laatste dagen was ik een soort van moedeloos. Dat komt misschien omdat ik dan teveel uitzoomde. Deze crisis in menselijkheid is zo groot. Miljoenen mensen zijn op zoek naar een betere wereld. Al dat verdriet, al die angst, al die kinderen. Het verlamde mij weer een aantal dagen.

En toen gister, tijdens het eten, vertelde een vriendin van mij aan andere vrienden wat zij zo bijzonder vond aan Lesbos. Ze begon met: ‘Ken je dat boek van De meeste mensen deugen? In kamp RIC op Lesbos voel je dat dat echt zo is’! En ik dacht ja, precies dat is het.

Je zal maar alles achter je moeten laten na jarenlang in oorlog te hebben geleefd. Halsoverkop, vrouw, man of kinderen achterlaten, familieleden die je verloren bent door geweld. Hoe kun je hierna dan nog een normaal leven leven? Dat je dan ook nog eens ongezien en zeker ongewenst bent? En je woont in een armoedig tentenkamp waar niets te doen is. En van alles te weinig is. Hoe zwaar is het verdriet en de grote teleurstelling dan dat je draagt? Eten, drinken en wonen in een tent. Voor jou is er veel meer nodig.

En hoe kan het dan zo zijn dat ik mij het meest geliefd, gezien en gehoord voel in een vluchtelingenkamp? Waarom zijn de mensen daar zo vreselijk gastvrij, betrokken, dapper en veerkrachtig? Omdat crisis verbindt denk ik. Omdat wanneer je zulke heftige dingen hebt meegemaakt je denk ik blij bent met elke dag dat je er gewoon nog met elkaar bent en dat je iets te eten hebt.

Dit vul ik in, ik ga daar deze zomer eens gesprekken over voeren in het kamp. Want het is zo vreselijk inspirerend. Natuurlijk zijn er rotte appels en mensen die down zijn. Natuurlijk. Maar het is zo mega interessant hoe extreem sterk en liefdevol de mensen zijn. Mensen die zoveel hebben meegemaakt hebben een helende omgeving nodig. Waarin gezien en gehoord worden, welkom zijn en liefde krijgen de basis vormen. Waarin zelfstandigheid, ontwikkeling en eigenwaarde centraal staan.

En gelukkig zoomde ik weer in, en voelde ik dat we samen veel kunnen en maakte het moedeloze gevoel weer ruimte voor een beetje vertrouwen in de mensheid.

Liefs Steffi

Natuurlijk is er stilte nodig om na te denken, om te voelen, te mijmeren, te rusten, tot bezinning en tot inzichten te komen. Maar deze tijd vraagt vooral om praten, om onze scheuren opentrekken, om elkaar verhalen te vertellen van onrecht en ongelijkwaardigheid. Maar ook om het mooie van het leven te delen. Onze veerkracht, ons samenzijn, onze gelijkenissen, ons geluk en onze liefde. Om ons gezamenlijke bewustzijn te verhogen, en samen in actie te komen. We moeten juist praten, elkaar informeren. We moeten ons verdiepen, ons laten raken, onze harten laten breken om samen naar de frontlinie te gaan om verschil te maken voor onszelf en elkaar.

Vanuit liefde, voor vrede. De oorlog is niet voorbij. De onze wel, maar op andere manieren vechten ze voor ons door. Achter gordijnen, gesloten deuren en in de duisternis vinden er smerige gewelddadige gevechten plaats. Niet alleen buiten ons Europa, ook erin, en zeker aan de rand van Europa.

Hoe wij nu in 2021 omgaan met gevluchte mensen is beschamend. Na de sluiting van Kara Tepe, wat echt een dramatische fout is, werd er op 26 april in Turkse wateren een vlot gevonden, vol met mensen~ waaronder 35 kinderen. Mensen die volgens bronnen eerst met hun rubberen boot op Lesbos geland waren. Hen lijkt het recht om asiel aan te vragen te zijn ontnomen. Wat er precies gebeurt is, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Hoe ze op het drijvende vlot zijn beland geen idee, het denken eraan geeft mij totale kippenvel. We hebben het over 35 kinderen op een drijvend vlot in open water in het pikkedonker.

Laten we liefdevol voor elkaar zijn. En strijden voor vrede. In alle respect voor allen uit het verleden zijn we stil, natuurlijk. Maar wij focussen ons op actie. Op verschil maken. Hen een stem geven waarvan de monden gesnoerd worden. En we vragen jou hetzelfde te doen. Praat erover met elkaar. Vertel de verhalen. Deel de berichten. Kom in actie. We moeten het allemaal weten, dan kunnen we samen strijden voor beter.

Liefs van ons

Beeld: Aegean Boot Report

Kara Tepe is leeg, ze is niet meer. Vanochtend in alle vroegte vertrok de laatste bus.

De dagen zijn vol emoties. Het grote kamp is vol, dat was het al en het is zeer frustrerend om te zien dat de mensen, die zo gevoelig zijn, zwanger, ziek, ouders van verloren kinderen en in een rolstoel er tussen gepropt worden, tussen de anderen die het al zo zwaar hebben. De emoties liepen gister en eergisteren hoog op. We slapen weinig, tot bijna niet. De dagen starten om 4.00 voor een aantal van ons, omdat om vijf uur het verzamelen begint in Kara Tepe. Wie verzint zo’n tijdstip? Mensen zeulen met een spullen, wachten uren en worden dan bij anderen ondergebracht, in een grote of kleinere tenten. Op elkaar. Gelukkig zijn er een aantal isoboxen van Kara Tepe voor de 5 mensen die echt niet in een tent kunnen. De verlamde, en de anderen in een rolstoel.

We komen voor mensen op, sussen en zeggen 100.000 keer sorry. Tis niet onze keus, never nooit niet. We housen mensen ook niet, dat is niet onze taak en zouden we ook niet doen. Maar we zijn met hen. Met eten, tekenspulletjes voor de kinderen, muziek en met schouders om op te huilen. Gister schreeuwde ik een aantal keer, zo kwaad. Zo onmenselijk. Wie dit besloten heeft, geen idee, voor hem of haar zal het een praktische keuze zijn, eentje die over nummers gaat. Wij zien de mensen. Hele dappere mensen. Met heftige verhalen. Net zoals zovelen in het grote kamp.

Nu is Kara Tepe leeg, de schommels zijn leeg, het voetbalveld, de barbershop, de Chai en alle isoboxen. Het enige leven dat er nog is zijn honderden achtergelaten dikke katten. Die zullen vermageren. Dus brachten we net maar 100 kg voer. Wat snel op is.

Wat een drama, wat een grote fout is dit. De dag is nog niet voor bij. Een tandje erboven op. Laatste beetje kracht. Die arme mensen. Wat een klap moet dit ook weer voor hen zijn. Pffff

Daar zit ie weer… opa van de vorige post. Nu zit hij in plaats van achter zijn bloemen, achter vuilniszakken met daarin de belangrijkste spullen van vrouwlief, zijn familie en van hem zelf.

We ervaren iets wat we met jullie willen delen. Op het moment dat je mensen echt kent en hun situatie verslechtert, dan doet dat echt zeer. Een mix van schaamte, boosheid en onmacht. Ik las eens een keer dat wanneer we ons hart openen voor mensen, en er overkomt hen iets, ons hart dan breekt. En juist wanneer het breekt komt er iets in ons los. Een kracht die vooruit wil. Een kracht die wil helpen, een kracht die ervoor zorgt dat er behoefte komt om de situatie te verbeteren. Sommige mensen zijn bang om hun hart te openen, omdat dat betekent dat je hem ook kunt breken. En dat doet pijn en geeft verdriet. Maar wanneer we onze harten gesloten houden, zullen we ook nooit vriendschap ervaren en de schoonheid van liefde. Je hart openen vergt lef, het geeft veel liefde, veel samenzijn en verbinding, maar je bent dan wel kwetsbaar. Want pijn en verdriet liggen altijd op de loer. En toch is het veel rijker om ons hart te openen, want leven met een gesloten hart, geeft je misschien niet de pijn, maar ook niet de liefde.

Vandaag is een rotdag. Ruim honderd mensen van de opvangplek Kara Tepe gaan naar het grotere kamp RIC. We kennen velen al langere tijd echt goed. Mensen met wie we samenwerkten, van wie we de persoonlijke verhalen kennen, de families, de namen, de talenten. En om hen vandaag in de rij te zien staan, met hun laatste spullen in tassen, dat komt binnen…. Dat is tranen wegvegen en door.

Er zijn nog ruim 6000 anderen hier in het kamp. Zij zijn hier al lang. Het leven op het kamp is voor hen intens en hard werken. Voor de mensen van Kara Tepe is dit kamp een shock. De wond van hun verlies van het ‘betere’ leven dat ze even proefden is zo vers.

Schaamte voelen is echt mega moeilijk. Echt een rotgevoel. Wie dit besloten heeft, heeft duidelijk een potdicht hart. Terwijl het niet nodig is, juist niet. Het moet beter, veel beter, veeeeeeel menselijker! Juist wanneer leiders durven te leiden met een open hart, kunnen we stappen gaan maken op deze aarde. Juist wanneer je de mens blijft zien achter de vluchteling, kunnen we vooruitgang creëren. Want met een open hart kun je ook orde en regels opstellen. Met een open hart kun je juist het vluchtelingenbeleid verbeteren, voor iedereen, voor alle mensen. Strikte regels zijn nodig, systemen en politie ook. We leven niet in een sprookjeswereld, dat weten wij dondersgoed. Maar het is niet zo moeilijk, het enige wat er moet gebeuren is de rechten van het menszijn vooraan zetten. In elke keuze.

Naja niet de meest heldere post misschien, ook niet onze beste dag. Maar wel een sterke überstevige behoefte aan menselijkheid in dit k.t beleid. En je kent ons, we zijn aan het denken. Zeker met 40 extreemgetalenteerde en -gedreven BWC’ers van de Kara Tepe familie erbij groeit het BWC team op kamp RIC ruim over de honderd.

Op de vraag waarom Kara Tepe dicht gaat hebben wij geen helder antwoord. Wel een gedachte, we denken dat grote leiders controle en overzicht willen. Iedereen op 1 plek. Tis schandalig, dat je een plek als Kara Tepe sluit. Ze was menselijk, na jaren werk van velen met een open hart.

Liefs

Van een warrig team dat van de hak op de tak gaat

Er zijn zoveel vrouwen op Lesbos. Zoveel moeders en zoveel dochters. De vrouwen bij elkaar brengen, is het meest krachtige dat we kunnen doen voor de hele community. Veiligheid creëren, verantwoordelijkheid en erkenning geven~ en daar is de verbinding. Empowered women ~ empower women. Samen met elkaar, helpen we elkaar.

❤️

Vanaf het moment dat je kindje geboren wordt, of je moeder wordt op een andere manier, ben je moeder. En dat lijkt zo van ja duh….Maar dat is het niet.

Want al die tijd daarvoor was je vooral bezig met je kindje. Hoe zou het eruit zien, een jongen een meisje, blond of bruin, of alles wel goed zou gaan…. wanneer zal zij of hij komen? Dat je moeder wordt, daar gaat al die maanden meestal minder aandacht naar. Ook als je een kindje adopteert denk ik dat dit ongeveer hetzelfde gaat.

Vanaf de dag dat je moeder bent, staat je leven op zijn kop, en al denk je misschien nu, nee bij mij gaat dat niet gebeuren. Toch zal het zo zijn (ik dacht dat namelijk ook 😳). Ineens is je eigen leven ondergeschikt geworden. En terwijl ik dit schrijf, rolt er een traan over mijn wang. Ineens is een ander leven, het aller belangrijkste geworden. En dit magische proces dat er kaboem ineens is, dat is moederliefde, en moederliefde is universeel.

Ik had toen ik net moeder werd alles wat we nodig hadden en toch had ik zorgen. Omdat ik het zo zo zo graag zo goed wilde doen. En ik wist op vele momenten niet zo goed wat het beste was. Als ik nu frisse moeders ontmoet zeg ik altijd: ‘ je doet het goed, generaties moeders staan achter je, alle wijsheid zit in je, je weet wat te doen, volg je gevoel. Je doet het goed’. Moeder worden is hard werken, mega mega mega liefdevol, rauw, vol zorgen, vol vermoeidheid en vol liefde. Maar dat had ik al gezegd ❤️

Als er iets is waar ik onwijs veel respect voor heb, dan zijn dat moeders die het met veel minder moeten doen. Moeders die hetzelfde willen voor hun kinderen, maar het gewoon simpelweg niet hebben. Moeders die zo sterk zijn, zo vreselijk sterk. Zo flexibel, zo dapper, zo handig, zo vol liefde. En al hebben ze niet wat ze nodig hebben, ook al kunnen ze niet geven, wat ze graag zouden geven, ze geven liefde, al hun liefde.

En deze vrouw is daar een groot voorbeeld van, Kindu. Moeder van een tweeling. We zagen elkaar voor het eerst in het ziekenhuis, toen ze net moeder was geworden, daarna zochten we haar op in Moria en iedere keer als we haar zien voelen we haar kracht. Deze powervrouw.

We willen graag haar een hele goede tweelingwagen geven. Mocht je er eentje hebben, let us know, post even een foto van je tweelingwagen in de comments. Eentje in goede staat, die je goed in en uit elkaar kan klappen, niet te groot, maar wel met twee stoeltjes.

We hebben 350 vrouwen gesproken in de afgelopen weken. Ook veel zwangeren en we gaan de komende week uitpluizen in alle formulieren wat er het hardste nodig is nu. En dan komen we bij jullie terug. Voor een nieuwe inzamel actie en onze focus voor de komende maanden. ❤️

We praten veel de afgelopen dagen, heel veel. We bezoeken alle tenten, gaan het hele kamp door, op zoek naar zwangere en pas bevallen vrouwen. Hebben we ze allemaal in het vizier? Hoe gaat het met de vrouwen die we eerder bezochten? Wat zijn hun zorgen, waar lopen ze tegenaan, maar ook: gewoon de tijd nemen om even te kletsen.

Met deze deze vrouwen op de foto die 7 en 8 maanden zwanger zijn, zitten we buiten in een cirkeltje voor hun tent. Het is koud, we hebben thee meegenomen en praten echt over vanalles: hoe het nu is in het land dat ze moesten verlaten, hoe ze zich voelen in deze laatste maanden voor hun kindje wordt geboren, waar we ze nu het meeste mee helpen…

En we lachen en we kijken elkaar in de ogen en we voelen samen en ja we praten- maar boven alles luisteren we. Echt, aandachtig, met heel ons hart: luisteren. Om deze vrouwen te laten weten: we zien je, we horen je. En wat jij zegt betekent de wereld voor ons. W

e hopen snel een eigen plek te hebben, waar we deze vrouwen en hun kleintjes in alle warmte kunnen ontvangen.

Liefs, BWC

Ons grote warehouse, dat een paar maanden telkens tot de nok toe vol stond is leeg. We hebben de boel aangeveegd en de sleutel is ingeleverd. In de afgelopen vier maanden zijn 7200 jassen, bijna 20 duizend slaapzakken, duizenden winterboots, sjaals, mutsen en handschoenen, Waka Waka’s, babymelk, een vrachtwagen vol luiers, billendoekjes, thermosflessen, trappelzakken, kinderwagens, isolatiematjes, knijpzakjes, peutermelk, mozesmandjes, dekens, mondkapjes en kruiken uitgedeeld.

Na de brand kwam er vanuit jullie grote steun en besloten wij telkens na overleg met de mensen in het kamp aan te schaffen, of samen met jullie in te zamelen dat wat er het hardste nodig was. Transport na transport scheurde naar Lesbos. De 300m2 stond continu vol. Alle spullen brachten we met elkaar bij de mensen. Ook doneerden we aan het lokale ziekenhuis, waar ze altijd op volle toeren werken in de bizarre corona crisis.

En nu, nu zijn we even leeg. Letterlijk en figuurlijk. We waren zo hard aan het rennen, maar de wedstrijd is nog bij lange na niet gelopen. Een marathon sprinten, dat houdt niemand vol. We hebben ons andere warehouse nog, de kleinere, waar vooral spullen te vinden zijn voor moeders en de kleinsten.We bestelden net weer extra jassen, voor de vrouwen en kinderen die buiten het kamp in een opvang verblijven. Maar 1 warehouse is voorlopig even voldoende.

Wij staan voor hard werken, beuken noemen we dat, spullen moeten altijd snel naar de mensen. De situatie is vreselijk momenteel. Tis koud, nat en blubberig. We beraden ons, wat de volgende stappen zullen zijn. We nemen de komende weken de tijd om te praten en vooral luisteren naar de mensen over wat er het hardste nodig is, en wat we het beste samen kunnen doen.

Velen van jullie vragen wat kunnen we doen, dat antwoord komt. Onze posts delen en vooral over de situatie op Lesbos blijven denken en praten is hard nodig. Bewustzijn blijven verhogen over de situatie hier op het eiland.

Op dit moment delen we nog steeds 7 keer per week in Kara Tepe voor ongeveer 1000 mensen ontbijt uit. Draaien de Barbershop en de Chai (theehuis) op volle toeren en doen we allerlei distributies. In RIC delen we 2 keer per week 7.200 bananen uit en ondersteunen we hoog zwangere en net bevallen moeders op allerlei manieren. We zijn weer op zoek naar een veilige ruimte. Een tent een container… We praten met organisaties over samenwerkingen, zo kunnen we talenten en doelen verbinden tot iets groots. Het creëren van een sisterhood. I Carry… in eerste instantie voor de allerkleinste net geboren kindjes. Informatie over dragen, baren, voeden en zorgen, maar ook praktische zaken zoals de registratie van de kleintjes, wegen en meten. We staan open voor wat er de komende weken naar boven komt. Engelse les, vrouwen rechten en/ of activiteiten. Flexibiliteit in crisis is zo belangrijk.

Soms is het goed om na mega knallen, je pas even te vertragen. En weer dicht bij jezelf, vanuit eigen kracht, tot de kern te komen. Terug naar de basis. Praten en vooral luisteren en dan met de info vanuit de community weer samen doorpakken. Dan zal ook weer duidelijk worden hoe we jullie hulp weer massaal in kunnen zetten.

❤️

Tis heftig op Lesbos, maar we blijven helpen waar we kunnen.

Liefs

Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi

Kerst in de Chai

2020, wat was je intens, complex en onwijs pittig. 2020, wat was je leerzaam, rauw en verdrietig. 2020, je was ook hoopvol, vol kracht en vol liefde. Wij kijken terug met zeer gemengde gevoelens. Wij hebben veel gedaan, veel geholpen en veel geprobeerd. Soms genoeg, maar vaak veel te weinig. En als er iets is dat wij rot vinden dan is het het gevoel van machteloosheid. Niet genoeg kunnen doen, wel genoeg willen doen. De missie vanuit het diepste van ons hart, moeders, vaders en hun kinderen echt zien en echt horen en van daaruit kijken wat we kunnen doen. Het lukte vaak en het lukte totaal niet. We hebben ontzettende steun gehad van jullie allemaal, in de lente, de zomer en na de brand, samen hebben we kleinere en grotere verschillen kunnen maken.

Niet alleen met hulp van jullie, maar vooral in de kampen met de hulp van de mensen zelf. De 85 resident vrijwilligers die zich dag na dag inzetten, om elkaar te helpen. Dit jaar hebben we zo weinig teams gehad i.v.m. corona dat we er best in ons up voor stonden. De residents hebben dat naadloos opgepakt. Op Kara Tepe draaiden al onze programma’s op de kracht van de bewoners zelf. De chef van het ontbijt heeft bijna dit hele jaar elke ochtend om 7.30 klaargestaan, met een groot team bewoners. Want ook dit jaar deelden we gewoon weer meer dan 400 duizend ontbijtjes uit. De Chai, voor warme thee en koud water, draaide volledig op haar eigen krachten en ook het resident Barber team opende en sloot haar deuren zelf elke dag. Onze intentie die we zetten voor volgend jaar, is nog veel meer te investeren in onze resident teams en onze teams te laten groeien.

We zijn na de brand allemaal terug bij af, en de mensen in het kamp staan zelfs 10-0 achter. Voor ons was het even slikken, we raakten progamma’s en containers kwijt. Maar de mensen in Moria, zij verloren weer alles, weer hun huizen (in hoeverre je dat zo kon noemen), hun leven en vooral, en dat raakt ons het meest, het laatste stukje van hun eigenheid. Het oude Moria was niet best, maar ze leefde. Er was van alles gaande: schooltjes, kraampjes en een markt. Mensen hadden moestuinen, schommels voor de kinderen, en er was zelfs een restaurant. Ze voelde als een stad. Al was er toen ook al van alles niet voldoende. Om dit weer te verliezen, dat is voor velen echt traumatisch. Nu leeft men allemaal in dezelfde witte lekke tenten in de modder, met echt aan alles te weinig, en is men de hoop behoorlijk zoek geraakt.

‘Er worden mensenrechten in duisternis geschonden’. Wij willen de Europese leiders echt op het hart drukken: geef de mensen weer hoop, vertrouwen en vooral respect. Warmte, veiligheid, gezelligheid, moestuinen, school en weer een gewoon leven, in een huis in een dorp in een land. Wij hebben dit jaar gezien hoe onwijs sterk mensen zijn. Hoe ontzettend moedig en zelfredzaam. Laten we samen blijven, door weer en wind, met wind mee en wind tegen. Van elkaar leren, kritisch blijven en vragen stellen. Laten we zuinig zijn op onze oordelen en het gesprek blijven opzoeken. Samen zijn we het sterkste dat heeft dit jaar ons allemaal geleerd. Er is geen ons, geen jullie en geen zij en wij. We zijn samen.En ook dit jaar zullen we onze uiterste best doen om aan deuren te rammelen… om bewustzijn te verspreiden en om verbinding te creëren. #ZijzijnWij#hetgaatmisoplesbos en altijd en ever #nietlullenmaarpoetsen

Alle liefs heel Because We Carry.

En liefste volgers, steuntroepen en bijzondere mensen, wij wensen jullie ook een piekfijn jaar toe, in gezondheid, vol liefde en samenzijn ❤