Moria staat in brand

Precies een jaar geleden, verloren duizenden mensen op de vlucht weer hun ‘huis’, hun laatste spulletjes en verloren wij allen onze hoop.

Niet dat het oude Moria nou zo geweldig was. Het was er vreselijk. Het stonk, altijd afval, rellen in de nacht, veel te weinig ruimte voor veel te veel mensen. Maar toch Moria ze leefde….. ze had kleur, authenticiteit, er werd gelachen. En toen ze in een nacht en dag in rook opging, en iedereen moest rennen, over elkaar heen viel en er totale paniek was. Toen er bijna 13.000 mensen op straat belandden in de bloedhitte met niks, toen verloren we allemaal onze hoop.

Alles kwijt…. en wat dan nu…. ons eerste gevoel was, mensen NU helpen. Luiers, knijpzakjes, eten, water, bedden maken voor hoogzwangeren, opladers op zonne-energie en zaklampen kopen, tandenborstels en maandverband, matjes voor op de grond, slaapzakken. Alles regelen zodat er in ieder geval geen kind meer op het cement slaapt. Vliegtuigen en vrachtwagens vol regelden we samen. Jullie hielpen massaal. We raakten in een trance. Van niet slapen en alleen maar knallen. Leven op cola en een snicker.

Toen er na dagen een nieuw tentenkamp uit de grond werd gestampt besloten we na scherp na te denken om bij de mensen te blijven en om dus mee naar binnen te gaan. Want een heftige tijd. Nu is het tijdelijke kamp, niet tijdelijk meer. Het is er veilig, heel saai, warm en straks koud, er zijn geen bomen, er is geen kleur, er is nog zoveel niet.

We hopen dat er steeds meer komt, mensen die zoveel trauma dragen, hebben recht op een goede opvang. Waar mensen mensen helpen. Waar we samen naast elkaar staan. Als een grote familie.

Zonnebranddistributie

Het liefst til je het kamp op en zet je het in de ijskast of nee, het liefst haal je iedereen op in lekkere airco bussen met zachte bekleding, met flesjes koud water in de vakjes, en rijd je naar naar het strand waar voor iedereen ijs is……. piep….. wakker worden, realiteit.

Er is al ruim een week een hittegolf hier, zo heet als het nu is, dat is bijna beangstigend. Het brandt op je huid, ademen voelt naar, het lijkt wel een föhn op je gezicht terwijl je al in een oven zit. Ons team is klein, een aantal is naar huis, even opladen. En dan sta je met zijn viertjes met je handen in het haar. Door Corona mag er bijna niemand het kamp uit. De hitte is zichtbaar, zoals op een snelweg door de woestijn. Dat je het ziet. De tenten staan te smelten. De mensen zijn loom, het kamp is stil. En wat kun je dan?

Veel mensen zoeken verkoeling bij de zee, maar zonder parasol verbrand je levend. We deelden vandaag dus aan iedereen zonnebrand uit, een mega klus en toen we vuurrood en nat klaar waren brachten we alle moeders met kleintjes en alle zwangeren een bevroren fles water en een Dopper fles, die water heel lang koud houdt.

Wij waren gesloopt, maar totaal niet bevredigd. Er is gelukkig wel een gekoelde grote tent, waar mensen even bij kunnen komen. Maar er passen geen duizenden mensen in. Morgen zakt de temperatuur onder de 40, jawel we gaan naar 39 en dat voelt al beter. In Athene staat een kamp in brand en in twee voorsteden van de stad woekert het vuur wild en oncontroleerbaar om zich heen. De elektra is in vele delen van Athene uitgevallen. Het lijkt of de aarde kwaad is, op zoveel plekken is er de laatste tijd noodweer.

Brrrrrrr….. een gevaar voor ons allen en een verantwoordelijkheid van ons allen. We danken al die toffe mensen die zelfs vandaag met ons twee distributies liepen. Not normal 🤜🏽

Esra is bang

We zijn allemaal wel eens bang, bang zijn geeft zo’n naar gevoel. Vluchtig, onrustig en maakt alert, ook ’s nachts.

Gelukkig hebben we huizen en bedden waar we in kunnen kruipen. Films die we kunnen kijken, wandelingen die we kunnen maken buiten in de natuur. Gelukkig hebben we familie, en mensen die om ons geven. Gelukkig is er, als we dat durven altijd hulp. Zodat we ons gehoord voelen, zodat we in de angst minder alleen zijn.

Wij ontmoeten niet alleen maar veerkrachtige mensen hier, wij zien heel veel hele bange mensen. Mensen die niet weten waar hun leven naar toe gaat, mensen met geen stip aan de horizon. Mensen zonder familie, zonder huis, zonder bed, zonder films. Mensen in bloedhete tenten. Op elkaar gestouwd.

Gisteren kwam Esra bij ons binnen in de trailer, ze huilde zo hard. Ze kon niet meer stoppen. Ze trilde zo bang was ze. We hielden haar vast. We ademden…We bleven samen, en toen we naar huis reden aan het einde van de dag, namen we Esra in onze gedachten mee.

Het is juist, wanneer het leven je zo uitdaagt, wanneer zoveel zo onzeker is, wanneer je zoveel pijnen draagt zo belangrijk om hulp te krijgen. Steun en een schouder. En ook al kunnen we vaak niet veel, kunnen we dit altijd allemaal. Laten we elkaar helpen als we bang zijn. Laten we hulp durven vragen als we bang zijn. Samen is alles minder eng.

Liefs

Een heuvel in RIC

Ik lag vannacht wakker…. Dacht aan ons, wij mensen op deze aarde. Over onze basale gemeenschappelijke behoeften om er toe te doen, om van belang te zijn.

Om gezien te worden, precies zoals we zijn, met onze nukken en onze mooie kanten. Dat we er bij horen, bij elkaar, dat we ons veilig voelen, dat we durven te zijn, wie we willen zijn, dat we liefde voelen, steun en elkaars hand vast kunnen houden, en vooral alle kronkels die we in ons leven maken, hoe we soms in fases moeten knokken voor ons geluk, ons welzijn en onze gezondheid.

Ik ben altijd welkom, niet dat iedereen mij super leuk vindt, maar ik mag er zijn. Ik dacht vannacht hoe het leven zou zijn, als ik niet welkom zou zijn, als ze liever willen dat ik er niet ben, dat ze mij minder vinden, lastig, en teveel. Dat ik in een tent moet leven met mijn gezin, terwijl de rest ’s avonds naar huis gaat. Dat ik uren in de rij moet staan voor eten… en niet kan doen wat ik wil en leuk vindt.

Een pijnscheut gaat door mij heen, ik ben al bijna 6 jaar op Lesbos en dit soort gedachten met als gevolg gevoelens blijven zo scherp binnen komen. Het besef van hoe bizar deze situatie is en hoe oneerlijk. Hoe hard moet je knokken, om je dan goed te voelen, om dan het gevoel te hebben dat je er wel toe doet, dat je van belang bent.

En toch zie ik mensen om mij heen het doen. Ze roeien met de riemen die ze hebben, ze lachen, ze doen hun uiterste best er iets van te maken. Ik vind dat zo waanzinnig. Ik geloof dat het allerbelangrijkste wat we kunnen doen, is elkaar zien en horen. Voor wie we zijn. Elkaar waarderen en als gelijke zien, omdat we dat zijn. We zijn allemaal gelijk…

Liefs Steffi

Gister was het de dag van de vluchteling. Al een aantal dagen dacht ik, op deze dag moet ik iets schrijven, maar het kwam niet. Ik las prachtige rake verhalen, van andere organisaties die gevluchte mensen steunen, ik zag de houten paaltjes die in het zand van Scheveningen geslagen werden, voor al die tientallen duizenden vrouwen, mannen en kinderen die tijdens hun vlucht naar Europa stierven. Ik keek Shadow Game, een heftige documentaire over kinderen die vluchten en van hun vlucht een spel proberen te maken, terwijl de tocht bloedserieus is.

Ik heb het niet vaak, maar de laatste dagen was ik een soort van moedeloos. Dat komt misschien omdat ik dan teveel uitzoomde. Deze crisis in menselijkheid is zo groot. Miljoenen mensen zijn op zoek naar een betere wereld. Al dat verdriet, al die angst, al die kinderen. Het verlamde mij weer een aantal dagen.

En toen gister, tijdens het eten, vertelde een vriendin van mij aan andere vrienden wat zij zo bijzonder vond aan Lesbos. Ze begon met: ‘Ken je dat boek van De meeste mensen deugen? In kamp RIC op Lesbos voel je dat dat echt zo is’! En ik dacht ja, precies dat is het.

Je zal maar alles achter je moeten laten na jarenlang in oorlog te hebben geleefd. Halsoverkop, vrouw, man of kinderen achterlaten, familieleden die je verloren bent door geweld. Hoe kun je hierna dan nog een normaal leven leven? Dat je dan ook nog eens ongezien en zeker ongewenst bent? En je woont in een armoedig tentenkamp waar niets te doen is. En van alles te weinig is. Hoe zwaar is het verdriet en de grote teleurstelling dan dat je draagt? Eten, drinken en wonen in een tent. Voor jou is er veel meer nodig.

En hoe kan het dan zo zijn dat ik mij het meest geliefd, gezien en gehoord voel in een vluchtelingenkamp? Waarom zijn de mensen daar zo vreselijk gastvrij, betrokken, dapper en veerkrachtig? Omdat crisis verbindt denk ik. Omdat wanneer je zulke heftige dingen hebt meegemaakt je denk ik blij bent met elke dag dat je er gewoon nog met elkaar bent en dat je iets te eten hebt.

Dit vul ik in, ik ga daar deze zomer eens gesprekken over voeren in het kamp. Want het is zo vreselijk inspirerend. Natuurlijk zijn er rotte appels en mensen die down zijn. Natuurlijk. Maar het is zo mega interessant hoe extreem sterk en liefdevol de mensen zijn. Mensen die zoveel hebben meegemaakt hebben een helende omgeving nodig. Waarin gezien en gehoord worden, welkom zijn en liefde krijgen de basis vormen. Waarin zelfstandigheid, ontwikkeling en eigenwaarde centraal staan.

En gelukkig zoomde ik weer in, en voelde ik dat we samen veel kunnen en maakte het moedeloze gevoel weer ruimte voor een beetje vertrouwen in de mensheid.

Liefs Steffi

Natuurlijk is er stilte nodig om na te denken, om te voelen, te mijmeren, te rusten, tot bezinning en tot inzichten te komen. Maar deze tijd vraagt vooral om praten, om onze scheuren opentrekken, om elkaar verhalen te vertellen van onrecht en ongelijkwaardigheid. Maar ook om het mooie van het leven te delen. Onze veerkracht, ons samenzijn, onze gelijkenissen, ons geluk en onze liefde. Om ons gezamenlijke bewustzijn te verhogen, en samen in actie te komen. We moeten juist praten, elkaar informeren. We moeten ons verdiepen, ons laten raken, onze harten laten breken om samen naar de frontlinie te gaan om verschil te maken voor onszelf en elkaar.

Vanuit liefde, voor vrede. De oorlog is niet voorbij. De onze wel, maar op andere manieren vechten ze voor ons door. Achter gordijnen, gesloten deuren en in de duisternis vinden er smerige gewelddadige gevechten plaats. Niet alleen buiten ons Europa, ook erin, en zeker aan de rand van Europa.

Hoe wij nu in 2021 omgaan met gevluchte mensen is beschamend. Na de sluiting van Kara Tepe, wat echt een dramatische fout is, werd er op 26 april in Turkse wateren een vlot gevonden, vol met mensen~ waaronder 35 kinderen. Mensen die volgens bronnen eerst met hun rubberen boot op Lesbos geland waren. Hen lijkt het recht om asiel aan te vragen te zijn ontnomen. Wat er precies gebeurt is, durf ik niet met zekerheid te zeggen. Hoe ze op het drijvende vlot zijn beland geen idee, het denken eraan geeft mij totale kippenvel. We hebben het over 35 kinderen op een drijvend vlot in open water in het pikkedonker.

Laten we liefdevol voor elkaar zijn. En strijden voor vrede. In alle respect voor allen uit het verleden zijn we stil, natuurlijk. Maar wij focussen ons op actie. Op verschil maken. Hen een stem geven waarvan de monden gesnoerd worden. En we vragen jou hetzelfde te doen. Praat erover met elkaar. Vertel de verhalen. Deel de berichten. Kom in actie. We moeten het allemaal weten, dan kunnen we samen strijden voor beter.

Liefs van ons

Beeld: Aegean Boot Report

Kara Tepe is leeg, ze is niet meer. Vanochtend in alle vroegte vertrok de laatste bus.

De dagen zijn vol emoties. Het grote kamp is vol, dat was het al en het is zeer frustrerend om te zien dat de mensen, die zo gevoelig zijn, zwanger, ziek, ouders van verloren kinderen en in een rolstoel er tussen gepropt worden, tussen de anderen die het al zo zwaar hebben. De emoties liepen gister en eergisteren hoog op. We slapen weinig, tot bijna niet. De dagen starten om 4.00 voor een aantal van ons, omdat om vijf uur het verzamelen begint in Kara Tepe. Wie verzint zo’n tijdstip? Mensen zeulen met een spullen, wachten uren en worden dan bij anderen ondergebracht, in een grote of kleinere tenten. Op elkaar. Gelukkig zijn er een aantal isoboxen van Kara Tepe voor de 5 mensen die echt niet in een tent kunnen. De verlamde, en de anderen in een rolstoel.

We komen voor mensen op, sussen en zeggen 100.000 keer sorry. Tis niet onze keus, never nooit niet. We housen mensen ook niet, dat is niet onze taak en zouden we ook niet doen. Maar we zijn met hen. Met eten, tekenspulletjes voor de kinderen, muziek en met schouders om op te huilen. Gister schreeuwde ik een aantal keer, zo kwaad. Zo onmenselijk. Wie dit besloten heeft, geen idee, voor hem of haar zal het een praktische keuze zijn, eentje die over nummers gaat. Wij zien de mensen. Hele dappere mensen. Met heftige verhalen. Net zoals zovelen in het grote kamp.

Nu is Kara Tepe leeg, de schommels zijn leeg, het voetbalveld, de barbershop, de Chai en alle isoboxen. Het enige leven dat er nog is zijn honderden achtergelaten dikke katten. Die zullen vermageren. Dus brachten we net maar 100 kg voer. Wat snel op is.

Wat een drama, wat een grote fout is dit. De dag is nog niet voor bij. Een tandje erboven op. Laatste beetje kracht. Die arme mensen. Wat een klap moet dit ook weer voor hen zijn. Pffff

Daar zit ie weer… opa van de vorige post. Nu zit hij in plaats van achter zijn bloemen, achter vuilniszakken met daarin de belangrijkste spullen van vrouwlief, zijn familie en van hem zelf.

We ervaren iets wat we met jullie willen delen. Op het moment dat je mensen echt kent en hun situatie verslechtert, dan doet dat echt zeer. Een mix van schaamte, boosheid en onmacht. Ik las eens een keer dat wanneer we ons hart openen voor mensen, en er overkomt hen iets, ons hart dan breekt. En juist wanneer het breekt komt er iets in ons los. Een kracht die vooruit wil. Een kracht die wil helpen, een kracht die ervoor zorgt dat er behoefte komt om de situatie te verbeteren. Sommige mensen zijn bang om hun hart te openen, omdat dat betekent dat je hem ook kunt breken. En dat doet pijn en geeft verdriet. Maar wanneer we onze harten gesloten houden, zullen we ook nooit vriendschap ervaren en de schoonheid van liefde. Je hart openen vergt lef, het geeft veel liefde, veel samenzijn en verbinding, maar je bent dan wel kwetsbaar. Want pijn en verdriet liggen altijd op de loer. En toch is het veel rijker om ons hart te openen, want leven met een gesloten hart, geeft je misschien niet de pijn, maar ook niet de liefde.

Vandaag is een rotdag. Ruim honderd mensen van de opvangplek Kara Tepe gaan naar het grotere kamp RIC. We kennen velen al langere tijd echt goed. Mensen met wie we samenwerkten, van wie we de persoonlijke verhalen kennen, de families, de namen, de talenten. En om hen vandaag in de rij te zien staan, met hun laatste spullen in tassen, dat komt binnen…. Dat is tranen wegvegen en door.

Er zijn nog ruim 6000 anderen hier in het kamp. Zij zijn hier al lang. Het leven op het kamp is voor hen intens en hard werken. Voor de mensen van Kara Tepe is dit kamp een shock. De wond van hun verlies van het ‘betere’ leven dat ze even proefden is zo vers.

Schaamte voelen is echt mega moeilijk. Echt een rotgevoel. Wie dit besloten heeft, heeft duidelijk een potdicht hart. Terwijl het niet nodig is, juist niet. Het moet beter, veel beter, veeeeeeel menselijker! Juist wanneer leiders durven te leiden met een open hart, kunnen we stappen gaan maken op deze aarde. Juist wanneer je de mens blijft zien achter de vluchteling, kunnen we vooruitgang creëren. Want met een open hart kun je ook orde en regels opstellen. Met een open hart kun je juist het vluchtelingenbeleid verbeteren, voor iedereen, voor alle mensen. Strikte regels zijn nodig, systemen en politie ook. We leven niet in een sprookjeswereld, dat weten wij dondersgoed. Maar het is niet zo moeilijk, het enige wat er moet gebeuren is de rechten van het menszijn vooraan zetten. In elke keuze.

Naja niet de meest heldere post misschien, ook niet onze beste dag. Maar wel een sterke überstevige behoefte aan menselijkheid in dit k.t beleid. En je kent ons, we zijn aan het denken. Zeker met 40 extreemgetalenteerde en -gedreven BWC’ers van de Kara Tepe familie erbij groeit het BWC team op kamp RIC ruim over de honderd.

Op de vraag waarom Kara Tepe dicht gaat hebben wij geen helder antwoord. Wel een gedachte, we denken dat grote leiders controle en overzicht willen. Iedereen op 1 plek. Tis schandalig, dat je een plek als Kara Tepe sluit. Ze was menselijk, na jaren werk van velen met een open hart.

Liefs

Van een warrig team dat van de hak op de tak gaat

Er zijn zoveel vrouwen op Lesbos. Zoveel moeders en zoveel dochters. De vrouwen bij elkaar brengen, is het meest krachtige dat we kunnen doen voor de hele community. Veiligheid creëren, verantwoordelijkheid en erkenning geven~ en daar is de verbinding. Empowered women ~ empower women. Samen met elkaar, helpen we elkaar.

❤️

Vanaf het moment dat je kindje geboren wordt, of je moeder wordt op een andere manier, ben je moeder. En dat lijkt zo van ja duh….Maar dat is het niet.

Want al die tijd daarvoor was je vooral bezig met je kindje. Hoe zou het eruit zien, een jongen een meisje, blond of bruin, of alles wel goed zou gaan…. wanneer zal zij of hij komen? Dat je moeder wordt, daar gaat al die maanden meestal minder aandacht naar. Ook als je een kindje adopteert denk ik dat dit ongeveer hetzelfde gaat.

Vanaf de dag dat je moeder bent, staat je leven op zijn kop, en al denk je misschien nu, nee bij mij gaat dat niet gebeuren. Toch zal het zo zijn (ik dacht dat namelijk ook 😳). Ineens is je eigen leven ondergeschikt geworden. En terwijl ik dit schrijf, rolt er een traan over mijn wang. Ineens is een ander leven, het aller belangrijkste geworden. En dit magische proces dat er kaboem ineens is, dat is moederliefde, en moederliefde is universeel.

Ik had toen ik net moeder werd alles wat we nodig hadden en toch had ik zorgen. Omdat ik het zo zo zo graag zo goed wilde doen. En ik wist op vele momenten niet zo goed wat het beste was. Als ik nu frisse moeders ontmoet zeg ik altijd: ‘ je doet het goed, generaties moeders staan achter je, alle wijsheid zit in je, je weet wat te doen, volg je gevoel. Je doet het goed’. Moeder worden is hard werken, mega mega mega liefdevol, rauw, vol zorgen, vol vermoeidheid en vol liefde. Maar dat had ik al gezegd ❤️

Als er iets is waar ik onwijs veel respect voor heb, dan zijn dat moeders die het met veel minder moeten doen. Moeders die hetzelfde willen voor hun kinderen, maar het gewoon simpelweg niet hebben. Moeders die zo sterk zijn, zo vreselijk sterk. Zo flexibel, zo dapper, zo handig, zo vol liefde. En al hebben ze niet wat ze nodig hebben, ook al kunnen ze niet geven, wat ze graag zouden geven, ze geven liefde, al hun liefde.

En deze vrouw is daar een groot voorbeeld van, Kindu. Moeder van een tweeling. We zagen elkaar voor het eerst in het ziekenhuis, toen ze net moeder was geworden, daarna zochten we haar op in Moria en iedere keer als we haar zien voelen we haar kracht. Deze powervrouw.

We willen graag haar een hele goede tweelingwagen geven. Mocht je er eentje hebben, let us know, post even een foto van je tweelingwagen in de comments. Eentje in goede staat, die je goed in en uit elkaar kan klappen, niet te groot, maar wel met twee stoeltjes.

We hebben 350 vrouwen gesproken in de afgelopen weken. Ook veel zwangeren en we gaan de komende week uitpluizen in alle formulieren wat er het hardste nodig is nu. En dan komen we bij jullie terug. Voor een nieuwe inzamel actie en onze focus voor de komende maanden. ❤️