Kara Tepe is leeg, ze is niet meer. Vanochtend in alle vroegte vertrok de laatste bus.

De dagen zijn vol emoties. Het grote kamp is vol, dat was het al en het is zeer frustrerend om te zien dat de mensen, die zo gevoelig zijn, zwanger, ziek, ouders van verloren kinderen en in een rolstoel er tussen gepropt worden, tussen de anderen die het al zo zwaar hebben. De emoties liepen gister en eergisteren hoog op. We slapen weinig, tot bijna niet. De dagen starten om 4.00 voor een aantal van ons, omdat om vijf uur het verzamelen begint in Kara Tepe. Wie verzint zo’n tijdstip? Mensen zeulen met een spullen, wachten uren en worden dan bij anderen ondergebracht, in een grote of kleinere tenten. Op elkaar. Gelukkig zijn er een aantal isoboxen van Kara Tepe voor de 5 mensen die echt niet in een tent kunnen. De verlamde, en de anderen in een rolstoel.

We komen voor mensen op, sussen en zeggen 100.000 keer sorry. Tis niet onze keus, never nooit niet. We housen mensen ook niet, dat is niet onze taak en zouden we ook niet doen. Maar we zijn met hen. Met eten, tekenspulletjes voor de kinderen, muziek en met schouders om op te huilen. Gister schreeuwde ik een aantal keer, zo kwaad. Zo onmenselijk. Wie dit besloten heeft, geen idee, voor hem of haar zal het een praktische keuze zijn, eentje die over nummers gaat. Wij zien de mensen. Hele dappere mensen. Met heftige verhalen. Net zoals zovelen in het grote kamp.

Nu is Kara Tepe leeg, de schommels zijn leeg, het voetbalveld, de barbershop, de Chai en alle isoboxen. Het enige leven dat er nog is zijn honderden achtergelaten dikke katten. Die zullen vermageren. Dus brachten we net maar 100 kg voer. Wat snel op is.

Wat een drama, wat een grote fout is dit. De dag is nog niet voor bij. Een tandje erboven op. Laatste beetje kracht. Die arme mensen. Wat een klap moet dit ook weer voor hen zijn. Pffff

Daar zit ie weer… opa van de vorige post. Nu zit hij in plaats van achter zijn bloemen, achter vuilniszakken met daarin de belangrijkste spullen van vrouwlief, zijn familie en van hem zelf.

We ervaren iets wat we met jullie willen delen. Op het moment dat je mensen echt kent en hun situatie verslechtert, dan doet dat echt zeer. Een mix van schaamte, boosheid en onmacht. Ik las eens een keer dat wanneer we ons hart openen voor mensen, en er overkomt hen iets, ons hart dan breekt. En juist wanneer het breekt komt er iets in ons los. Een kracht die vooruit wil. Een kracht die wil helpen, een kracht die ervoor zorgt dat er behoefte komt om de situatie te verbeteren. Sommige mensen zijn bang om hun hart te openen, omdat dat betekent dat je hem ook kunt breken. En dat doet pijn en geeft verdriet. Maar wanneer we onze harten gesloten houden, zullen we ook nooit vriendschap ervaren en de schoonheid van liefde. Je hart openen vergt lef, het geeft veel liefde, veel samenzijn en verbinding, maar je bent dan wel kwetsbaar. Want pijn en verdriet liggen altijd op de loer. En toch is het veel rijker om ons hart te openen, want leven met een gesloten hart, geeft je misschien niet de pijn, maar ook niet de liefde.

Vandaag is een rotdag. Ruim honderd mensen van de opvangplek Kara Tepe gaan naar het grotere kamp RIC. We kennen velen al langere tijd echt goed. Mensen met wie we samenwerkten, van wie we de persoonlijke verhalen kennen, de families, de namen, de talenten. En om hen vandaag in de rij te zien staan, met hun laatste spullen in tassen, dat komt binnen…. Dat is tranen wegvegen en door.

Er zijn nog ruim 6000 anderen hier in het kamp. Zij zijn hier al lang. Het leven op het kamp is voor hen intens en hard werken. Voor de mensen van Kara Tepe is dit kamp een shock. De wond van hun verlies van het ‘betere’ leven dat ze even proefden is zo vers.

Schaamte voelen is echt mega moeilijk. Echt een rotgevoel. Wie dit besloten heeft, heeft duidelijk een potdicht hart. Terwijl het niet nodig is, juist niet. Het moet beter, veel beter, veeeeeeel menselijker! Juist wanneer leiders durven te leiden met een open hart, kunnen we stappen gaan maken op deze aarde. Juist wanneer je de mens blijft zien achter de vluchteling, kunnen we vooruitgang creëren. Want met een open hart kun je ook orde en regels opstellen. Met een open hart kun je juist het vluchtelingenbeleid verbeteren, voor iedereen, voor alle mensen. Strikte regels zijn nodig, systemen en politie ook. We leven niet in een sprookjeswereld, dat weten wij dondersgoed. Maar het is niet zo moeilijk, het enige wat er moet gebeuren is de rechten van het menszijn vooraan zetten. In elke keuze.

Naja niet de meest heldere post misschien, ook niet onze beste dag. Maar wel een sterke überstevige behoefte aan menselijkheid in dit k.t beleid. En je kent ons, we zijn aan het denken. Zeker met 40 extreemgetalenteerde en -gedreven BWC’ers van de Kara Tepe familie erbij groeit het BWC team op kamp RIC ruim over de honderd.

Op de vraag waarom Kara Tepe dicht gaat hebben wij geen helder antwoord. Wel een gedachte, we denken dat grote leiders controle en overzicht willen. Iedereen op 1 plek. Tis schandalig, dat je een plek als Kara Tepe sluit. Ze was menselijk, na jaren werk van velen met een open hart.

Liefs

Van een warrig team dat van de hak op de tak gaat

Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi

Kerst in de Chai

2020, wat was je intens, complex en onwijs pittig. 2020, wat was je leerzaam, rauw en verdrietig. 2020, je was ook hoopvol, vol kracht en vol liefde. Wij kijken terug met zeer gemengde gevoelens. Wij hebben veel gedaan, veel geholpen en veel geprobeerd. Soms genoeg, maar vaak veel te weinig. En als er iets is dat wij rot vinden dan is het het gevoel van machteloosheid. Niet genoeg kunnen doen, wel genoeg willen doen. De missie vanuit het diepste van ons hart, moeders, vaders en hun kinderen echt zien en echt horen en van daaruit kijken wat we kunnen doen. Het lukte vaak en het lukte totaal niet. We hebben ontzettende steun gehad van jullie allemaal, in de lente, de zomer en na de brand, samen hebben we kleinere en grotere verschillen kunnen maken.

Niet alleen met hulp van jullie, maar vooral in de kampen met de hulp van de mensen zelf. De 85 resident vrijwilligers die zich dag na dag inzetten, om elkaar te helpen. Dit jaar hebben we zo weinig teams gehad i.v.m. corona dat we er best in ons up voor stonden. De residents hebben dat naadloos opgepakt. Op Kara Tepe draaiden al onze programma’s op de kracht van de bewoners zelf. De chef van het ontbijt heeft bijna dit hele jaar elke ochtend om 7.30 klaargestaan, met een groot team bewoners. Want ook dit jaar deelden we gewoon weer meer dan 400 duizend ontbijtjes uit. De Chai, voor warme thee en koud water, draaide volledig op haar eigen krachten en ook het resident Barber team opende en sloot haar deuren zelf elke dag. Onze intentie die we zetten voor volgend jaar, is nog veel meer te investeren in onze resident teams en onze teams te laten groeien.

We zijn na de brand allemaal terug bij af, en de mensen in het kamp staan zelfs 10-0 achter. Voor ons was het even slikken, we raakten progamma’s en containers kwijt. Maar de mensen in Moria, zij verloren weer alles, weer hun huizen (in hoeverre je dat zo kon noemen), hun leven en vooral, en dat raakt ons het meest, het laatste stukje van hun eigenheid. Het oude Moria was niet best, maar ze leefde. Er was van alles gaande: schooltjes, kraampjes en een markt. Mensen hadden moestuinen, schommels voor de kinderen, en er was zelfs een restaurant. Ze voelde als een stad. Al was er toen ook al van alles niet voldoende. Om dit weer te verliezen, dat is voor velen echt traumatisch. Nu leeft men allemaal in dezelfde witte lekke tenten in de modder, met echt aan alles te weinig, en is men de hoop behoorlijk zoek geraakt.

‘Er worden mensenrechten in duisternis geschonden’. Wij willen de Europese leiders echt op het hart drukken: geef de mensen weer hoop, vertrouwen en vooral respect. Warmte, veiligheid, gezelligheid, moestuinen, school en weer een gewoon leven, in een huis in een dorp in een land. Wij hebben dit jaar gezien hoe onwijs sterk mensen zijn. Hoe ontzettend moedig en zelfredzaam. Laten we samen blijven, door weer en wind, met wind mee en wind tegen. Van elkaar leren, kritisch blijven en vragen stellen. Laten we zuinig zijn op onze oordelen en het gesprek blijven opzoeken. Samen zijn we het sterkste dat heeft dit jaar ons allemaal geleerd. Er is geen ons, geen jullie en geen zij en wij. We zijn samen.En ook dit jaar zullen we onze uiterste best doen om aan deuren te rammelen… om bewustzijn te verspreiden en om verbinding te creëren. #ZijzijnWij#hetgaatmisoplesbos en altijd en ever #nietlullenmaarpoetsen

Alle liefs heel Because We Carry.

En liefste volgers, steuntroepen en bijzondere mensen, wij wensen jullie ook een piekfijn jaar toe, in gezondheid, vol liefde en samenzijn ❤

kerstpakketjes voor onze lokale vrienden

Dit was echt een loodzwaar jaar. Niet alleen voor ons, vooral voor ons geliefde eiland en mensen die hier leven, ze hebben het zo te voortduren. Het gaat ons zo aan het hart. We maken ons grote zorgen. Maar daar wordt niemand beter van.

We hebben ons best gedaan, geleerd, niet voldoende kunnen doen en zijn best de hoop verloren. Maar we willen ons blijven verbeteren, blijven inzetten. Tis zo complex. En we hopen op nieuwe wegen, nieuwe steun, nieuwe oplossingen.

Dank voor alle steun. Laat 2021 aub beter worden. We rijden langs alle lokale vrienden, de bananenboer, de bakker, de metaalboertjes, onze tweedehandswinkel vrienden, de leveranciers en alle mensen die ons hielpen helpen. We vieren vanavond een beetje het kerstfeest op Kara Tepe en zetten de schouders eronder.

Lichtjes, chocolaatjes… het is niet de grote hulp die nodig is, maar het is een klein lichtje.We hopen dat het grote licht in het kamp snel aan gaat.

Het moet! Deze mensen hebben grotere hulp nodig. Veiligheid en warmte, respect en zorg. Voor nu, voor vanavond en de komende dagen, wensen we jullie alle liefde en licht. Schouders eronder met elkaar.

Lieve allemaal 💗

Liefs

de Chai op Kara Tepe

Wat is dat eigenlijk? Het is voor ons liefde, waardigheid, schoonheid, gelijkheid en respect. Elkaar zien en horen. Samen naast elkaar staan in alle gelijkwaardigheid.
Menselijkheid ~ humaan…het lijkt zo gewoon, het voelt zo normaal. Maar op Lesbos in de kampen is het vaak ver te zoeken. 
En dat is oneerlijk. Want deze mensen zijn evenveel mens als alle andere mensen. Dat is het allerbelangrijkste om te beseffen, (voelt voor ons een beetje gek dat überhaupt uit te schrijven, maar tis nodig). Er is 1 categorie mens. 

Dat zijn wij allemaal ~ wereldbewoners.
Zodra wij de kans zien en krijgen bouwen wij schoonheid. Hoge kwaliteit. Want schoonheid verwonderd, ze geeft hoop. Ze geeft waardigheid en juist wanneer het shit is, is zij een sprankje, een stipje aan de horizon. 

Op Kara Tepe bouwen wij al jaren het mooiste. Creëren wij in alle ruimte dat waar wij voor staan. 
Zo hebben we de afgelopen maanden een Chai gebouwd. Een plek voor de community voor praatjes, samenkomen en een lekker bakkie thee.
Echte lekkere thee geserveerd door een thee experts. 

We hebben natuurlijk gehoord dat Kara Tepe misschien gaat sluiten. Als dat zo is, zullen we kijken waar ruimte is om in liefde voor haar te strijden. Zonder onszelf te verliezen in boosheid en verdriet. Wat we echt wel zullen voelen, als ze dicht gaat. Maar door die onmacht om te zetten in waar wel kansen zijn om weer te bewegen. Dat is niet opgeven, zeker niet, absoluut niet. 
Kara Tepe is de fijnste opvang van Europa. En dat hebben we samen met velen gedaan. Ze is waardevol, mensenlijk, veilig en gezellig. Ze is een community. Ze is zeer dierbaar. 

En wij blijven alle positieve kracht in haar stoppen. Omdat ze ons dierbaar is. En wij geloven in positieve kracht. 
Van het weekend vierden wij groots dat de Chai open is. 

Dank Rosa voor je onwijze daadkracht. Je secure zorg en je vastberadenheid. Je bent er eentje ❤️.

Wij leven zoveel als kan in het nu, ook nu 🏄🏼‍♀️
We hopen op meer kansen, meer ruimte zodat we steeds meer menselijkheid kunnen brengen. Samen met de community zijn we beresterk. 

Liefs vanaf Lesbos

Samen helpen we elkaar

DE MEESTE MENSEN DEUGEN

Dat is wat wij hier dagelijks zien. 
Dat is wat ons hier dagelijks hoop geeft. 
Zoveel ontmoetingen met zulke toffe mensen, mensen die graag elkaar helpen, mensen die weten wat diep lijden is, en elkaar willen helpen. 

Overal zijn rotte appels, maar laat dat nooit onze focus zijn. 

Deze familie hielpen wij, even na hun aankomst op Lesbos. Toen ze met hun gezin op de hete stenen zaten in de first arrivals van Moria.
Ze hadden niets meer, alleen elkaar. 
Vier kinderen, een fantastische moeder, een geweldige vader. 

En wie zit er nu in ons ontbijt team. Vader ❤️ 
Wij hielpen hem toen, hij helpt ons nu belangeloos met helpen. 

Laten we allemaal ons best doen, om te onthouden dat echt de allermeeste mensen zo flink ongelooflijk deugen. 
Hoe verloren we ook zijn, we willen er allemaal het beste van maken. 

We zijn de laatste dagen aan het kijken welke progamma’s van BWC de meeste kracht hebben, en we zijn het unaniem eens dat dit de progamma’s zijn die mensen weer kracht geven. 

Waarin ze gaan staan. Waarin ze eigenwaarde voelen, uniekheid en de mogelijkheid krijgen om zelf verschil te maken. 

Dat raakt toch zo diep….. 

❤️

DE MEESTE MENSEN DEUGENDat is wat wij hier dagelijks zien. Dat is wat ons hier dagelijks hoop geeft. Zoveel…

Posted by Because We Carry on Saturday, August 22, 2020
We schilderen een huis roze

Dicht bij je talenten blijven, doen waar je goed in bent, doen wat je kunt. Voor ons is dat de kern. En soms… ~ vaak kunnen we veel, en soms kunnen we alleen oud vies grijs, roze verven en dan zien we, dat ook dat al helpt. 

Kijk naar die nieuwsgierige kindjes. Smelt je hart toch van 🎀

ROZE HELPT ALTIJDDicht bij je talenten blijven, doen waar je goed in bent, doen wat je kunt. Voor ons is dat de kern….

Posted by Because We Carry on Saturday, August 1, 2020
Celine met baby Fatima in haar armen

Dit is Fatima.
Deze lieve minibaby, je gelooft het gewoon niet, is al twee maanden oud. Ze is zoooo klein. Maar ook megadapper en sterk. Ze is er nog. En ze zit voor altijd in het hart van onze Celine.

Celine is de vrouw met ICarry onder haar hoede: een programma dat liefdevolle ondersteuning geeft aan zwangere en net bevallen moeders. Maandenlang lag alles stil in de kampen, en konden we geen workshops geven over dragen, baren, voeden en verzorgen. Konden we geen mama’s en hun kleintjes opzoeken in het ziekenhuis met een Carrybag vol fijne spulletjes voor een goed begin van een nieuw leven. En dus ging Celine maandenlang zelf naar ze op zoek, alle tenten af, speurend naar pasgeboren baby’tjes en hun mama’s.

In zone 9B hoorde ze al snel over een baby die ‘echt heeeel klein!!!’ was, zoeken zoeken en gelukkig, uiteindelijk vond ze haar. Een heel klein bundeltje. Een veel te klein meisje. Met een broos, dun huidje en oogjes die niet goed meer open gingen. Lieve Fatima zag er slecht uit. En toen Celine hoorde dat mama niet goed melk kon geven, en eerder al twee kindjes was verloren, gingen alle alarmbellen af. Snel snel, melk halen. Direct een fles gemaakt- pfff de opluchting en voldoening die alle mama’s kennen als je kindje lekker drinkt…

Dit is toch wel het grootste verschil dat je kunt maken allemachtig. Een dappere mama helpen haar kindje te voeden, uitleggen hoe ze haar borstvoeding op gang kan krijgen. Een zorgzame papa helpen registreren voor poedermelk- stress en borstvoeding is nou niet echt hele goeie combi…
Een kindje dat haar oogjes weer open doet en de wereld weer inkijkt. Langzaamaan, ook al heeft ze een achterstand, haar kracht weer terugvindt.
Lieve kleine Fatima komt er wel.

Liefs,
BWC

WIE EEN MENS REDT, REDT DE WERELDDit is Fatima. Deze lieve minibaby, je gelooft het gewoon niet, is al twee maanden…

Posted by Because We Carry on Wednesday, July 15, 2020

Je kunt de liefde bijna voelen door de foto heen. Een tas op hun rug, de zon in hun hart.

ZO FIJN DITJe kunt de liefde bijna voelen door de foto heen. Een tas op hun rug, de zon in hun hart. Liefs,BWC

Posted by Because We Carry on Saturday, July 11, 2020