Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi

Kerst in de Chai

2020, wat was je intens, complex en onwijs pittig. 2020, wat was je leerzaam, rauw en verdrietig. 2020, je was ook hoopvol, vol kracht en vol liefde. Wij kijken terug met zeer gemengde gevoelens. Wij hebben veel gedaan, veel geholpen en veel geprobeerd. Soms genoeg, maar vaak veel te weinig. En als er iets is dat wij rot vinden dan is het het gevoel van machteloosheid. Niet genoeg kunnen doen, wel genoeg willen doen. De missie vanuit het diepste van ons hart, moeders, vaders en hun kinderen echt zien en echt horen en van daaruit kijken wat we kunnen doen. Het lukte vaak en het lukte totaal niet. We hebben ontzettende steun gehad van jullie allemaal, in de lente, de zomer en na de brand, samen hebben we kleinere en grotere verschillen kunnen maken.

Niet alleen met hulp van jullie, maar vooral in de kampen met de hulp van de mensen zelf. De 85 resident vrijwilligers die zich dag na dag inzetten, om elkaar te helpen. Dit jaar hebben we zo weinig teams gehad i.v.m. corona dat we er best in ons up voor stonden. De residents hebben dat naadloos opgepakt. Op Kara Tepe draaiden al onze programma’s op de kracht van de bewoners zelf. De chef van het ontbijt heeft bijna dit hele jaar elke ochtend om 7.30 klaargestaan, met een groot team bewoners. Want ook dit jaar deelden we gewoon weer meer dan 400 duizend ontbijtjes uit. De Chai, voor warme thee en koud water, draaide volledig op haar eigen krachten en ook het resident Barber team opende en sloot haar deuren zelf elke dag. Onze intentie die we zetten voor volgend jaar, is nog veel meer te investeren in onze resident teams en onze teams te laten groeien.

We zijn na de brand allemaal terug bij af, en de mensen in het kamp staan zelfs 10-0 achter. Voor ons was het even slikken, we raakten progamma’s en containers kwijt. Maar de mensen in Moria, zij verloren weer alles, weer hun huizen (in hoeverre je dat zo kon noemen), hun leven en vooral, en dat raakt ons het meest, het laatste stukje van hun eigenheid. Het oude Moria was niet best, maar ze leefde. Er was van alles gaande: schooltjes, kraampjes en een markt. Mensen hadden moestuinen, schommels voor de kinderen, en er was zelfs een restaurant. Ze voelde als een stad. Al was er toen ook al van alles niet voldoende. Om dit weer te verliezen, dat is voor velen echt traumatisch. Nu leeft men allemaal in dezelfde witte lekke tenten in de modder, met echt aan alles te weinig, en is men de hoop behoorlijk zoek geraakt.

‘Er worden mensenrechten in duisternis geschonden’. Wij willen de Europese leiders echt op het hart drukken: geef de mensen weer hoop, vertrouwen en vooral respect. Warmte, veiligheid, gezelligheid, moestuinen, school en weer een gewoon leven, in een huis in een dorp in een land. Wij hebben dit jaar gezien hoe onwijs sterk mensen zijn. Hoe ontzettend moedig en zelfredzaam. Laten we samen blijven, door weer en wind, met wind mee en wind tegen. Van elkaar leren, kritisch blijven en vragen stellen. Laten we zuinig zijn op onze oordelen en het gesprek blijven opzoeken. Samen zijn we het sterkste dat heeft dit jaar ons allemaal geleerd. Er is geen ons, geen jullie en geen zij en wij. We zijn samen.En ook dit jaar zullen we onze uiterste best doen om aan deuren te rammelen… om bewustzijn te verspreiden en om verbinding te creëren. #ZijzijnWij#hetgaatmisoplesbos en altijd en ever #nietlullenmaarpoetsen

Alle liefs heel Because We Carry.

En liefste volgers, steuntroepen en bijzondere mensen, wij wensen jullie ook een piekfijn jaar toe, in gezondheid, vol liefde en samenzijn ❤

kerstpakketjes voor onze lokale vrienden

Dit was echt een loodzwaar jaar. Niet alleen voor ons, vooral voor ons geliefde eiland en mensen die hier leven, ze hebben het zo te voortduren. Het gaat ons zo aan het hart. We maken ons grote zorgen. Maar daar wordt niemand beter van.

We hebben ons best gedaan, geleerd, niet voldoende kunnen doen en zijn best de hoop verloren. Maar we willen ons blijven verbeteren, blijven inzetten. Tis zo complex. En we hopen op nieuwe wegen, nieuwe steun, nieuwe oplossingen.

Dank voor alle steun. Laat 2021 aub beter worden. We rijden langs alle lokale vrienden, de bananenboer, de bakker, de metaalboertjes, onze tweedehandswinkel vrienden, de leveranciers en alle mensen die ons hielpen helpen. We vieren vanavond een beetje het kerstfeest op Kara Tepe en zetten de schouders eronder.

Lichtjes, chocolaatjes… het is niet de grote hulp die nodig is, maar het is een klein lichtje.We hopen dat het grote licht in het kamp snel aan gaat.

Het moet! Deze mensen hebben grotere hulp nodig. Veiligheid en warmte, respect en zorg. Voor nu, voor vanavond en de komende dagen, wensen we jullie alle liefde en licht. Schouders eronder met elkaar.

Lieve allemaal 💗

Liefs

werken in het kamp

~Dank jullie wel voor de mooie reacties, we hebben inmiddels onze BWC vrouwen gevonden~

Twee nieuwe krachten hebben we nodig: eentje in Amsterdam, de ander op Lesbos.
We doen niet echt aan functienamen. Belangrijk vooral dat je uit hetzelfde BWC-hout gesneden. 

Wij zijn cowgirls, rock & roll. Niet dat we alle werkdagen afsluiten met pils~ trouwens, we nemen wel vaak een 0%-tje tegen vijven.
Nee, dat rock & roll zit ‘m meer in jezelf zijn, dingen zeggen die eng zijn om te zeggen, clear is kind, heel hard werken, maar niet duwen en trekken,
Wij geloven in bovenaardse krachten, dat klinkt vager dan het is, tis meer zoals Oprah het zou zeggen: The universe has your back. Tis dat we ons overgeven aan hoe het gaat: wachten op wind in de zeilen, en dan volle kracht vooruit. We voelen, we denken niet alleen (al kunnen we goed denken en denken we aan veel): onze buik leidt. Fouten maken we, want we leren. We doen altijd ons best.
We gaan voor de beste hulp op Lesbos. De beste energie in het team. Vlammen! Wij willen veel, meer en meer en we willen soms ook een dag heel weinig. Die ruimte is er ook. We yoga’en elke vrijdag, luisteren muziek tussendoor, halen lekkere lunch en verzorgen elkaar.

Naja ik denk dat met ons werken echt mega mega fijn is.

EERSTE JOB ~ LESBOS

Iemand die op Lesbos in het grote kamp al onze progamma’s wil gaan opzetten.
Dat lijkt makkelijk hè, zo in een zinnetje. Maar we zoeken echt een mega chick. Charisma, overal ogen en oren, goed in zelfstandig werken, creatief flowen, denken en bewegen in oplossingen, humor, mega belangrijk is dat je het fijn vindt om in een vrouwenteam te werken.
Zelfstandig had ik al gezegd hè…. nog een keer dan. Gewoon een mega leuke beuker.
Liefst ouder dan 25 jaar. En met ervaring in het opzetten van programma’s/ projecten.
Allround denken is ook echt super belangrijk.

Je leeft dan voor minimaal 3 maanden (op proef) op Lesbos en je zou er 24 maanden kunnen blijven. Je verdient genoeg centjes voor een leven op Lesbos. Woont in ons huis en er is een autootje voor je.
Wanneer: per direct

TWEEDE JOB ~ AMSTERDAM

Jij schrijft vanuit je hart. Je zinnen zijn zoet, grappig en ook zeker scherp. Schrijven is je talent…
Je kan goed plannen, overzicht bewaren, organiseren en je bent goed op de computer.
Slack, Google drive etc… je wordt blij van lijstjes maken, indelen, bellen & mailen. Je vindt het leuk om met mensen die je niet kent in te tunen en verbinding te maken (klinkt een beetje gek, maar je wordt het aanspreekpunt van alle vrijwilligers) fijn zou zijn wanneer je ook alle reacties op Facebook en insta van onze Carlijn over wilt nemen. Belangrijk dus dat je het leuk vindt om veel positieve, gezellige berichtjes te schrijven en dat je goed bent met met social. Want alles bijhouden, acties etc is ook part of your work.
Dit zal ongeveer 24 uur zijn, en kan mogelijk meer worden.
Tis een betaalde baan op kantoor in Amsterdam (je mag ook thuis werken) en ook deze job is per direct. 
P.S. je wordt wel eerst goed ingewerkt.

FILMPJE

Stuur een filmpje van (echt!) max. 3 minuten naar ons: info@becausewecarry.org zeg even of je voor de Lesbos of Amsterdam job gaat en beantwoord de onderstaande vragen:

  • Hoe heet je?
  • Hoe oud ben je, waar ben je geboren en woon je nu?
  • Bij wie ben je geboren? Wie zijn je ouders? En dan bedoelen we niet alleen hun naam:).
  • Broers en zussen? 
  • Wie ben je waar dankbaar voor? 
  • Waar word je blij van? 
  • Wat vind je nou echt ruk? 
  • Wat weet je zeker? 
  • Waarom jij bij BWC? 

Liefs

LIEVE DIERENHet kamp is zo groot, zo hetzelfde en er zijn zoveel kinderen (40%)Kinderen die niet goed snappen waar ze…

Posted by Because We Carry on Saturday, November 21, 2020

de Chai op Kara Tepe

Wat is dat eigenlijk? Het is voor ons liefde, waardigheid, schoonheid, gelijkheid en respect. Elkaar zien en horen. Samen naast elkaar staan in alle gelijkwaardigheid.
Menselijkheid ~ humaan…het lijkt zo gewoon, het voelt zo normaal. Maar op Lesbos in de kampen is het vaak ver te zoeken. 
En dat is oneerlijk. Want deze mensen zijn evenveel mens als alle andere mensen. Dat is het allerbelangrijkste om te beseffen, (voelt voor ons een beetje gek dat überhaupt uit te schrijven, maar tis nodig). Er is 1 categorie mens. 

Dat zijn wij allemaal ~ wereldbewoners.
Zodra wij de kans zien en krijgen bouwen wij schoonheid. Hoge kwaliteit. Want schoonheid verwonderd, ze geeft hoop. Ze geeft waardigheid en juist wanneer het shit is, is zij een sprankje, een stipje aan de horizon. 

Op Kara Tepe bouwen wij al jaren het mooiste. Creëren wij in alle ruimte dat waar wij voor staan. 
Zo hebben we de afgelopen maanden een Chai gebouwd. Een plek voor de community voor praatjes, samenkomen en een lekker bakkie thee.
Echte lekkere thee geserveerd door een thee experts. 

We hebben natuurlijk gehoord dat Kara Tepe misschien gaat sluiten. Als dat zo is, zullen we kijken waar ruimte is om in liefde voor haar te strijden. Zonder onszelf te verliezen in boosheid en verdriet. Wat we echt wel zullen voelen, als ze dicht gaat. Maar door die onmacht om te zetten in waar wel kansen zijn om weer te bewegen. Dat is niet opgeven, zeker niet, absoluut niet. 
Kara Tepe is de fijnste opvang van Europa. En dat hebben we samen met velen gedaan. Ze is waardevol, mensenlijk, veilig en gezellig. Ze is een community. Ze is zeer dierbaar. 

En wij blijven alle positieve kracht in haar stoppen. Omdat ze ons dierbaar is. En wij geloven in positieve kracht. 
Van het weekend vierden wij groots dat de Chai open is. 

Dank Rosa voor je onwijze daadkracht. Je secure zorg en je vastberadenheid. Je bent er eentje ❤️.

Wij leven zoveel als kan in het nu, ook nu 🏄🏼‍♀️
We hopen op meer kansen, meer ruimte zodat we steeds meer menselijkheid kunnen brengen. Samen met de community zijn we beresterk. 

Liefs vanaf Lesbos

Het vrouwenteam

20, de volgende dag 30 toen 35 en nu moeten we even nadenken hoe we samen met al deze Uber krachtige vrouwen het beste RIC Lesbos, het nieuwe kamp, naar een hoger niveau kunnen tillen. 
We zijn begonnen met distributies voor vrouwen en kleintjes en we hebben samen een muur van zandzakken gebouwd om de tenten te beschermen voor het water. Maar de club groeit zo snel, elke dag melden vrouwen zich bij ons aan. 
Dit is zo’n sterke beweging. 
Vanuit alle culturen, als zusters naast elkaar. Gebroken, toch oh zo dapper, liefdevol, sterk en zacht te gelijk. 

We lachen, we huilen, we troosten, we luisteren, we houden vast en we helpen waar we kunnen. 

Onwijs blij dat we samen zijn gekomen en vanaf nu samen door bikkelen. 

Liefs 
Vanaf Lesbos

een boot op open zee, vol mensen op de vlucht

Al vijf jaar weten we dat de meeste mensen aankomen in september en oktober.
Na het toeristenseizoen en voor de gure winter.
Al jaren, is dit de tijd dat er veel mensen in propvolle bootjes van de overkant ~ Turkije ~ naar Europa vluchten.

Natuurlijk zou Corona er iets mee te maken kunnen hebben. Maar Corona zelf houdt geen mensen tegen. Het kan ervoor zorgen dat minder mensen durven te bewegen. Maar zo stil.
Deze stilte geeft ons een heel naar gevoel in onze onderbuik.
Het klopt niet….

Kijk, wij willen natuurlijk niet dat er meer mensen naar Lesbos en dus naar het nieuwe kamp komen.
Want het nieuwe kamp is niet klaar voor de winter en het kamp is sowieso geen goede plek voor mensen die recht hebben op Europese bescherming.
Maar er komen altijd mensen bij, dat is de realiteit. En dat gebeurt nu niet.

We lezen natuurlijk veel over de pushbacks, het terugduwen van mensen zonder dat zij hun recht krijgen om Europese bescherming aan te vragen. Dit mag niet volgens de Europese wetgeving.

Je moet mensen de kans geven om asiel aan te vragen.
En gaan veel beelden rond, waarop je ziet dat het gebeurt.
Wij zijn geen ooggetuigen, maar we hebben een naar gevoel, de stilte klopt niet.

Het is belangrijk dat jullie ook dit bericht vanuit Lesbos weten, we maken ons dus zorgen.
Verder gaan we goed, we zijn wat stil. Maar werken extreem hard. Snel meer vanaf Lesbos.

Liefs

meisje maakt een hartje voor haar hart

Het was even een puzzel, maar het is ons gelukt. Maandagavond gaan we praten, staan we in verbinding met elkaar. Maar, dat vinden we echt onwijs beroerd… wel met een kleiner cluppie dan we hadden bedacht. We hadden een locatie geboekt, een horecalocatie, en tsja die moest afgelopen week de deuren sluiten. En nu hebben we als een malle een nieuw plan in elkaar geflanst.

Het gaat ons natuurlijk om jullie, dus het belangrijkste doel was om een livestream op te zetten, om met jullie in contact te zijn. We hebben een plek gevonden waar dat goed kan, maar niet zo heel veel mensen bij passen.

Maandag hebben we nu vier gasten live bij het gesprek. En gaan we jullie energie vangen in de vragen die jullie via Facebook kunnen stellen. Een piepklein voordeeltje van dat hele Corona: we zijn het allemaal al helemaal gewend, geen echt maar online contact…

Megafijn om jou hier op Facebook te spreken. Maandag van 19.00 tot 21.00.

Liefs,
BWC

SAMENZIJN MET JOUHet was even een puzzel, maar het is ons gelukt. Maandagavond gaan we praten, staan we in verbinding…

Posted by Because We Carry on Saturday, October 17, 2020
we graven een geul

In plaats van dweilen zijn we nu al twee dagen aan het graven.
Om eerlijk te zijn, is het best wel even frustrerend. Er wordt vooral veel geluld en wij vinden dat er te weinig actie is. We besloten eergisteren weer te gaan bewegen. We besloten om onze aandacht te richten op dat wat Thrives… (Combinatie tussen gedijen, bewegen, goed gaat).

En dat is samen met de mensen er het beste van maken.
Er komt zo weer regen, dus we pakken tenten in met zeilen, we graven geulen, bouwden gister een enorme muur van zandzakken en giechelen met meisjes onder Frozen plu-tjes en meiden in roze regenjasjes.

Misschien gaat het weer niet super helpen qua watermanagement, maar we hopen dat de mensen zich wel gezien en gehoord voelen door met hen samen er het beste van te maken. De regen kan elk moment gaan beginnen, dit is natuurlijk geen lange termijn oplossing. Daar vergaderen hopelijk mensen over ergens in Athene, Brussel of waar dan ook. Daar komen we niet bij. Wij zijn nu hier, en we doen wat we kunnen voor en zeker ook met deze mensen.

❤️🤛🏼
Ps dit doen we niet alleen maar samen met andere NGO’s

kindje loopt tussen de tenten, in het water

Alles droogmaken en dan bam gaat ie weer open die kraan.
Mensen over hun rug wrijven, samen even de lijnen strak spannen, de schep van opa dragen, de kinderwagen snel in de auto stouwen en mam en dochtertje een lift in de regen geven, de zeiknatte vrouwe een dikke knipoog geven en snel een regenjas toestoppen, je lolly weer weggeven terwijl je die wilde bewaren voor een moment dat je er zelf even doorheen zat.

Twee mannen helpen met een geul graven, luisteren naar de jongen die zich zorgen maakt over zijn verkouden oma. Met twee jonge vrouwen de tent leeg kieperen, liters water in je schoenen. Even schudden en weer door.
De zus lang aankijken en een beetje knikken terwijl je niet snapt wat ze bedoelt, maar je aan alles voelt dat je moet blijven staan en haar haar verhaal moet laten vertellen.

De vader helpen met het karretje dat vast zit in de klei. Begripvol sta je knikkend tussen een hele groep mannen die nee schuddend afwisselend naar jou en een enorme plas water in hun tent staan te kijken.
Een dansje mee wagen met kinderen die vol in de regen in de grote plas staan.

En dan nog iets met proberen te helpen waar je kunt, met van alles te weinig, niet wat de mensen nodig hebben (een warm bed en een kop soep en lekker tv kijken) je hebt poncho’s, droge slaapzakken, knijpzakjes en pakjes melk. Tis te kut voor woorden en toch sta je er en ga je na een lange dag naar huis, en staat je auto in de grootste plas van het hele kamp en vind je dat je niet mag zeuren omdat je zo pasta gaat eten, gaat douchen en je hoofd uit gaat zetten door Netflix te kijken en dik glas wijn te nemen.

Deze dag was vreselijk.
Dweilen met de kraan open. Juist!
En toch je best doen, vreselijk hard je best doen, en niet genoeg kunnen geven.

Tabee lieve allemaal, morgen beginnen we weer opnieuw.