Allemaal zijn we en en. Lees maar…

Everybody has a little bit of the sun and moon in them. Everybody has a little bit of man, woman, and animal in them. Darks and lights in them. Everyone is part of a connected cosmic system. Part earth and sea, wind and fire, with some salt and dust swimming in them. We have a universe within ourselves that mimics the universe outside. None of us are just black or white, or never wrong and always right. No one. No one exists without polarities. Everybody has good and bad forces working with them, against them, and within them.
Dit soort teksten kunnen we goed gebruiken momenteel hè?

Niet zellef bedacht wel heel mooi dank
Kassem!

vrouw met naaicertificaat

She was rooted in pain and fear
She is not a weak human being
She is perhaps one of the strongest women of our time
She will rise

💓
vrouw met hoofddoek aait een paard

Hoop, muziek, kleuren, dieren, warme zon, lekker eten, lieve vrienden, familie, de zonsondergang… allemaal dingen waar wij mensen universeel gelukkig van worden. Niemand knapt op van een grote lege vlakte, een zielloze witte identieke tenten massa, waar je niks kunt doen en bijna vergeet te zijn….. sowieso vergeten wordt. Goor eten krijgt en dat ook nog eens alleen, want familie en vrienden, die konden niet mee vluchten.

Geluksmomenten ervaren is onze globale zoektocht. We zijn allemaal gelukszoekers.Wij geloven dat door juist, kleur, muziek, dieren en het hele rijtje van hierboven te brengen in de witte tenten massa, mensen weer meer in hun kracht komen en vanuit hun potentie kunnen gaan leven en we elkaars toegevoegde waarde gaan waarderen. Er moet nog een hoop gebeuren in vluchtelingenland, waar cijfers, afkortingen, cases, verspilling van materialen en ontmensen centraal staan. #fullofhope

Kus

Hoe reageer jij nu? Kruip je ineen, word je boos, ga je de actie in, heb je je tv op zolder gezet, gooi je de krant zonder te lezen weg? Ontkenning, woede, afreageren, machteloosheid, totale overdrive~ het zijn allemaal logische reacties van ons menszijn wanneer we bang zijn en/ of verdrietig.

Normaal zijn wij van #nietlullenmaarpoetsen, maar door persoonlijke omstandigheden en totale focus die nodig is op Lesbos en in Athene, zijn wij dit keer van Wel Lullen. Netwerk inschakelen en regelen! We bellen, we hosselen en we fixen. Betrouwbare organisaties on the ground kunnen onze hulp goed gebruiken. Ze vragen ons essentiële needs en er zijn er clubjes BWC’ers die in actie zijn geschoten die we ondersteunen. Zes jaar ervaring, wat is dat fijn, de lijnen zijn kort en ze zijn snel. De eerste 24 pallets met luiers, ze komen eraan. Een eerste transport vanaf Lesbos naar Moldavië, gevuld met babydragers, reiswiegen en ander belangrijks voor de zorg voor je kindje wordt nu klaargemaakt door ons weekteam van vrijwilligers. De vaders en de moeders uit Oekraïne, ze zitten in diep ons hart.

We zamelen nu dus niks in. Maar hebben wel een belangrijke boodschap voor je. Zorg dat je op een positieve manier reageert op wat er nu gebeurt. Kies iets dat bij je past, doe iets. Je bent niet te klein, te onbenullig om verschil te maken, realiseer je dat je groot genoeg bent om een positieve bijdrage te leveren, zonder dat je het leed ontkent. Dat is er, en jij doet wat je kunt, wat binnen je machten en binnen je krachten ligt 🕊

Ik probeer mij voor te stellen, hoe en wanneer besluit je om te gaan?

”De ramen trillen al dagen, vreemde stiltes overdag, enorme knallen in de nacht, die zo dichtbij voelen. Ik huil, kijk naar onze twee kinderen en daarna naar mijn man. Wat moeten we, geen schuilkelder, ons eten is bijna op, twee families uit ons trappenhuis vertrokken gister. Ik keek door een kier en vroeg de oudste zoon ‘wat gaan jullie doen?’. ‘We gaan weg’ zei hij. De buurvrouw onder ons is oud. Zou zij er nog zijn? We hebben de gordijnen dicht en spelen overdag spelletjes, de kinderen lijken het te begrijpen, dat het menens is en we niet buiten in het park kunnen spelen. Dan na de soep breek ik in tranen uit, mijn lijf is stijf van de hoge adem, ik hyperventileer al dagen en daar zijn de woorden van mijn grote liefde: ‘jullie moeten gaan, ik wil dat jullie veilig zijn’…. ik voel mijn lijf inzakken, ik voel dat hij gelijk heeft, en hij dan? Hij blijft zegt ie…. voor ons land, voor onze kinderen en hun kinderen. We vinden elkaar weer, dat belooft hij. Ik pak twee grote tassen, leg de warmste kleren neer en vroeg in de ochtend stappen we in de auto naar het station. De lege straten veranderen in een massa mensen rondom het plein. Mijn man duwt ons ertussen, we kussen elkaar gedaan, we huilen allemaal, hij belooft dat we elkaar gauw zien…. en ik geloof hem. Hij, pianoleraar, heeft nog nooit gevochten, en wil dat ook helemaal niet, hij gaat alleen terug naar huis”.

Rillingen lopen over mijn rug, dit soort beslissingen, ze gaan vooraf aan iedereen die vlucht. Wanneer ga je? Wat neem je mee en wie? Levensbepalende keuzes die extreem veel moed vergen.

❤️

En ze gaan alle kanten op. Toen ik, Steffi, met verlof ging een paar weken terug, wilde ik blijven schrijven voor social. Dat lukte aardig, maar toen ik met 41+2 Corona kreeg werd het allemaal even teveel.

Gelukkig beviel ik van een hele gezonde zoon, Omar 🕊 in de nacht van 23 februari, de nacht dat oorlog losbarstte. Ik heb een week plat gelegen door teveel bloedverlies, en moet zeker nog 5 weken extreem rustig aan doen. Een mega klus als je een stichting runt die vrouwen en kinderen op de vlucht helpt en de crisis zo enorm is. En je normaal zo mega aanpakker bent.

Het draait niet om mij, totaal niet, maar ik wil je uitleggen waarom we stil waren. En waarom ik stillig blijf. Gelukkig, is het team de beste, Inger, Corinne, Rosa, Lies, Dyonisia, Maria, Gaelle, Fatima, Achmad, Michiel, Asma, Sophie, Lies, Helmi en natuurlijk Minou. Zij werken momenteel samen om informatie en kennis te verzamelen over wat er rondom Ukraine nodig is en waar wij bij kunnen helpen.

We komen in de buurt, het lijkt erop dat we vanaf ons Lesbos warehouse specifieke needs rijden naar Moldavië, waar een organisatie mensen opvangt. We informeren naar NGO’s on the ground, wat er nodig is, eten, spullen en komen bij jullie terug. Mochten we een ngo vinden die geld nodig heeft en bij ons past dan zullen wij jullie steun vragen en alles overmaken naar hen. Daar is ons netwerk een enorme hulptroep in. Geen inzamelingsacties dus en niet die kant op nu. Maar altijd doen wat wel kan.

Op Lesbos was er ook nog een groot drama, langs de weg naar het kamp spoelden gister lichamen aan van een boot die nooit gemeld heeft in nood te verkeren. We weten dus niet hoeveel mensen er overleden zijn en of waar ze nu zijn. Een nachtmerrie….

In tijden als deze is het grote noodzaak om ons op hoop te richten. Niet de machteloosheid in te duiken, de angst en paniek. Tuurlijk, voel je dat, het hoeft niet weg, maar er zijn dingen die je wel kunt doen, en soms is het ook gewoon zo dat je niet meer kunt doen dan een kaarsje branden, je dankbaarheid diep voelen, je kinderen een extra kus geven voordat ze gaan slapen, of een gebedje doen.

De pasgeboren kinderen die in het kinderziekenhuis in Kiev geboren zijn in de afgelopen dagen en extra zorg nodig hebben liggen in de kelder. Ik kus mijn pasgeboren zoontje nog eens en vertrouw op het beste BWC team die alles op alles zullen zetten om een weg van hulp te vinden.

❤️

En dan sta je op Lesbos op je stuk land. De plek waar zo een sisterhood samen gaat komen, waar gewerkt, geheeld, gelachen, gehuild, gedanst en gekookt gaat worden. Waar we lokalen kunnen uitnodigen voor lekkers, waar we kippen hebben scharrelen, poesjes en een hond en een plek waar bloemen groeien en bijen zoemen.

Een plek anders dan aan de overkant, het kamp. Een plek waar we samen volop gaan leven overdag, elkaar kracht gaan geven, elkaar gaan steunen. Waar we samen zijn. Verbonden…. om weer een beetje voller terug te keren naar de plek aan de overkant, het tijdelijke ’thuis’. Onze Trailer van We Carry blijft voorlopig toch nog in het RIC kamp staan. Voelt voor nu toch goed om dichtbij de super kwetsbaren te zijn die dragen of net bevallen zijn.

Een nieuw begin… there we go.

Mensen op de vlucht in thermofolie

Geen idee of je een dag als deze moet vieren.

Zes jaar geleden vonden wij, twee vriendinnen, dat niks doen niet langer kon, we moesten helpen. We besloten een week een klein verschil te gaan maken voor moeders op de vlucht. We trommelden wat vrienden op en noemden onszelf Because We Carry, omdat we dragen, onze kinderen, onze verhalen, onze talenten, onze liefde: we dragen alles, allemaal in ons. En ook al zijn we alles kwijt, toch dragen we nog trots, ons lijf, one ziel, onze familie en ons alles. Maar ook wat praktischer omdat we babydragers meenamen, naar dat toen nog voor ons onbekende eiland Lesbos. Geen idee, de nood was hoog dus we gingen.

En we bleven, althans ik bleef. En we groeiden, we deden meer en meer. Noodhulp, chaos altijd crisis. Overal een oplossing voor, althans een verlichting. Want de echte oplossing ligt altijd buiten onze macht. Maar ook altijd kunnen we iets, en iets is beter dan niets. Altijd half in de modder en soms vaak helemaal. Tranen drogen en door. Altijd door.

Wij kennen woorden als stoppen en opgeven niet. En dat heeft door de jaren heen best wat gekost, grijze haren, rimpels, maar het heeft vooral zoveel gegeven. Aan onszelf, aan mijzelf, maar vooral aan de mensen die over Lesvos reisden en sommige die er bleven. Een totale achtbaan, waarin ons hart altijd de weg wijst. Nooit bang, bijna nooit, bluf, gaan met die banaan, tandje erboven op.

Inzamelingsactie na inzamelingsactie, jouw hulp, na jouw hulp, na jullie hulp. Zoooveel hulp al die jaren.

Dit jaar, was echt loodzwaar. Voor de mensen op het eiland, en daarmee voor ons. Alles kwijt, terwijl ze al niets hadden. En weer door, waar halen ze de veerkracht vandaan om toch weer op je tandvlees door te gaan. Langzaam weer opbouwen, weer uitademen.

Missie verhelderen, focus en erachter komen dat we meer willen. Niet meer noodhulp, maar meer duurzame hulp. Diepere hulp, klinkt gek, maar meer dan een jas met een glimlach geven, al is die jas en zeker de glimlach soms alles. Dus we breidden uit naar een atelier en een school in Athene voor alleenreizende moeders.E n we gaan nog veel meer doen. S

tap voor stap, in de flow. Dat altijd en aangezien we hebben besloten meer te vieren, in een crisis voelt vieren altijd gek, maar stilstaan en een glaasje heffen, een punt taart nemen, het even stilstaan bij, is belangrijk voor onze vrouwen die dag in dag uit op Lesbos en in Athene staan te beuken. Dus laten we dit vieren.

Lieve meiden op Lesbos, lieve meiden in Athene, lieve meiden in Amsterdam, laten we visueel taart eten. Voor al die schrammen, vallen en opstaan, high 5en, en door momenten, alles komt goed, vertrouw erop, gaan met die banaan en dat een week 6 jaar moest worden, omdat het nog steeds nodig is, dat is zuur. Heel zuur. Verdrietig dat er nog zoveel moet gebeuren. Maar we knokken door. Dat is onze belofte.

❤️ Heel BWC. En altijd dankbaar voor jou Anna, mijn vriendin met wie ik 6 jaar geleden gewoon ging helpen.

Liefs Stef

Afghaanse vrouw met vuist in de lucht

Liefste vrouw,

Onze zusters in Afghanistan hebben alle hulp nodig. We voelen ons machteloos, maar laten we dat gevoel omzetten in kracht en samen iets doen. Onze support geven en onze zorgen uit.

Fijn als je mee doet, en je je netwerk wilt optrommelen om ook mee te doen.

Wil je een selfie maken, met je vuist dapper in de lucht, en als het lukt op een papier schrijven: I call upon my sisters to join a movement to support the Afghan women, and to share our concern about their safety with the rest of the world.#dearAfghansister

Alleen een selfie, je vuist en de hashtag #dearAfghansister is al heeeeeel fijn! Samen kunnen we iets!!!! Trommel je netwerk op en laten we samen geluid maken.

Liefs

🤜🏽
❤️
Twee meisjes in het geel

Dwaalden af, naar een wereld waarin alles fijn, mooi en gezellig is. Waar we broers en zussen zijn, de wereld delen, alles wat we hebben delen, want alles is van iedereen. We zorgen samen voor de aarde, voor de dieren en als iemand zich misdraagt, dan helpen wij diegene. Die is duidelijk even kwijt wat fijn is en wat voor iedereen het beste werkt.

Niemand heeft honger, niemand steelt uit pure noodzaak, niemand zet zich boven de rest. En als er gevaar is, zoals hitte, droogte, water, dan vluchten we naar elkaar toe. Dan helpen we elkaar. We helpen elkaar sowieso altijd. We zijn samen, zij aan zij. Gelijk in alle respect en vooral liefde.

Wat zou ik graag in deze wereld wonen. Dat het een feest is om te leven, dat we het elke dag samen vieren. Yep ik ben naïef. En ik ben het graag….. er zit een kracht in, een drive.

Iets minder ver van dit sprookje vandaan lag de gedachte, hoe bizar is het dat we met een groep mensen, iets ons land noemen, en dat niemand er zomaar op mag. Zelfs niet als je volledig getraumatiseerd bent en op de vlucht bent voor gevaar dat achter je aanrent. Nope. Hekken dicht, muur omhoog, mijn land, ons volk….. weg jij. Zijn we dan echt bang om te delen? Denken we dat we met delen verliezen? Zijn we vergeten dat we van delen gelukkig worden? Ik snap de regels, in snap echt dat we niet iedereen zomaar toe kunnen laten, ik snap de structuren, de procedures….Maar dat we in de ander de mens niet meer zien, dat snap ik niet. Of althans, is dat de enige mogelijkheid? Om te accepteren wat we doen? Door de mens uit de vluchteling te halen? Door er cijfers en cases en afkortingen van te maken?

In mijn wereld is ongelijkheid, honger, angst, haat en boosheid. Niet alleen van mensen, de aarde lijkt ook woest.En ook al ben ik klein, en tenger, kan ik niet altijd wat ik wil en denk dat nodig is. Ik beloof je, ik zal de wereld mooier maken…. Al is het maar een inibeetje. En als we dat samen beloven, dan zijn we al met zijn tweeën.

Liefs