leiders van Nederland, steek het licht aan

Lieve jij,

Vandaag staat onze acute vraag om hulp van de Nederlandse leiders in drie grote kranten: Trouw, Het Parool en de Volkskrant. Een grote roze pagina, waarin we jouw steun vragen om deze boodschap te verspreiden, zodat de leiders van Nederland eindelijk eens echt in actie gaan komen.

Wij zijn al vijf jaar op Lesbos, we doen wat we kunnen, maar we zijn echt te klein en grote, en toch zo basale veranderingen, liggen buiten onze macht. De 900 tenten zijn lek en staan in een modderbende, op een extreem winderige plek dicht bij zee. Het wordt met de dag kouder. De mensen kunnen letterlijk nergens heen. Het enige dat de mensen kunnen doen is ondergáán.

Er worden mensenrechten in duisternis geschonden. We roepen de leiders van Nederland op om in actie te komen. De mensen moeten hier weg! En tot die tijd: zorg voor warme opvang, start de asielprocedures weer en steek het licht aan in het kamp. Deel dit bericht met #hetgaatmisoplesbos Koop een van de kranten (of maak een kopie van deze roze pagina hieronder) knip de grote hulpvraag uit en plak hem op je raam. Plak de kleine boodschap desnoods op je voorhoofd en deel hem. Lesbos heeft jouw licht en aandacht nodig.

Liefs Because We Carry

https://www.becausewecarry.org/wp-content/uploads/2020/12/Image-from-iOS-10-1.jpg

jongetje verkleed als batman

Ik weet niet meer hoe je heet, geen idee waar je nu bent, maar ik denk vaak aan je. Waar zijn al die lieve bijzondere grappige kinderen… Duitsland, hoger in Griekenland, ik hoop niet: terug… Vaak voordat ik slapen ga, komt er weer eentje voorbij in mijn gedachten en dan voel ik zoveel zorgen opkomen. Ik verzacht mijn hoofd dan door het plaatje liefdevol in te vullen. Niet realistisch, maar zo vlak voor de nacht, een soort van nodig. Een warm huis, muziek, lekkere geur uit de keuken, speelgoed en schoolboeken. De tv aan, thee en zoete koekjes.

Mijn ogen hebben teveel gezien, mijn oren hebben teveel gehoord. De afgelopen vijf jaar al die mensen. Al die zorgen, al die dierbare ontmoetingen, al die uitdagingen. Al die mensen, ze hebben mij zo vreselijk veel geleerd. Dankbaar zijn, met kleine dingen, kleine hele normale dingen, ik heb zoveel geleerd van al die ontmoetingen. Ik hoop dat wanneer je aan mij denkt, aan ons, we je ook iets gegeven hebben. En dan heb ik het niet over winterlaarzen of een babydrager. Maar een gevoel van waardigheid, gezien en gehoord voelen, even echte verbinding van mens tot mens. We schieten vaak te kort. Ik ook. Veel ligt buiten onze macht. We zijn ook niet in alles de beste. Maar we doen zo ons best. Omdat wat jou overkwam, ook mij zou kunnen overkomen. Omdat jij en ik gelijk zijn. Omdat we allemaal gelijk zijn en het op aarde zo oneerlijk verdeeld is dat we niet gelijke kansen krijgen, en we ook niet door iedereen als gelijke gezien worden. Gister schreef iemand onder onze post, van achter zijn we allemaal hetzelfde. Moest ik om lachen. Ook dan zijn we natuurlijk lang en kleiner, voller en slanker, blond en bruin… Maar heel in de verte, zeker van achter, zien we er allemaal hetzelfde uit. En van binnen zijn we allemaal exact hetzelfde. Nu ik dit schrijf, voel ik mijn hart opengaan.

Het is niet makkelijk op aarde nu, zoveel gedoe, zoveel kampen, kanten en geschreeuw. Haat en angst en pijn…. leed en zorgen. Zo op onszelf aangewezen, zo bezig met onszelf. We zijn ook minder verbonden dan wenselijk, minder verbonden dan gezond is. Wat Brene Brown zegt: “Connection is why we’re here. We are hardwired to connect with others, it’s what gives purpose and meaning to our lives, and without it there is suffering.” Dit is voor mij zo waar… Wat zou het fijn zijn als we dat allemaal zo zouden zien. Ik geloof echt dat het dan een feest op aarde zal zijn. Yes een beetje een sprookjesgedachten. Maar het geeft mij soms houvast. Als ik denk aan al die lieve snuitjes die ik ontmoet heb. Al die onwijs bijzondere zieltjes… dan stroom ik weer, ook al weet ik niet waar je bent, wij zijn verbonden.

We zouden vandaag met ons actieplan komen voor de noodsituatie in het kamp, maar we hebben nog even nodig. Zondag zijn we klaar. Brandt een lichtje op een mooi plekje in je huis, voor licht op Lesbos. Het is nodig en na het weekend gaan we geluid maken. Samen!

Liefs Stef

samen tapijten uitdelen

Dit, piew…. komt zo paf je hart binnen, toch? Drie mannen, andere levens, zelfde dromen, andere culturele achtergrond, zelfde behoeften. Alle drie zo bereid om te helpen. Hij al weken op Lesbos, zij helaas al maanden. Maakt niet uit, samen sterk. 💖 (en alledrie in een knalroze trui 😌)

tapijt voor een tent

Vandaag delen we tapijten uit.

We hebben grote rollen gekregen van een mega lief bedrijf in Nederland, we hebben transport gekregen van onze lieve collega ngo, we hebben hulp gekregen van Griekse vrienden bij het snijden op het eiland en wij sjouwen de boel. Zo belandt het tapijt na een hele reis in de tenten voor een beetje warmte en een beetje zachtheid.

Deze distributie stond morgen gepland, maar het weer zou wel eens vanavond om kunnen slaan dus sprongen we vanochtend om 6.00 uur uit ons bed. Iedereen krijgt een rol tapijt en een flyer, met daarop in alle talen de uitleg. De vloerbedekking heeft een isolatie laag, en we hebben de stukken zo gesneden dat zowel de voortent als de binnentent een beetje zachtheid en warmte krijgen.

Als je ons een paar maanden geleden had gevraagd: ‘ gaat BWC ooit iets met tapijten doen’ hadden we gelachen. Wie weet, onze focus is moeders en kinderen, gezinnen. Daar horen tapijten in eerste instantie niet bij…Maar wat als het kouder en kouder wordt? En er volgt geen duidelijk plan? Dan gaan wij zelf breder nadenken. En dan bedenk je dus zoiets. En als het dan lukt, mensen het met een glimlach aannemen? Dan denken we, tuurlijk doen we iets met tapijten. Wij doen zoveel als mogelijk is om de mensen hier te helpen.

Liefs vanaf het eiland 🤛🏼

tekening van een lief konijn

Het kamp is zo groot, zo hetzelfde en er zijn zoveel kinderen (40%)
Kinderen die niet goed snappen waar ze nou zijn, geen echte herkenningspunten, alles is tenten en alles lijkt op elkaar.

Dus besloten wij onze vriendin kunstenares Eva om hulp te vragen. Zij tekende 12 te lieve dieren. Die ook dapper zijn, vrolijk en stoer.
Dieren die voor alle culturen okay zijn. En bestelden wij grote palen op het eiland. 
We vroegen advies bij experts in Nederland en zo kwam alles samen. Zo zijn er nu herkenningspunten. We hebben bij het kinderprogramma alle dieren geleerd uit te beelden. Zo weten kinderen waar ze ‘verblijven’ – van wonen krijgen we kippenvel. 

Mahdi, Alaji, Marios en Tom stampten vandaag de eerste 6 meter palen de grond in. Een meter zal verdwijnen in de grond en dan komen de enorme dierenplaten erop die allen een duidelijke zonekleur hebben. Naast dat het veilig en praktisch is, zullen de kunstwerken ook het eerste beetje verwondering zijn van het megakamp. 
Al hopen we dat de mensen hier korter kortst blijven~ van een beetje schoonheid knapt iedereen in het nu op. 
Ogen gericht op een warme veilige toekomst, en actie in het nu. 

Dank lieve allemaal voor jullie steun 
🐒🐯🦋🐢🐳🦒🦚

slaapzakken uitdelen

Toen er twee weken geleden tijdens de community meeting werd gezegd dat het koud is in de nacht en men extra dekens en slaapzakken nodig heeft, waren wij zo dankbaar voor al die slaapzakken die we nog ‘over’ hadden voor een extra ronde. 
We hebben voor vijfduizend euro extra slaapzakken gekocht bij de kampeerwinkel op Lesbos en hadden zo genoeg voor weer een ronde. 
Er zijn veel meetings in het kamp, natuurlijk moet je communiceren. Juist… maar wij zijn zo van #nietlullenmaarpoetsen. Ja samen, Ja in overleg, ja. Maar wat wij veel horen tijdens meetings is dat mensen en organisaties keer op keer delen wat ze hebben gedaan. Weekly updates… Ook dat is nodig, maar dat zou ook via de mail kunnen. Wij horen liever wat er nodig is. En wie dat kan fixen en hoe we dat kunnen doen. Minder zenden, meer verbinding. We moeten toch echt samen de mensen zoveel mogelijk helpen, en dat doen we het beste wanneer we kijken naar uitdagingen, problemen en needs en dan aan de slag gaan. 

Onze favoriete en ook meest confronterende meeting is daarom ook de CWC meeting. Waarin de community voornamelijk aan geeft waar de nood is, wat er nodig is en ideeën vanuit de bewoners deelt. In deze meeting zit zoveel. Elke community stuurt haar woordvoerder. Zo zit de meneer uit Congo, naast de man uit Syrie, die weer naast de Afghaanse iets oudere heer zit. En wat Grieken erbij, een aantal NGO’s en onze Lies in haar panterlegging met bergschoenen. Wel viel ons op dat er alleen maar mannen zijn tijdens de CWC meeting. Toen we dat aangaven zeiden ze allemaal ja, we moeten ook vrouwelijke woordvoerders hebben. Yes… Ons vrouwenteam is inmiddels zo groot en sterk. Wegens de lockdown kunnen onze teams alleen in de warehouses werken en doen wij het werk samen met ons vrouwenteam.
Liefs

roze bord: ugh where do I even start

Ieder in zijn kracht, maar wel verbonden.
Samen denken, toch anders kiezen.
Elkaar steunen, elkaar respecteren. 
Van elkaar leren, elkaar waarderen. 
Samen een groot warm hart voor de mensen op Lesbos. 

En al voel ik mij veel krachtiger al beukende in het kamp, ga ik zeker de club die morgen 24 uur in een tentenkamp op het Museumplein verblijft steunen. 
Ze staan daar om awareness te vragen voor de situatie op Lesbos en überhaupt awareness over hoe wij omgaan met gevluchte mensen in Europa. 

Awareness is extreem hard nodig. 
Dus tot morgen. Wil je ook, met mondkap je gezicht laten zien check even SOSMoria voor meer info. 

💕🕊
Liefs Steffi

kinderen eten een banaan

Wij dromen altijd. Grote dromen, die misschien onmogelijk lijken door dat of de situatie te complex is, teveel mensen, teveel kosten of ga maar door met dingen bedenken die dromen in de weg kunnen staan. 
Maar door dromen te dromen, ze even in de kast te leggen en telkens wanneer er ruimte is ze weer energie te geven zal er op een dag wint in de zeilen komen. Om dan door te pakken, dat geeft ons zoveel energie en hoop. Hoop van zie je wel…. 

Zo hadden we ook in ons kastje een bananen plan liggen ~ Bananen voor alle kinderen van Moria, wat nu RIC Lesvos is geworden.
En vandaag kwam ‘ie uit. Gele zoete vrienden, voedzaam, vrolijk en oh zo lekker. 

Elke maandag woensdag en vrijdag delen we deze rakkers nu uit aan alle kinderen. Hun ouders hebben bananen kaartjes. Waarop staat hoeveel bananen ze mee krijgen. 
Dank lieve donateur voor je steun. Echt te fijn dat we dit nu kunnen doen. Er was een gap in vitamine en voeding voor kleintjes en die is nu iets kleiner. Van zes maanden tot 17 jaar staat er nu een voedzame banaan op het menu erbij. Wij zijn niet in charge van het eten, we voegen nu iets toe. En dat voelt goed. 

Blijf dromen, groots! Veel groter dan bananen natuurlijk. Blij dat we dit weer kunnen doen. Op naar meer, beter, eerlijker en fijner. 

Liefs 
BWC

twee gele ambulances

Dat was 2 weken geleden een van de noodvragen vanuit het site management van het kamp.
Wie kan dat regelen?
Al focussen wij ons op Mama’s en hun kinderen horen dit soort dingen daar ook bij. Omdat de kracht van de mama samen gaat met de energie van het hele gezin, en met de vibe van de community.
Het kamp is waanzinnig groot. Mocht iemand onwel zijn, of op het punt staan te bevallen dan zijn er nu twee ambulances. Dank allen die ons hierbij hielpen.
Dit zijn van die dingen dat je tegen elkaar zegt, gaan we regelen. Beetje spannend, maar alles op alles en dan lukt het.

Niet iets wonderschoons, maar wel iets super praktisch. Snel vervoer voor hen die het nodig hebben.
💕

Liefs

het slaapzakkendistributie team

Power to the people, wij hebben alle kracht samen om elkaar te helpen.
Mensen waren zoooo blij met jullie slaapzakken. Zero problemen.

Hoe fijn. Tis een kleine maar belangrijke stap.
Slaap lekker. Iets lekkerder althans. Iets zachter en warmer. En we hebben nog genoeg ‘over’ voor een extra ronde in november. Als het koud en nat is.
We zijn ook bezig met vloeren in de tent. Naja stap voor stap. ❤️

Zo hard beuken is ook gelukt mede dankzij het enorme team van RIC. Afghanen, Syriërs, Congolezen, Koerden, mannen en vrouwen. 🙏🏼 dat is zo fijn. Ineens spreken we dan alle talen en gaat alles net even soepeler en gezelliger.

Liefs