Op Lesbos en in Athene. Knalpijpen, tandje erboven op vrouwen, lief en zacht, communicatief sterk, recht voor haar raap, geen drama, dienstbaar, oplossingsgericht, vol zelfvertrouwen~ twijfelen mag.
We zoeken iemand die zichzelf kent. Dit kan ik wel, dit niet. Wil je mij helpen? Kan ik je helpen? Iemand die weet waar ze blij van wordt en wat haar talenten zijn. We zoeken iemand die van hetzelfde laken een pak is als wij zijn. En wat is dat dan? Een vrouw die intrinsiek wil helpen om van onze mensheid iets mooiers te maken. Zorgzaamheid, staat in haar leven centraal.
Ze is niet super serieus, maar wel vastberaden. Ze houdt van lachen, en al kan ze misschien niet het beste dansen, toch steelt ze de dansvloer.

Niet te letterlijk nemen hè. Dat kan ze ook, korreltje zout, schouders omhoog, tandje erbovenop. Ze is de beste in organiseren, ze krijgt alles van de grond.
Ze kan haar eigen hachie redden, ze kan haar eigen toko runnen. Ze durft hulp te vragen. Dat is belangrijk!
Ze houdt van knallen, mag best met lijstjes werken en een planning enzo, maar ze is vooral ultra flexibel.

Ze is leuk, positief en ze straalt.
Ze heeft lef, ze leeft, ze huilt en ze lacht.
Je kunt aan haar alles overlaten…

Ok praktisch:
Wie wil en kan er langere tijd naar Griekenland om ons team te versterken. We zoeken kracht op Lesbos en in Athene.

Liefst zo snel mogelijk, en zeker voor november.

Wat krijg je ervoor:
Onderdak, een auto, salaris en heel veel avontuur en liefde.

Stuur voor donderdag 8 september 18.00 een mailtje naar Minou@becausewecarry.org waarin je in een filmpje van 1,5 minuut laat zien wie je bent (in een notendop dan hè!) en je CV.

Wij kijken naar jullie uit.
Liefs


Wij zijn gewend om te beuken, alles op te pakken, soms niet eens te denken, maar te doen, gaat niet altijd goed, fouten maken – leren en weer beter helpen. We begonnen niet voor niets 7 jaar geleden vanuit ons lievelings slogan #nietlullenmaarpoetsen Maar toch kan het niet altijd meteen. Soms is iets zo complex dat je de tijd moet nemen om achter je oren te krabbelen en je hersens te kraken. En dan zien dat je ook weer niet zo belangrijk bent, want dat andere ook grote talenten hebben, of misschien wel grotere. Respect @migreatnl voor jullie hulp in Ter Apel ✊🏽 We hebben het over de beleidscrissis in Nederland, Ter Apel dat te vol is, mensen die al weken buiten slapen en alleen reizende kinderen die op een stoel zitten omdat de bedden vol zijn en bussen vol mensen die alle kanten op gereden worden om soms weer terug te rijden naar Ter Apel. Ook respect voor alle @coa_nederland mensen. Aan jullie inzet ligt het niet.

Maar we beginnen een goed gat te vinden. Klinkt gek, maar we hebben iets gevonden waar we mogelijk goed met jullie in kunnen springen.

Wanneer mensen in de tijdelijke opvang komen, hebben ze vaak voor hun kinderen dingen nodig. In elke provincie hebben wij hele goede mensen zitten, namelijk: jullie … Na ja tis nog niet af, maar de grote lijnen staan. Kan even duren nog, we moeten even een progamma chef gaan vinden. Zitten we op.
We komen bij jullie terug.
Liefs

Ik voel zoveel onmacht, ik schaam mij zo diep, ik kan het niet aanzien, het breekt mijn hart. Ja, het doet pijn wanneer je je realiseert dat we in een land leven waar nog steeds flink gediscrimineerd wordt, ja het doet pijn, dat we in een oneerlijke wereld leven, ja het doet pijn om te weten dat er zoveel kinderen in onveiligheid leven en dat er kinderen sterven van honger.

Het is heel dapper om die kennis, toe te laten, en te voelen dat het pijn doet. Dat durven voelen dat vergt lef.

Je hart laten breken is ok. Er zit een gigantische kracht in. Want het moment dat je de pijn en het verdriet dat daar bij hoort durft toe te laten, is er een kans dat je in actie gaat komen. Niet grootst, dat hoeft niet, maar ultra klein is ook goed. Dichtbij huis prima, dat wat wel lukt. Focus je op het haalbare voor jou. In het Engels klinkt het zo krachtig, turn your pain in to power en zoals wij altijd zeggen zet je onmacht om in kracht. Gebruik de pijn.

Daar zit de kans in om de wereld een stukje te gaan helen. Zeker als we het massaal aandurven. Te voelen hoe k.t het is op aarde nu. Wat voor een zooitje we ervan gemaakt hebben.

En dan komt er misschien ook een schuldgevoel? Yep, dat hoort er ook bij. Schuld is niet lelijk. Schuld hoort bij het leven, en ook schuld is uber krachtig. Niet dat je onaardige gedachten moet gaan creëren over je jezelf. ‘Dit heb ik allemaal verkeerd gedaan’ dat kan je 1 x denken en dan ga je de actie in. Dan stel je jezelf de vraag: wat kan ik vandaag, of morgen… Iets dat mij lukt, waar in blij van wordt, iets waar de ander blij van wordt. Iets waarmee ik iets moois doe. En doe het samen, zoek maatjes.

Samen soep maken voor iemand die het nodig heeft, je jassen langs de kringloop brengen, iets op het weggeef bankje leggen, je geld delen en een stichting uitzoeken die bij je past, plastic ruimen in het park en ga zo maar door.

Laten we samen ons best doen, om de beste mensen te zijn.

Liefs


Allemaal zijn we en en. Lees maar…

Everybody has a little bit of the sun and moon in them. Everybody has a little bit of man, woman, and animal in them. Darks and lights in them. Everyone is part of a connected cosmic system. Part earth and sea, wind and fire, with some salt and dust swimming in them. We have a universe within ourselves that mimics the universe outside. None of us are just black or white, or never wrong and always right. No one. No one exists without polarities. Everybody has good and bad forces working with them, against them, and within them.
Dit soort teksten kunnen we goed gebruiken momenteel hè?

Niet zellef bedacht wel heel mooi dank
Kassem!

moeder en kind in Athene

maandag t/m vrijdag om 22.10 op NPO 2 is de prachtige rake documentaire te zien @children.of.the.labyrinth

Gemaakt door onze vrienden Marieke en Philip.

Zij filmden ouders die brieven schreven aan hun kinderen.

Prachtig, confronterend en nodig om te zien.

Spread the word! ❤️👁

En dan sta je op Lesbos op je stuk land. De plek waar zo een sisterhood samen gaat komen, waar gewerkt, geheeld, gelachen, gehuild, gedanst en gekookt gaat worden. Waar we lokalen kunnen uitnodigen voor lekkers, waar we kippen hebben scharrelen, poesjes en een hond en een plek waar bloemen groeien en bijen zoemen.

Een plek anders dan aan de overkant, het kamp. Een plek waar we samen volop gaan leven overdag, elkaar kracht gaan geven, elkaar gaan steunen. Waar we samen zijn. Verbonden…. om weer een beetje voller terug te keren naar de plek aan de overkant, het tijdelijke ’thuis’. Onze Trailer van We Carry blijft voorlopig toch nog in het RIC kamp staan. Voelt voor nu toch goed om dichtbij de super kwetsbaren te zijn die dragen of net bevallen zijn.

Een nieuw begin… there we go.

tassen vol boodschappen

Althans jullie! Samen ondersteunen we namelijk 40 alleenstaande moeders met hun kinderen elke week met een grote tas vol boodschappen. Groente, fruit, blik, rijst, melk, luiers en maandverband. Of nog veel meer of met anders. Ook geven we emotionele en praktische hulp. Van een schouder om even op huilen tot aan een verwijzing voor de dokter regelen.

Wanneer je ‘alleen’ bent in een nieuwe stad is alles, zeker na zulke heftige traumatische jaren, heel intens. Iedereen krijgt een tas naar behoefte. Een mega progamma dat we gestart zijn omdat er zoveel vrouwen zijn die er met hun kinderen alleen voor staan.

We zijn ons SPIRIT! pand in Athene aan het opknappen. Verven, tegeltjes en vooral liefde erin. Volgende week gaan we bij een grote modeschool praten over naaimachines, werktafels en over hoe je iemand naaien leert… en we spreken al maanden allemaal toffe vrouwen die ervaring hebben in women empowerment of in het opzetten van business zodat vrouwen geld gaan verdienen.

Wij blijven gewoon een stichting, maar we gaan werk creëren en zorgen dat er salaris komt voor een groep alleenstaande moeders. Onafhankelijkheid. Eigen boodschappen doen, koken wat je zelf lekker vindt, en pffff wat je kinderen lekker vinden, na zo’n lange tijd…. een eigen huisje huren, kids naar de opvang of naar school, eindelijk of misschien wel voor het eerst, een normaal leven.

Maar eerst noodhulp. Want de moeders en hun kinderen zitten nadat ze asiel hebben gekregen nog vol in de problemen omdat er geen / te weinig steun is. We zitten op de helft van ons budget wat we vorige keer van jullie hebben ontvangen, en ontvangen van steeds meer moeders de vraag om dringende hulp. ‘BOODSCHAPPEN’ via https://tikkie.me/pay/BWC/fHHBGZtBB4mJ4HrTQDBo5ROf https://www.becausewecarry.org/doneren/ Een tas voor een gezin kost ongeveer 25 euro

❤️

Team RIC met een distributie

Ik ben zelf zoveel beter in geven dan in krijgen.

Of het over complimenten gaat of over kado’s of wat dan ook. Geven maakt mij altijd gelukkig. De glimlach van de ander, het lekkere gevoel. Ontvangen geeft mij vaker toch een ongemakkelijk gevoel. En toch is het goed om ook te ontvangen. Omdat ik het verdien ook te ontvangen. Omdat de balans altijd belangrijk is. Dus geef je veel, dan zal je ook veel krijgen, ontvang dat!

Maar wat dan als je gevlucht bent en in een kamp woont. Dan bestaat de dag uit ontvangen, want je hebt nog zo weinig. Maar raak je jezelf niet een beetje kwijt als alles wat je hebt, gekregen is?

Je hebt natuurlijk altijd je glimlach die je kunt delen, maar dat is never nooit voor niemand voldoende. Wat zo onwijs tof en ook belangrijk is dat velen hun kracht en energie geven. Om ‘de anderen’ te helpen. Daar moet veel meer ruimte voor komen vinden wij. Het systeem is zo niet okay:’ wij geven wat jullie nodig hebben’. Al houden wij alle needs nauw in de gaten, is dat never nooit niet hoe wij werken. Want als er toch iets kracht geeft, dan is het wel zelf verschil maken. Zelf de situatie verbeteren, daar krijg je een goed gevoel van en daar moet je de ruimte en het vertrouwen voor krijgen.

Grote NGO’s kunnen hier nog veel van leren 👀 (schrijf ik dit echt op? Yep) Wij vinden de community initiatieven vanuit het kamp zelf ook zo mega belangrijk. Wij van BWC, wij bundelen alle krachten, daar zit ook zoveel kracht in, in de verbinding, het samen doen. Onze hulp zit in al die mensen die helpen. Dat is toch zo’n mooi idee ❤️

Wij hopen dat er steeds meer balans komt. Tussen geven en ontvangen, dat er steeds meer authenticiteit komt, meer vertrouwen en meer ‘samen’ 🤜🏽

Tassen vol noodhulp afleveren

In Athene brengen we al een tijd noodpakketten bij moeders en kleintjes langs. De komende maanden zullen we zeker 12.000 euro nodig hebben voor moeders en kinderen in Athene. We geven hen al even elke week een boodschappentas vol: luiers, eten, billendoekjes, melk, rijst, groente en fruit en hebben je hulp hierbij nodig. ❤️

Wanneer je asiel hebt gekregen, stopt de steun. Geen eten, geen bed, geen luiers, niks meer. Je moet nu ineens op je eigen benen staan, in een vreemde stad waar je taal nog niet spreekt. Alle vrouwen ook hier willen graag op hun eigen benen staan, maar het is niet te doen. Want je kunt geen baan krijgen als je geen adres hebt, geen huis als je geen inkomsten hebt, een rekening openen lukt ook alleen met een adres, de kids inschrijven voor school lukt ook alleen met een woonadres. Dus je bent na zoveel strijden en je best doen lost. Weer…. terwijl je dit keer zo dicht bij een veilig en gelukkiger leven bent.

Daarom gaan wij SPIRIT starten in Athene. Een sisterhood in een groot atelier waar moeders een opleiding volgen om naaister te worden zo kunnen we samen needs maken voor andere moeders op de vlucht (over de hele wereld)… en verdienen de vrouwen geld, waardoor ze hun leven zelf kunnen betalen. Met een coach gaan ze alles regelen van de kids naar school, tot een huis, tot al het papierwerk. En naasts school zijn er empowermentlessen. Met een gerustgesteld hart, een sterke mind en een groep vrouwen om je heen, eindelijk landen.

Maar dat is met een paar maanden…. nu is er gewoon nog keiharde noodhulp nodig. Luiers, bananen, rijst, yoghurt, billendoekjes, douchegel, babymelk (als het nodig is) water, maandverband en andere basic needs die je als moeder voor je kindjes en jezelf nodig hebt. We hebben nu een lijst van nu 40 moeders, die we elke week bezoeken, als ons pand er is (bijna) komen ze bij ons.

Ze krijgen een tas vol ter waarden van 25 euro per week, 4 x per maand dus 100,- euro. Dit willen we zeker 3 maanden doen. Dit gaat ons minimaal 12 duizend euro kosten. Links voor je steun hieronder: ‘SPIRIT’ via https://tikkie.me/pay/BWC/vRSqNWwqT6oG2PGHq3acEXhttps://www.becausewecarry.org/doneren/

Of via onze huisbank: Because We Carry
IBAN: NL85 TRIO 0391 0737 96
Te gek als je wilt helpen, graag ovv Spirit ❤️

liefs

Athene, een paar dagen geleden. Onze Lies krijgt een appje binnen dat er een hoogzwangere vrouw op straat ligt, alleen. Kwetsbaarder dan dit gaat het niet worden. Team Athene, Fatima links op de foto, Gaelle rechts en Lies maakt de foto 👀 gaan in actie.

Eerst moet er een plekje gevonden worden. Voor 70 euro kunnen we een maand een bed voor haar huren in een hele toffe vrouwenshelter. We zorgen dat big mama alles krijgt wat ze nodig heeft en een paar dagen later horen we dat ze bevallen is van een gezonde baby in het ziekenhuis. We doen nog een rondje en kopen van alles voor de baby, luiers, kleren, een wiegje en maken mama’s plekje klaar voor de komst van de kleine. Hoe nu verder geen idee, we zullen haar qua huur natuurlijk blijven steunen voor nu.

Er zijn in Athene honderden misschien we duizenden alleenstaande moeders met asiel, of waarvan de aanvraag twee keer is afgewezen. Vrouwen die willen en mogen blijven, en vrouwen die eigenlijk terug moeten naar hun land. Na het weekend gaan we jullie om hulp vragen zodat we meer pakketten kunnen maken. Luiers, eten, billendoekjes en melk als dat echt nodig is.

Liefs