Team RIC met een distributie

Ik ben zelf zoveel beter in geven dan in krijgen.

Of het over complimenten gaat of over kado’s of wat dan ook. Geven maakt mij altijd gelukkig. De glimlach van de ander, het lekkere gevoel. Ontvangen geeft mij vaker toch een ongemakkelijk gevoel. En toch is het goed om ook te ontvangen. Omdat ik het verdien ook te ontvangen. Omdat de balans altijd belangrijk is. Dus geef je veel, dan zal je ook veel krijgen, ontvang dat!

Maar wat dan als je gevlucht bent en in een kamp woont. Dan bestaat de dag uit ontvangen, want je hebt nog zo weinig. Maar raak je jezelf niet een beetje kwijt als alles wat je hebt, gekregen is?

Je hebt natuurlijk altijd je glimlach die je kunt delen, maar dat is never nooit voor niemand voldoende. Wat zo onwijs tof en ook belangrijk is dat velen hun kracht en energie geven. Om ‘de anderen’ te helpen. Daar moet veel meer ruimte voor komen vinden wij. Het systeem is zo niet okay:’ wij geven wat jullie nodig hebben’. Al houden wij alle needs nauw in de gaten, is dat never nooit niet hoe wij werken. Want als er toch iets kracht geeft, dan is het wel zelf verschil maken. Zelf de situatie verbeteren, daar krijg je een goed gevoel van en daar moet je de ruimte en het vertrouwen voor krijgen.

Grote NGO’s kunnen hier nog veel van leren 👀 (schrijf ik dit echt op? Yep) Wij vinden de community initiatieven vanuit het kamp zelf ook zo mega belangrijk. Wij van BWC, wij bundelen alle krachten, daar zit ook zoveel kracht in, in de verbinding, het samen doen. Onze hulp zit in al die mensen die helpen. Dat is toch zo’n mooi idee ❤️

Wij hopen dat er steeds meer balans komt. Tussen geven en ontvangen, dat er steeds meer authenticiteit komt, meer vertrouwen en meer ‘samen’ 🤜🏽

Tassen vol noodhulp afleveren

In Athene brengen we al een tijd noodpakketten bij moeders en kleintjes langs. De komende maanden zullen we zeker 12.000 euro nodig hebben voor moeders en kinderen in Athene. We geven hen al even elke week een boodschappentas vol: luiers, eten, billendoekjes, melk, rijst, groente en fruit en hebben je hulp hierbij nodig. ❤️

Wanneer je asiel hebt gekregen, stopt de steun. Geen eten, geen bed, geen luiers, niks meer. Je moet nu ineens op je eigen benen staan, in een vreemde stad waar je taal nog niet spreekt. Alle vrouwen ook hier willen graag op hun eigen benen staan, maar het is niet te doen. Want je kunt geen baan krijgen als je geen adres hebt, geen huis als je geen inkomsten hebt, een rekening openen lukt ook alleen met een adres, de kids inschrijven voor school lukt ook alleen met een woonadres. Dus je bent na zoveel strijden en je best doen lost. Weer…. terwijl je dit keer zo dicht bij een veilig en gelukkiger leven bent.

Daarom gaan wij SPIRIT starten in Athene. Een sisterhood in een groot atelier waar moeders een opleiding volgen om naaister te worden zo kunnen we samen needs maken voor andere moeders op de vlucht (over de hele wereld)… en verdienen de vrouwen geld, waardoor ze hun leven zelf kunnen betalen. Met een coach gaan ze alles regelen van de kids naar school, tot een huis, tot al het papierwerk. En naasts school zijn er empowermentlessen. Met een gerustgesteld hart, een sterke mind en een groep vrouwen om je heen, eindelijk landen.

Maar dat is met een paar maanden…. nu is er gewoon nog keiharde noodhulp nodig. Luiers, bananen, rijst, yoghurt, billendoekjes, douchegel, babymelk (als het nodig is) water, maandverband en andere basic needs die je als moeder voor je kindjes en jezelf nodig hebt. We hebben nu een lijst van nu 40 moeders, die we elke week bezoeken, als ons pand er is (bijna) komen ze bij ons.

Ze krijgen een tas vol ter waarden van 25 euro per week, 4 x per maand dus 100,- euro. Dit willen we zeker 3 maanden doen. Dit gaat ons minimaal 12 duizend euro kosten. Links voor je steun hieronder: ‘SPIRIT’ via https://tikkie.me/pay/BWC/vRSqNWwqT6oG2PGHq3acEXhttps://www.becausewecarry.org/doneren/

Of via onze huisbank: Because We Carry
IBAN: NL85 TRIO 0391 0737 96
Te gek als je wilt helpen, graag ovv Spirit ❤️

liefs

Athene, een paar dagen geleden. Onze Lies krijgt een appje binnen dat er een hoogzwangere vrouw op straat ligt, alleen. Kwetsbaarder dan dit gaat het niet worden. Team Athene, Fatima links op de foto, Gaelle rechts en Lies maakt de foto 👀 gaan in actie.

Eerst moet er een plekje gevonden worden. Voor 70 euro kunnen we een maand een bed voor haar huren in een hele toffe vrouwenshelter. We zorgen dat big mama alles krijgt wat ze nodig heeft en een paar dagen later horen we dat ze bevallen is van een gezonde baby in het ziekenhuis. We doen nog een rondje en kopen van alles voor de baby, luiers, kleren, een wiegje en maken mama’s plekje klaar voor de komst van de kleine. Hoe nu verder geen idee, we zullen haar qua huur natuurlijk blijven steunen voor nu.

Er zijn in Athene honderden misschien we duizenden alleenstaande moeders met asiel, of waarvan de aanvraag twee keer is afgewezen. Vrouwen die willen en mogen blijven, en vrouwen die eigenlijk terug moeten naar hun land. Na het weekend gaan we jullie om hulp vragen zodat we meer pakketten kunnen maken. Luiers, eten, billendoekjes en melk als dat echt nodig is.

Liefs

En daar ineens was de sluiting van het geliefde Kara Tepe. De opvangplek voor extra kwetsbare gevluchte mensen waar wij vandaag bijna exact 5 jaar geleden binnen kwamen. Samen met elkaar maakten wij van Kara Tepe een liefdevolle plek. Een plek die je bijna thuis kan noemen. Alle vluchtelingen zijn natuurlijk kwetsbaar~ en deze maar ligt behoorlijk gevoelig~ maar de mensen die op Kara Tepe wonen, zijn enorm kwetsbaar.

Al langer was er op Kara Tepe onvoldoende ruimte voor veel mensen, en man man, iedereen heeft toch echt recht op een veilig thuis. Wij vinden het daarom ook beschamend en droevig dat een plek als Kara Tepe gesloten wordt.

Wat wij in de afgelopen jaren ervaren hebben is dat mensen op Kara Tepe weer tot leven komen. We zagen mensen opbloeien. Kinderen die weer naar school kunnen, onze barbershop, de beauty, de sport, de muziekschool, de dansavondjes, de liefdevolle ontbijtjes en de steun van alle mensen die er werken en organisaties die er actief zijn.

Kara Tepe mag niet sluiten, maar ons vastketenen aan de gate, gaat de sluiting niet helpen. Dat hebben we hier door schade en schande geleerd. Wij hebben meteen besloten als BWC om niet te helpen met de transfers. Wat eigenlijk een walgelijk woord is want mensen transfer je niet. Dus waren we er vanochtend in alle vroegte bij, als mensen, om de mensen die wij al langere tijd goed kennen bij te staan. Hen te steunen met hun tranen en hun angst. En waren we in kamp RIC, waar de meeste mensen van Kara Tepe naar toe gaan.

Gisteravond hebben we met ons hele team een pittig gesprek gehad. Met dikke tranen, woede en een groot gevoel van onmacht. De grote vraag was: ‘Waar willen we de mensen bij helpen en waarbij om ethische redenen niet.’ Eigenlijk voelt niets goed nu, maar de mensen aan hun lot overlaten, dat kan ook niet. Dus als Rosa, als Jet, als Masha, als Eva, als Sohrab, als Wietske, als Inger, als Hilde en als Steffi zijn we er. We hebben de kamers van de rub hall (grote tenten) schoongemaakt, we ruimen al het vuilnis op en vernieuwen de gravel. We dragen, we tillen en we steunen en we zijn allemaal bloedchagrijnig.

Graag willen we jullie laten zien wat Kara Tepe met mensen deed. Of beter, wat mensen met Kara Tepe deden. De levenskracht bloeide er op…. Deze opa woonde ooit in in zijn tent in zone 9 B in het oude Moria. Voor zijn tent stonden altijd potjes met bloemen, hij veegde alles bij elkaar en maakte alles mooi. Maar je voelde dat hij er niet lekker in zat. Kijk de andere foto, hoe prachtig hij is, hoe mooi zijn tuin is op Kara Tepe.

Gisteravond toen we langs gingen met de Iftar maaltijd in onze bolderkarren, de eerste maaltijd van de dag die het vasten breekt, kregen we potjes bloemen mee naar huis: ‘ please take them, I can’t take them’ zei opa. We hebben samen afgesproken dat we de bloemen weer bij opa terugbrengen in het RIC kamp. Niet omdat het echt helpt, maar wel omdat het hem een beetje hoop geeft. En ons stiekem ook. In donkere dagen, zelfs op zwarte dagen, moeten we hoop blijven houden.

Wij buigen diep voor alle bewoners die in het Because We Carry Kara Tepe breakfast, the Chai, Beauty en Barber team zaten, wat een sterke mensen zijn jullie. Alle macarena dansjes, miljoenen bananen en versgebakken broden, alle liedjes die we zongen. We danken alle vrijwilligers van over de hele wereld die hier kwamen, die hun liefde en compassie deelden.

We danken iedereen die vocht voor menselijkheid op Kara Tepe. En laten we alsjeblieft onthouden, dat we samen zoveel moois kunnen maken. Wij zijn dat gevoel vandaag en zeker de komende dagen even kwijt, maar zielig in een hoekje zitten is voor ons een no go. Daar schiet niemand wat mee op. De veerkrachtige mensen komen nu langzaam in kamp RIC aan. We hebben nog een lange weg te gaan…. maar we zullen samen weer mogelijkheden gaan vinden voor verbetering en verschil. Daar zullen we altijd voor blijven vechten.

Een zwarte dag.

Liefs

Voor zwangere vrouwen en borstvoedende vrouwen. Elke twee weken krijgen alle vrouwen die kleintjes dragen of kleintjes hebben tot 1 jaar een enorme tas groente. Zodat ze krachtvoer hebben, wat hun lijven sterk maakt.

Het leven in het kamp is al zo intens. Met een kleintje onder je vleugels is het nog harder werken en omdat deze moeders zichzelf op de laatste plek zetten… Zetten wij hen op nummer 1. We doen de extra groentepakketten om de week: de ene week voor iedereen en de week erop een extra tas voor deze dappere vrouwen.

Met de bolderkarren gaan we rond. Omdat het voor deze vrouwen niet makkelijk is in rijen te staan. Wij zijn daar sowieso geen fan van. Het voelt zo goed om rond te gaan. Wij hebben daar ruime ervaring in met 5,5 jaar ontbijt uitdelen op het kleinere kamp Kara Tepe.Het maakt net een klein verschil. En wij geloven in kleine verschillen.

❤️🐘 liefs

leiders van Nederland, steek het licht aan

Lieve jij,

Vandaag staat onze acute vraag om hulp van de Nederlandse leiders in drie grote kranten: Trouw, Het Parool en de Volkskrant. Een grote roze pagina, waarin we jouw steun vragen om deze boodschap te verspreiden, zodat de leiders van Nederland eindelijk eens echt in actie gaan komen.

Wij zijn al vijf jaar op Lesbos, we doen wat we kunnen, maar we zijn echt te klein en grote, en toch zo basale veranderingen, liggen buiten onze macht. De 900 tenten zijn lek en staan in een modderbende, op een extreem winderige plek dicht bij zee. Het wordt met de dag kouder. De mensen kunnen letterlijk nergens heen. Het enige dat de mensen kunnen doen is ondergáán.

Er worden mensenrechten in duisternis geschonden. We roepen de leiders van Nederland op om in actie te komen. De mensen moeten hier weg! En tot die tijd: zorg voor warme opvang, start de asielprocedures weer en steek het licht aan in het kamp. Deel dit bericht met #hetgaatmisoplesbos Koop een van de kranten (of maak een kopie van deze roze pagina hieronder) knip de grote hulpvraag uit en plak hem op je raam. Plak de kleine boodschap desnoods op je voorhoofd en deel hem. Lesbos heeft jouw licht en aandacht nodig.

Liefs Because We Carry

https://www.becausewecarry.org/wp-content/uploads/2020/12/Image-from-iOS-10-1.jpg

jongetje verkleed als batman

Ik weet niet meer hoe je heet, geen idee waar je nu bent, maar ik denk vaak aan je. Waar zijn al die lieve bijzondere grappige kinderen… Duitsland, hoger in Griekenland, ik hoop niet: terug… Vaak voordat ik slapen ga, komt er weer eentje voorbij in mijn gedachten en dan voel ik zoveel zorgen opkomen. Ik verzacht mijn hoofd dan door het plaatje liefdevol in te vullen. Niet realistisch, maar zo vlak voor de nacht, een soort van nodig. Een warm huis, muziek, lekkere geur uit de keuken, speelgoed en schoolboeken. De tv aan, thee en zoete koekjes.

Mijn ogen hebben teveel gezien, mijn oren hebben teveel gehoord. De afgelopen vijf jaar al die mensen. Al die zorgen, al die dierbare ontmoetingen, al die uitdagingen. Al die mensen, ze hebben mij zo vreselijk veel geleerd. Dankbaar zijn, met kleine dingen, kleine hele normale dingen, ik heb zoveel geleerd van al die ontmoetingen. Ik hoop dat wanneer je aan mij denkt, aan ons, we je ook iets gegeven hebben. En dan heb ik het niet over winterlaarzen of een babydrager. Maar een gevoel van waardigheid, gezien en gehoord voelen, even echte verbinding van mens tot mens. We schieten vaak te kort. Ik ook. Veel ligt buiten onze macht. We zijn ook niet in alles de beste. Maar we doen zo ons best. Omdat wat jou overkwam, ook mij zou kunnen overkomen. Omdat jij en ik gelijk zijn. Omdat we allemaal gelijk zijn en het op aarde zo oneerlijk verdeeld is dat we niet gelijke kansen krijgen, en we ook niet door iedereen als gelijke gezien worden. Gister schreef iemand onder onze post, van achter zijn we allemaal hetzelfde. Moest ik om lachen. Ook dan zijn we natuurlijk lang en kleiner, voller en slanker, blond en bruin… Maar heel in de verte, zeker van achter, zien we er allemaal hetzelfde uit. En van binnen zijn we allemaal exact hetzelfde. Nu ik dit schrijf, voel ik mijn hart opengaan.

Het is niet makkelijk op aarde nu, zoveel gedoe, zoveel kampen, kanten en geschreeuw. Haat en angst en pijn…. leed en zorgen. Zo op onszelf aangewezen, zo bezig met onszelf. We zijn ook minder verbonden dan wenselijk, minder verbonden dan gezond is. Wat Brene Brown zegt: “Connection is why we’re here. We are hardwired to connect with others, it’s what gives purpose and meaning to our lives, and without it there is suffering.” Dit is voor mij zo waar… Wat zou het fijn zijn als we dat allemaal zo zouden zien. Ik geloof echt dat het dan een feest op aarde zal zijn. Yes een beetje een sprookjesgedachten. Maar het geeft mij soms houvast. Als ik denk aan al die lieve snuitjes die ik ontmoet heb. Al die onwijs bijzondere zieltjes… dan stroom ik weer, ook al weet ik niet waar je bent, wij zijn verbonden.

We zouden vandaag met ons actieplan komen voor de noodsituatie in het kamp, maar we hebben nog even nodig. Zondag zijn we klaar. Brandt een lichtje op een mooi plekje in je huis, voor licht op Lesbos. Het is nodig en na het weekend gaan we geluid maken. Samen!

Liefs Stef

samen tapijten uitdelen

Dit, piew…. komt zo paf je hart binnen, toch? Drie mannen, andere levens, zelfde dromen, andere culturele achtergrond, zelfde behoeften. Alle drie zo bereid om te helpen. Hij al weken op Lesbos, zij helaas al maanden. Maakt niet uit, samen sterk. 💖 (en alledrie in een knalroze trui 😌)

tapijt voor een tent

Vandaag delen we tapijten uit.

We hebben grote rollen gekregen van een mega lief bedrijf in Nederland, we hebben transport gekregen van onze lieve collega ngo, we hebben hulp gekregen van Griekse vrienden bij het snijden op het eiland en wij sjouwen de boel. Zo belandt het tapijt na een hele reis in de tenten voor een beetje warmte en een beetje zachtheid.

Deze distributie stond morgen gepland, maar het weer zou wel eens vanavond om kunnen slaan dus sprongen we vanochtend om 6.00 uur uit ons bed. Iedereen krijgt een rol tapijt en een flyer, met daarop in alle talen de uitleg. De vloerbedekking heeft een isolatie laag, en we hebben de stukken zo gesneden dat zowel de voortent als de binnentent een beetje zachtheid en warmte krijgen.

Als je ons een paar maanden geleden had gevraagd: ‘ gaat BWC ooit iets met tapijten doen’ hadden we gelachen. Wie weet, onze focus is moeders en kinderen, gezinnen. Daar horen tapijten in eerste instantie niet bij…Maar wat als het kouder en kouder wordt? En er volgt geen duidelijk plan? Dan gaan wij zelf breder nadenken. En dan bedenk je dus zoiets. En als het dan lukt, mensen het met een glimlach aannemen? Dan denken we, tuurlijk doen we iets met tapijten. Wij doen zoveel als mogelijk is om de mensen hier te helpen.

Liefs vanaf het eiland 🤛🏼

tekening van een lief konijn

Het kamp is zo groot, zo hetzelfde en er zijn zoveel kinderen (40%)
Kinderen die niet goed snappen waar ze nou zijn, geen echte herkenningspunten, alles is tenten en alles lijkt op elkaar.

Dus besloten wij onze vriendin kunstenares Eva om hulp te vragen. Zij tekende 12 te lieve dieren. Die ook dapper zijn, vrolijk en stoer.
Dieren die voor alle culturen okay zijn. En bestelden wij grote palen op het eiland. 
We vroegen advies bij experts in Nederland en zo kwam alles samen. Zo zijn er nu herkenningspunten. We hebben bij het kinderprogramma alle dieren geleerd uit te beelden. Zo weten kinderen waar ze ‘verblijven’ – van wonen krijgen we kippenvel. 

Mahdi, Alaji, Marios en Tom stampten vandaag de eerste 6 meter palen de grond in. Een meter zal verdwijnen in de grond en dan komen de enorme dierenplaten erop die allen een duidelijke zonekleur hebben. Naast dat het veilig en praktisch is, zullen de kunstwerken ook het eerste beetje verwondering zijn van het megakamp. 
Al hopen we dat de mensen hier korter kortst blijven~ van een beetje schoonheid knapt iedereen in het nu op. 
Ogen gericht op een warme veilige toekomst, en actie in het nu. 

Dank lieve allemaal voor jullie steun 
🐒🐯🦋🐢🐳🦒🦚