Mensen op de vlucht in thermofolie

Geen idee of je een dag als deze moet vieren.

Zes jaar geleden vonden wij, twee vriendinnen, dat niks doen niet langer kon, we moesten helpen. We besloten een week een klein verschil te gaan maken voor moeders op de vlucht. We trommelden wat vrienden op en noemden onszelf Because We Carry, omdat we dragen, onze kinderen, onze verhalen, onze talenten, onze liefde: we dragen alles, allemaal in ons. En ook al zijn we alles kwijt, toch dragen we nog trots, ons lijf, one ziel, onze familie en ons alles. Maar ook wat praktischer omdat we babydragers meenamen, naar dat toen nog voor ons onbekende eiland Lesbos. Geen idee, de nood was hoog dus we gingen.

En we bleven, althans ik bleef. En we groeiden, we deden meer en meer. Noodhulp, chaos altijd crisis. Overal een oplossing voor, althans een verlichting. Want de echte oplossing ligt altijd buiten onze macht. Maar ook altijd kunnen we iets, en iets is beter dan niets. Altijd half in de modder en soms vaak helemaal. Tranen drogen en door. Altijd door.

Wij kennen woorden als stoppen en opgeven niet. En dat heeft door de jaren heen best wat gekost, grijze haren, rimpels, maar het heeft vooral zoveel gegeven. Aan onszelf, aan mijzelf, maar vooral aan de mensen die over Lesvos reisden en sommige die er bleven. Een totale achtbaan, waarin ons hart altijd de weg wijst. Nooit bang, bijna nooit, bluf, gaan met die banaan, tandje erboven op.

Inzamelingsactie na inzamelingsactie, jouw hulp, na jouw hulp, na jullie hulp. Zoooveel hulp al die jaren.

Dit jaar, was echt loodzwaar. Voor de mensen op het eiland, en daarmee voor ons. Alles kwijt, terwijl ze al niets hadden. En weer door, waar halen ze de veerkracht vandaan om toch weer op je tandvlees door te gaan. Langzaam weer opbouwen, weer uitademen.

Missie verhelderen, focus en erachter komen dat we meer willen. Niet meer noodhulp, maar meer duurzame hulp. Diepere hulp, klinkt gek, maar meer dan een jas met een glimlach geven, al is die jas en zeker de glimlach soms alles. Dus we breidden uit naar een atelier en een school in Athene voor alleenreizende moeders.E n we gaan nog veel meer doen. S

tap voor stap, in de flow. Dat altijd en aangezien we hebben besloten meer te vieren, in een crisis voelt vieren altijd gek, maar stilstaan en een glaasje heffen, een punt taart nemen, het even stilstaan bij, is belangrijk voor onze vrouwen die dag in dag uit op Lesbos en in Athene staan te beuken. Dus laten we dit vieren.

Lieve meiden op Lesbos, lieve meiden in Athene, lieve meiden in Amsterdam, laten we visueel taart eten. Voor al die schrammen, vallen en opstaan, high 5en, en door momenten, alles komt goed, vertrouw erop, gaan met die banaan en dat een week 6 jaar moest worden, omdat het nog steeds nodig is, dat is zuur. Heel zuur. Verdrietig dat er nog zoveel moet gebeuren. Maar we knokken door. Dat is onze belofte.

❤️ Heel BWC. En altijd dankbaar voor jou Anna, mijn vriendin met wie ik 6 jaar geleden gewoon ging helpen.

Liefs Stef

Afghaanse vrouw met vuist in de lucht

Liefste vrouw,

Onze zusters in Afghanistan hebben alle hulp nodig. We voelen ons machteloos, maar laten we dat gevoel omzetten in kracht en samen iets doen. Onze support geven en onze zorgen uit.

Fijn als je mee doet, en je je netwerk wilt optrommelen om ook mee te doen.

Wil je een selfie maken, met je vuist dapper in de lucht, en als het lukt op een papier schrijven: I call upon my sisters to join a movement to support the Afghan women, and to share our concern about their safety with the rest of the world.#dearAfghansister

Alleen een selfie, je vuist en de hashtag #dearAfghansister is al heeeeeel fijn! Samen kunnen we iets!!!! Trommel je netwerk op en laten we samen geluid maken.

Liefs

🤜🏽
❤️
Twee meisjes in het geel

Dwaalden af, naar een wereld waarin alles fijn, mooi en gezellig is. Waar we broers en zussen zijn, de wereld delen, alles wat we hebben delen, want alles is van iedereen. We zorgen samen voor de aarde, voor de dieren en als iemand zich misdraagt, dan helpen wij diegene. Die is duidelijk even kwijt wat fijn is en wat voor iedereen het beste werkt.

Niemand heeft honger, niemand steelt uit pure noodzaak, niemand zet zich boven de rest. En als er gevaar is, zoals hitte, droogte, water, dan vluchten we naar elkaar toe. Dan helpen we elkaar. We helpen elkaar sowieso altijd. We zijn samen, zij aan zij. Gelijk in alle respect en vooral liefde.

Wat zou ik graag in deze wereld wonen. Dat het een feest is om te leven, dat we het elke dag samen vieren. Yep ik ben naïef. En ik ben het graag….. er zit een kracht in, een drive.

Iets minder ver van dit sprookje vandaan lag de gedachte, hoe bizar is het dat we met een groep mensen, iets ons land noemen, en dat niemand er zomaar op mag. Zelfs niet als je volledig getraumatiseerd bent en op de vlucht bent voor gevaar dat achter je aanrent. Nope. Hekken dicht, muur omhoog, mijn land, ons volk….. weg jij. Zijn we dan echt bang om te delen? Denken we dat we met delen verliezen? Zijn we vergeten dat we van delen gelukkig worden? Ik snap de regels, in snap echt dat we niet iedereen zomaar toe kunnen laten, ik snap de structuren, de procedures….Maar dat we in de ander de mens niet meer zien, dat snap ik niet. Of althans, is dat de enige mogelijkheid? Om te accepteren wat we doen? Door de mens uit de vluchteling te halen? Door er cijfers en cases en afkortingen van te maken?

In mijn wereld is ongelijkheid, honger, angst, haat en boosheid. Niet alleen van mensen, de aarde lijkt ook woest.En ook al ben ik klein, en tenger, kan ik niet altijd wat ik wil en denk dat nodig is. Ik beloof je, ik zal de wereld mooier maken…. Al is het maar een inibeetje. En als we dat samen beloven, dan zijn we al met zijn tweeën.

Liefs

2020. Het jaar waarin de wereld tot stilstand kwam. Het jaar dat we in vijf jaar tijd nog niet zo weinig weekteams ontvingen. Het jaar dat we roeiden met de riemen die we hadden, we greppels groeven in de stromende regen, een enorme donatie van vloerbedekking legden tegen de kou in lekke tenten, onze focus verlegden naar voedzaam eten, uit bittere noodzaak. Het jaar van Corona, het jaar van de brand die Moria totaal in de as legde, het jaar dat het tentenkamp dat we nu kennen als RIC Mavrovouni uit de grond werd gestampt. Het jaar dat de sluiting van Kara Tepe werd aangekondigd, de kleinere opvang voor de meest kwetsbaren, en dat ook de bouw van een nieuw, permanent kamp werd aangekondigd, maar waar vooralsnog geen concrete vorderingen mee zijn gemaakt. Het jaar dat het tijdelijke tentenkamp met modder en vieze Dixi’s een pijnlijke normaliteit werd. Oh, wat hebben we elke dag van dit jaar de mensen zoveel meer gegund. Het jaar zonder veel van onze programma’s. Het jaar van noodhulp, noodhulp en nog eens noodhulp. Ook het jaar van bezinning. Bezinning op onze werkwijze. Bezinning om nieuwe paden te vinden. Nieuwe manieren om de mensen op de vlucht, en vooral de vrouwen en moeders op de vlucht, hun kracht te laten hervinden. Hoop te houden op een beter bestaan. Het was het jaar dat we vijf jaar bestonden. Een bizarre mijlpaal- een jubileum dat je niet hoopt te ‘vieren’. En door alles wat er speelde ook niet gevierd is. Vijf jaar werken we ons vol liefde uit de naad voor een betere, menswaardige opvang. De noodzaak voelde dit jaar groter dan ooit. Een helende omgeving aan de grens van Europa, we blijven ervoor vechten. Daar blijven wij, zij aan zij met de mensen op de vlucht, voor staan.

🏄🏼‍♀️

Steffi de Pous, directeur en Founder BWC

Hier de link naar de cijfers en ons bestuursverslag.

https://www.becausewecarry.org/…/Jaarverslag-SBWC-2020.pdf

We zaten even helemaal in de schrijf- en rekenbubbel van ons jaarverslag van 2020, en ons beleidsplan voor 2021-2022 Maar beide zijn klaar. Zucht…

Om 2020 uit te schrijven, alle hectiek, emoties en verdriet was echt een klus. Het jaarverslag komt vanmiddag terug van de accountant en zullen we delen op de website. Het beleidsplan staat er sinds vrijdag. Hier een klein stukje, meer lees je op de website, wat trouwens onze volgende masterklus wordt, die aanpassen. Want daar hebben al die jaren niet de tijd voor gehad.

https://www.becausewecarry.org/…/ONS-BELEID-2021-DEF.pdf

DIT WETEN WIJ ZEKER Jij bent hard nodig om de wereld beter te maken. Ook al voel je je misschien te klein. Jij bent van wezenlijk belang.Het is oneerlijk verdeeld op deze aarde. Er is zoveel pijn en verdriet. Daarom lijkt het soms makkelijker om je kop in het zand te steken of je ogen te sluiten. Maar daar wordt niets of niemand beter van. En jij zelfs misschien ongelukkiger. Dus wat nou, als je gewoon ergens begint met de wereld een beetje beter te maken? Dat hebben wij in 2015 ook gedaan door een week gevluchte gezinnen op het Griekse eiland Lesbos te helpen. Ons plan was niet om daar voor jaren naar toe te gaan, maar door te ervaren dat we echt verschil konden maken, zijn we gebleven. Sinds die eerste missie helpen wij gevluchte moeders en kinderen.

Wij zijn gewone mensen die gewone mensen op de vlucht helpen. Lesbos ligt vlakbij Turkije, voor de kust van het eiland ligt de grens van Europa. Mensen vluchten vanuit Turkije op rubberen bootjes op zoek naar een betere wereld. Eenmaal aangekomen in het tentenkamp op Lesbos, zijn de mensen wel veilig, maar het leven is er onmenselijk. Gezinnen vol trauma hebben echt een helende opvang nodig. Europa doet het tegenovergestelde, mensen worden nummers, nummers die niet welkom zijn en weggestopt moeten worden. En daar zijn wij, en daar ben jij. Wij zien mensen, gelijke mensen. En we doen er alles aan om deze afschuwelijke situatie samen een beetje te verlichten.Zo maken we verschil.

Because We Carry is een organisaties met de basis in Amsterdam, maar de power op Lesbos. Wij zijn van #nietlullenmaarpoetsen

Liefs

VACATURE ~ GRAAG DELEN 💗💪🏽

We zoeken versterking in Athene voor ons programma Spirit!.

Veel alleenreizende moeders krijgen asiel, waarna ze samen met hun kinderen naar Athene reizen. Eenmaal aangekomen in Athene doen ze hun best om het leven weer op te bouwen, een gedeeld huis valt met veel moeite te regelen, maar dan de huur opbrengen is vrijwel onmogelijk. Laat staan opvang of school voor de kinderen regelen. Ze lopen vast en belanden op straat.

Lies, ruim twee jaar onze leading lady op Lesbos, is nu een aantal weken in Athene. Om te onderzoeken wat de alleenstaande moeders het allerhardste nodig hebben. Lies spreekt veel ngo’s en Lies spreekt moeders door de hele stad. En ons is duidelijk geworden dat de moeders een baan met een vast inkomen het hardste nodig hebben.Wij creëren een plek waar moeders een goede opleiding krijgen, nieuwe skills leren, en samen voor een goed salaris een mooi product maken. Wij zorgen voor kinderopvang en regelen een school voor de kinderen. Na het werk zijn er women empowerment lessen.

Spirit! is nu nog een klein team. Maar we hebben versterking nodig. Hele goede versterking!

WE ZOEKEN: We zoeken iemand die ervaring heeft in de wereld van een SOCIAL ENTERPRISE, of in het runnen van progamma’s waarin de mens centraal staat. We zoeken iemand die ervaring heeft met projecten en programma’s opzetten. Iemand die totaal aan gaat van het woord: VROUWENKRACHT. Die van ons houdt, en van onze missie. We zoeken een VROUW die Nederlands spreekt en schrijft. Een pittig bijdehand iemand, met lef, maar zeker iemand met een zacht hart. Iemand vol vertrouwen, we zijn allemaal wel eens bang en onzeker, dat is echt helemaal okay. Maar durf jezelf te zijn.

WE ZOEKEN IEMAND MET HUMOR! Iemand die 20 uur doorgaat zonder te klagen en de volgende dag een paar uur extra tukt. Geen drama. Van een mug een olifant maken is echt geen ruimte voor.We zoeken een mega flexibele vrouw met organisatietalent. Die dol is op plannen, lekker Excellijsten maakt, maar in de flow kan gaan als de situatie daarom vraagt. Iemand die haar gut feeling durft te volgen.

Als deze missie jou op het lijf is geschreven stuur dan:yes ik heb interesse, naar lisette@becausewecarry.org- dan ontvang je van haar een mailtje met meer info over hoe verder. Belangrijk om te weten: je moet dus echt naar Athene verhuizen, en op behoorlijk korte termijn. Je krijgt van ons een jaarcontract, met proefperiode van 3 maanden.

Liefs

Vorige week mocht ik bij Hanna komen praten over van onmacht naar daadkracht gaan.

In 15 minuten vertel ik over het magische moment, de kracht die door mijn lijf ging toen ik in 2015 van onmacht naar daadkracht ging. Ook deel ik mijn gedachten over geven. Dat geven heel klein kan zijn. Geef je glimlach. Geef knikjes, en kijk mensen aan. Van geven word je blij, ontvangen vinden we soms nog een dingetje.

Laten we vandaag weer opnieuw ons best doen, om te geven en te ontvangen. Weet dat je belangrijk bent, groot genoeg om verschil te maken. Je bent hard nodig om van onze wereld een fijnere plek te maken.

Dank je wel Hanna, je bent bron van inspiratie en verbinding.

🌟

https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Ffb.watch%2F3ienXW9i5e%2F%3Ffbclid%3DIwAR0T4hHek_v_M3vq6nEMG7qe5Lq1DPhEq5fwWZOuBrDwPea5BVbp1Y1WN9E&h=AT27EwOeA5VId2u8HkNynKdw2nvKFpUcf2O-FqfRH-Iw5NOtBZYw121Sby_B12FcBV3edu4Bo8nuksxhfaeabghYJ-Cgh-gtlEulfj6bMDOVqLzLHLFIo6mt-rpA5mPSmrzns6o&tn=-UK-R&c[0]=AT11and2dNNWpRxWHTDNw92Zh78aBav6zaf6FNvmQXPjrn-62spkbis4ARZuqNnvuYQmuXs9k4ubNbBOpTgI_wmrS4PWL2pVHCL-PNUVnn8r9e6Y3h2P7I2LWYeTrggGsfrqwKuztOq5MMXPAKcM7k2rWsAEboQNRC_Iju2fpavEewz9OPu40IK1tkDoC1C_Hj8ERZNMyJm7vMUr6oa3yJ0KW75w1Mh1K5YxHWNO3xD5PXjWz_n-e4A

Vannacht had ik plafonddienst. Gedachten raasden door mijn hoofd. Hoe kan het toch dat we zo opgedeeld zijn op aarde? “Grote vraag Stef, voor 23.44… ga nou maar slapen”, zeg ik tegen mijzelf. Maar daar is de volgende gedachte: ‘hoe zijn we hier gekomen met elkaar?’. Herken je dat, dat je soms ineens ‘s nachts met wereldse vragen in bed ligt? Hier wat bedenkingen op een rijtje.

Ik begrijp dat we allemaal onze eigen politieke voorkeuren hebben, dat we allemaal onze ideologieën hebben. Maar een bitter feit is dat wanneer de verdeling toeneemt, de eenzaamheid ook toeneemt. Spiritualiteit, ik doe er soms wat lacherig over, omdat ik bang ben weggezet te worden als vage, zweverige vrouw, die het goed bedoelt…met een niet zo realistisch wereldbeeld.Maar toen ik van Brené Brown de definitie las van spiritualiteit dacht ik yes:’Spiritualiteit is het erkennen en vieren dat we allemaal onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn door een kracht die groter is dan wijzelf, en dat onze verbondenheid met die kracht en met elkaar, geworteld is in liefde en compassie.’Dus wat ons politiek of ideologisch ook drijft, in de kern zijn we allemaal hetzelfde. We willen allemaal van wezenlijk belang zijn, erbij horen en waardevol zijn. We willen allemaal gelukkig, gezond en samen zijn. Wat zou het toch fijn zijn als we elkaar op toffe manieren zouden inspireren van hoe we het zien. Dat we elkaar zouden meenemen in denkwijzen, in gedachten. We hoeven niet per se van gedachten te veranderen, maar we kunnen in alle respect naast elkaar staan.

Waarom doen we dat dan niet massaal? Ik denk dat angst ons in de weg staat om verbinding te maken. Angst voor onszelf en angst voor de ander. Angst om gezien te worden, om echt te zien, alles te voelen, de controle kwijt te raken en kwetsbaar te zijn. We durven niet door het ongemak heen. En social media helpt ons hier ook niet echt bij.

Op Facebook is het zoveel makkelijker om de ongemakkelijke menselijkheid te ontwijken. Je schrijft gewoon wat je vindt, zonder te denken aan de ander. De ander ziet je niet en jij ziet de ander niet. We vormen groepen met mensen met hetzelfde standpunt, en algoritmes helpen ons erbij dat ons standpunt ook nog eens het enige is dat we te zien krijgen. De vele tinten grijs zijn onzichtbaar geworden, de echte complexiteit van het leven is zoek. We zitten op eilanden, met ons cluppie.

Dit zie je terug overal om ons heen en ook op Lesbos. Want Lesbos is de wereld in het klein. Alles wat in de grote wereld gebeurt, gebeurt ook op Lesbos.

Zo leek het net na de brand van Moria dat een aantal organisaties op Lesbos tegen over elkaar kwamen te staan en daarom kwamen we samen in oktober om verbinding met elkaar te zoeken. Het was een leerzame live webinar, waarin we elkaar weer vonden, na even wat ongemakkelijke momenten en pittige kritiek heen en weer. De conclusie was; we kiezen andere manieren om te helpen, maar we staan wel naast elkaar. Hoe fijn is dat, om dat van elkaar te weten en samen de schouders eronder te zetten.

Ook belde ik de afgelopen maanden zoveel mensen, mensen die anders helpen dan wij, mensen die het zelfs anders zien. Deze gesprekken zijn zo nodig. En ik wil dit in 2021 nog veel meer gaan doen. Praten met elkaar over Lesbos. Virtuele bakken koffie, helaas niet live, maar dat komt vast ook wel weer.

De boodschap van deze nacht wakker liggen: ga het echte gesprek aan met elkaar. Doe het, durf het. Want wanneer je echt samen bent in een gesprek, dan vang je zoveel informatie op, gevoelens, lichaamstaal, mimiek. Dan komt er begrip, je begrijpt elkaars gedachten en gevoelens beter en daar ontstaat de verbinding.

Because We Carry

Ons grote warehouse, dat een paar maanden telkens tot de nok toe vol stond is leeg. We hebben de boel aangeveegd en de sleutel is ingeleverd. In de afgelopen vier maanden zijn 7200 jassen, bijna 20 duizend slaapzakken, duizenden winterboots, sjaals, mutsen en handschoenen, Waka Waka’s, babymelk, een vrachtwagen vol luiers, billendoekjes, thermosflessen, trappelzakken, kinderwagens, isolatiematjes, knijpzakjes, peutermelk, mozesmandjes, dekens, mondkapjes en kruiken uitgedeeld.

Na de brand kwam er vanuit jullie grote steun en besloten wij telkens na overleg met de mensen in het kamp aan te schaffen, of samen met jullie in te zamelen dat wat er het hardste nodig was. Transport na transport scheurde naar Lesbos. De 300m2 stond continu vol. Alle spullen brachten we met elkaar bij de mensen. Ook doneerden we aan het lokale ziekenhuis, waar ze altijd op volle toeren werken in de bizarre corona crisis.

En nu, nu zijn we even leeg. Letterlijk en figuurlijk. We waren zo hard aan het rennen, maar de wedstrijd is nog bij lange na niet gelopen. Een marathon sprinten, dat houdt niemand vol. We hebben ons andere warehouse nog, de kleinere, waar vooral spullen te vinden zijn voor moeders en de kleinsten.We bestelden net weer extra jassen, voor de vrouwen en kinderen die buiten het kamp in een opvang verblijven. Maar 1 warehouse is voorlopig even voldoende.

Wij staan voor hard werken, beuken noemen we dat, spullen moeten altijd snel naar de mensen. De situatie is vreselijk momenteel. Tis koud, nat en blubberig. We beraden ons, wat de volgende stappen zullen zijn. We nemen de komende weken de tijd om te praten en vooral luisteren naar de mensen over wat er het hardste nodig is, en wat we het beste samen kunnen doen.

Velen van jullie vragen wat kunnen we doen, dat antwoord komt. Onze posts delen en vooral over de situatie op Lesbos blijven denken en praten is hard nodig. Bewustzijn blijven verhogen over de situatie hier op het eiland.

Op dit moment delen we nog steeds 7 keer per week in Kara Tepe voor ongeveer 1000 mensen ontbijt uit. Draaien de Barbershop en de Chai (theehuis) op volle toeren en doen we allerlei distributies. In RIC delen we 2 keer per week 7.200 bananen uit en ondersteunen we hoog zwangere en net bevallen moeders op allerlei manieren. We zijn weer op zoek naar een veilige ruimte. Een tent een container… We praten met organisaties over samenwerkingen, zo kunnen we talenten en doelen verbinden tot iets groots. Het creëren van een sisterhood. I Carry… in eerste instantie voor de allerkleinste net geboren kindjes. Informatie over dragen, baren, voeden en zorgen, maar ook praktische zaken zoals de registratie van de kleintjes, wegen en meten. We staan open voor wat er de komende weken naar boven komt. Engelse les, vrouwen rechten en/ of activiteiten. Flexibiliteit in crisis is zo belangrijk.

Soms is het goed om na mega knallen, je pas even te vertragen. En weer dicht bij jezelf, vanuit eigen kracht, tot de kern te komen. Terug naar de basis. Praten en vooral luisteren en dan met de info vanuit de community weer samen doorpakken. Dan zal ook weer duidelijk worden hoe we jullie hulp weer massaal in kunnen zetten.

❤️

Tis heftig op Lesbos, maar we blijven helpen waar we kunnen.

Liefs

Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi