Vorige week mocht ik bij Hanna komen praten over van onmacht naar daadkracht gaan.

In 15 minuten vertel ik over het magische moment, de kracht die door mijn lijf ging toen ik in 2015 van onmacht naar daadkracht ging. Ook deel ik mijn gedachten over geven. Dat geven heel klein kan zijn. Geef je glimlach. Geef knikjes, en kijk mensen aan. Van geven word je blij, ontvangen vinden we soms nog een dingetje.

Laten we vandaag weer opnieuw ons best doen, om te geven en te ontvangen. Weet dat je belangrijk bent, groot genoeg om verschil te maken. Je bent hard nodig om van onze wereld een fijnere plek te maken.

Dank je wel Hanna, je bent bron van inspiratie en verbinding.

🌟

https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Ffb.watch%2F3ienXW9i5e%2F%3Ffbclid%3DIwAR0T4hHek_v_M3vq6nEMG7qe5Lq1DPhEq5fwWZOuBrDwPea5BVbp1Y1WN9E&h=AT27EwOeA5VId2u8HkNynKdw2nvKFpUcf2O-FqfRH-Iw5NOtBZYw121Sby_B12FcBV3edu4Bo8nuksxhfaeabghYJ-Cgh-gtlEulfj6bMDOVqLzLHLFIo6mt-rpA5mPSmrzns6o&tn=-UK-R&c[0]=AT11and2dNNWpRxWHTDNw92Zh78aBav6zaf6FNvmQXPjrn-62spkbis4ARZuqNnvuYQmuXs9k4ubNbBOpTgI_wmrS4PWL2pVHCL-PNUVnn8r9e6Y3h2P7I2LWYeTrggGsfrqwKuztOq5MMXPAKcM7k2rWsAEboQNRC_Iju2fpavEewz9OPu40IK1tkDoC1C_Hj8ERZNMyJm7vMUr6oa3yJ0KW75w1Mh1K5YxHWNO3xD5PXjWz_n-e4A

Vannacht had ik plafonddienst. Gedachten raasden door mijn hoofd. Hoe kan het toch dat we zo opgedeeld zijn op aarde? “Grote vraag Stef, voor 23.44… ga nou maar slapen”, zeg ik tegen mijzelf. Maar daar is de volgende gedachte: ‘hoe zijn we hier gekomen met elkaar?’. Herken je dat, dat je soms ineens ‘s nachts met wereldse vragen in bed ligt? Hier wat bedenkingen op een rijtje.

Ik begrijp dat we allemaal onze eigen politieke voorkeuren hebben, dat we allemaal onze ideologieën hebben. Maar een bitter feit is dat wanneer de verdeling toeneemt, de eenzaamheid ook toeneemt. Spiritualiteit, ik doe er soms wat lacherig over, omdat ik bang ben weggezet te worden als vage, zweverige vrouw, die het goed bedoelt…met een niet zo realistisch wereldbeeld.Maar toen ik van Brené Brown de definitie las van spiritualiteit dacht ik yes:’Spiritualiteit is het erkennen en vieren dat we allemaal onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn door een kracht die groter is dan wijzelf, en dat onze verbondenheid met die kracht en met elkaar, geworteld is in liefde en compassie.’Dus wat ons politiek of ideologisch ook drijft, in de kern zijn we allemaal hetzelfde. We willen allemaal van wezenlijk belang zijn, erbij horen en waardevol zijn. We willen allemaal gelukkig, gezond en samen zijn. Wat zou het toch fijn zijn als we elkaar op toffe manieren zouden inspireren van hoe we het zien. Dat we elkaar zouden meenemen in denkwijzen, in gedachten. We hoeven niet per se van gedachten te veranderen, maar we kunnen in alle respect naast elkaar staan.

Waarom doen we dat dan niet massaal? Ik denk dat angst ons in de weg staat om verbinding te maken. Angst voor onszelf en angst voor de ander. Angst om gezien te worden, om echt te zien, alles te voelen, de controle kwijt te raken en kwetsbaar te zijn. We durven niet door het ongemak heen. En social media helpt ons hier ook niet echt bij.

Op Facebook is het zoveel makkelijker om de ongemakkelijke menselijkheid te ontwijken. Je schrijft gewoon wat je vindt, zonder te denken aan de ander. De ander ziet je niet en jij ziet de ander niet. We vormen groepen met mensen met hetzelfde standpunt, en algoritmes helpen ons erbij dat ons standpunt ook nog eens het enige is dat we te zien krijgen. De vele tinten grijs zijn onzichtbaar geworden, de echte complexiteit van het leven is zoek. We zitten op eilanden, met ons cluppie.

Dit zie je terug overal om ons heen en ook op Lesbos. Want Lesbos is de wereld in het klein. Alles wat in de grote wereld gebeurt, gebeurt ook op Lesbos.

Zo leek het net na de brand van Moria dat een aantal organisaties op Lesbos tegen over elkaar kwamen te staan en daarom kwamen we samen in oktober om verbinding met elkaar te zoeken. Het was een leerzame live webinar, waarin we elkaar weer vonden, na even wat ongemakkelijke momenten en pittige kritiek heen en weer. De conclusie was; we kiezen andere manieren om te helpen, maar we staan wel naast elkaar. Hoe fijn is dat, om dat van elkaar te weten en samen de schouders eronder te zetten.

Ook belde ik de afgelopen maanden zoveel mensen, mensen die anders helpen dan wij, mensen die het zelfs anders zien. Deze gesprekken zijn zo nodig. En ik wil dit in 2021 nog veel meer gaan doen. Praten met elkaar over Lesbos. Virtuele bakken koffie, helaas niet live, maar dat komt vast ook wel weer.

De boodschap van deze nacht wakker liggen: ga het echte gesprek aan met elkaar. Doe het, durf het. Want wanneer je echt samen bent in een gesprek, dan vang je zoveel informatie op, gevoelens, lichaamstaal, mimiek. Dan komt er begrip, je begrijpt elkaars gedachten en gevoelens beter en daar ontstaat de verbinding.

Because We Carry

Ons grote warehouse, dat een paar maanden telkens tot de nok toe vol stond is leeg. We hebben de boel aangeveegd en de sleutel is ingeleverd. In de afgelopen vier maanden zijn 7200 jassen, bijna 20 duizend slaapzakken, duizenden winterboots, sjaals, mutsen en handschoenen, Waka Waka’s, babymelk, een vrachtwagen vol luiers, billendoekjes, thermosflessen, trappelzakken, kinderwagens, isolatiematjes, knijpzakjes, peutermelk, mozesmandjes, dekens, mondkapjes en kruiken uitgedeeld.

Na de brand kwam er vanuit jullie grote steun en besloten wij telkens na overleg met de mensen in het kamp aan te schaffen, of samen met jullie in te zamelen dat wat er het hardste nodig was. Transport na transport scheurde naar Lesbos. De 300m2 stond continu vol. Alle spullen brachten we met elkaar bij de mensen. Ook doneerden we aan het lokale ziekenhuis, waar ze altijd op volle toeren werken in de bizarre corona crisis.

En nu, nu zijn we even leeg. Letterlijk en figuurlijk. We waren zo hard aan het rennen, maar de wedstrijd is nog bij lange na niet gelopen. Een marathon sprinten, dat houdt niemand vol. We hebben ons andere warehouse nog, de kleinere, waar vooral spullen te vinden zijn voor moeders en de kleinsten.We bestelden net weer extra jassen, voor de vrouwen en kinderen die buiten het kamp in een opvang verblijven. Maar 1 warehouse is voorlopig even voldoende.

Wij staan voor hard werken, beuken noemen we dat, spullen moeten altijd snel naar de mensen. De situatie is vreselijk momenteel. Tis koud, nat en blubberig. We beraden ons, wat de volgende stappen zullen zijn. We nemen de komende weken de tijd om te praten en vooral luisteren naar de mensen over wat er het hardste nodig is, en wat we het beste samen kunnen doen.

Velen van jullie vragen wat kunnen we doen, dat antwoord komt. Onze posts delen en vooral over de situatie op Lesbos blijven denken en praten is hard nodig. Bewustzijn blijven verhogen over de situatie hier op het eiland.

Op dit moment delen we nog steeds 7 keer per week in Kara Tepe voor ongeveer 1000 mensen ontbijt uit. Draaien de Barbershop en de Chai (theehuis) op volle toeren en doen we allerlei distributies. In RIC delen we 2 keer per week 7.200 bananen uit en ondersteunen we hoog zwangere en net bevallen moeders op allerlei manieren. We zijn weer op zoek naar een veilige ruimte. Een tent een container… We praten met organisaties over samenwerkingen, zo kunnen we talenten en doelen verbinden tot iets groots. Het creëren van een sisterhood. I Carry… in eerste instantie voor de allerkleinste net geboren kindjes. Informatie over dragen, baren, voeden en zorgen, maar ook praktische zaken zoals de registratie van de kleintjes, wegen en meten. We staan open voor wat er de komende weken naar boven komt. Engelse les, vrouwen rechten en/ of activiteiten. Flexibiliteit in crisis is zo belangrijk.

Soms is het goed om na mega knallen, je pas even te vertragen. En weer dicht bij jezelf, vanuit eigen kracht, tot de kern te komen. Terug naar de basis. Praten en vooral luisteren en dan met de info vanuit de community weer samen doorpakken. Dan zal ook weer duidelijk worden hoe we jullie hulp weer massaal in kunnen zetten.

❤️

Tis heftig op Lesbos, maar we blijven helpen waar we kunnen.

Liefs

Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi

leiders van Nederland, steek het licht aan

Lieve jij,

Vandaag staat onze acute vraag om hulp van de Nederlandse leiders in drie grote kranten: Trouw, Het Parool en de Volkskrant. Een grote roze pagina, waarin we jouw steun vragen om deze boodschap te verspreiden, zodat de leiders van Nederland eindelijk eens echt in actie gaan komen.

Wij zijn al vijf jaar op Lesbos, we doen wat we kunnen, maar we zijn echt te klein en grote, en toch zo basale veranderingen, liggen buiten onze macht. De 900 tenten zijn lek en staan in een modderbende, op een extreem winderige plek dicht bij zee. Het wordt met de dag kouder. De mensen kunnen letterlijk nergens heen. Het enige dat de mensen kunnen doen is ondergáán.

Er worden mensenrechten in duisternis geschonden. We roepen de leiders van Nederland op om in actie te komen. De mensen moeten hier weg! En tot die tijd: zorg voor warme opvang, start de asielprocedures weer en steek het licht aan in het kamp. Deel dit bericht met #hetgaatmisoplesbos Koop een van de kranten (of maak een kopie van deze roze pagina hieronder) knip de grote hulpvraag uit en plak hem op je raam. Plak de kleine boodschap desnoods op je voorhoofd en deel hem. Lesbos heeft jouw licht en aandacht nodig.

Liefs Because We Carry

https://www.becausewecarry.org/wp-content/uploads/2020/12/Image-from-iOS-10-1.jpg

jongetje verkleed als batman

Ik weet niet meer hoe je heet, geen idee waar je nu bent, maar ik denk vaak aan je. Waar zijn al die lieve bijzondere grappige kinderen… Duitsland, hoger in Griekenland, ik hoop niet: terug… Vaak voordat ik slapen ga, komt er weer eentje voorbij in mijn gedachten en dan voel ik zoveel zorgen opkomen. Ik verzacht mijn hoofd dan door het plaatje liefdevol in te vullen. Niet realistisch, maar zo vlak voor de nacht, een soort van nodig. Een warm huis, muziek, lekkere geur uit de keuken, speelgoed en schoolboeken. De tv aan, thee en zoete koekjes.

Mijn ogen hebben teveel gezien, mijn oren hebben teveel gehoord. De afgelopen vijf jaar al die mensen. Al die zorgen, al die dierbare ontmoetingen, al die uitdagingen. Al die mensen, ze hebben mij zo vreselijk veel geleerd. Dankbaar zijn, met kleine dingen, kleine hele normale dingen, ik heb zoveel geleerd van al die ontmoetingen. Ik hoop dat wanneer je aan mij denkt, aan ons, we je ook iets gegeven hebben. En dan heb ik het niet over winterlaarzen of een babydrager. Maar een gevoel van waardigheid, gezien en gehoord voelen, even echte verbinding van mens tot mens. We schieten vaak te kort. Ik ook. Veel ligt buiten onze macht. We zijn ook niet in alles de beste. Maar we doen zo ons best. Omdat wat jou overkwam, ook mij zou kunnen overkomen. Omdat jij en ik gelijk zijn. Omdat we allemaal gelijk zijn en het op aarde zo oneerlijk verdeeld is dat we niet gelijke kansen krijgen, en we ook niet door iedereen als gelijke gezien worden. Gister schreef iemand onder onze post, van achter zijn we allemaal hetzelfde. Moest ik om lachen. Ook dan zijn we natuurlijk lang en kleiner, voller en slanker, blond en bruin… Maar heel in de verte, zeker van achter, zien we er allemaal hetzelfde uit. En van binnen zijn we allemaal exact hetzelfde. Nu ik dit schrijf, voel ik mijn hart opengaan.

Het is niet makkelijk op aarde nu, zoveel gedoe, zoveel kampen, kanten en geschreeuw. Haat en angst en pijn…. leed en zorgen. Zo op onszelf aangewezen, zo bezig met onszelf. We zijn ook minder verbonden dan wenselijk, minder verbonden dan gezond is. Wat Brene Brown zegt: “Connection is why we’re here. We are hardwired to connect with others, it’s what gives purpose and meaning to our lives, and without it there is suffering.” Dit is voor mij zo waar… Wat zou het fijn zijn als we dat allemaal zo zouden zien. Ik geloof echt dat het dan een feest op aarde zal zijn. Yes een beetje een sprookjesgedachten. Maar het geeft mij soms houvast. Als ik denk aan al die lieve snuitjes die ik ontmoet heb. Al die onwijs bijzondere zieltjes… dan stroom ik weer, ook al weet ik niet waar je bent, wij zijn verbonden.

We zouden vandaag met ons actieplan komen voor de noodsituatie in het kamp, maar we hebben nog even nodig. Zondag zijn we klaar. Brandt een lichtje op een mooi plekje in je huis, voor licht op Lesbos. Het is nodig en na het weekend gaan we geluid maken. Samen!

Liefs Stef

enorme waterplassen

Is het dan echt zo moeilijk om mensen als gelijke te zien? Het is toch overduidelijk dat we allemaal hetzelfde zijn. Anders en toch hetzelfde….Er is echt maar één categorie mens! Maar wanneer je gevlucht bent, lijk je toch echt in een andere categorie mens te vallen. En dat is zo extreem oneerlijk. Wanneer je inzoomt, dichterbij, nog dichterbij, zie je dat we allemaal zo hetzelfde zijn. We delen dezelfde behoeften, gevoelens en ook dezelfde dromen.

Op Lesbos gaat het mis, we wisten het en we weten het. Niet vaak voelen we ons machteloos, maar na de afgelopen dagen waarin de harde realiteit zo onaangenaam zichtbaar was ~ lekke tenten in een grote modderpoel~ voelen we ons veel te klein, en machteloos. Al die bijzondere mensen die zo zo zo recht hebben op goede opvang. Vol trauma, nat en koud, opgesloten op een plek zonder stip aan de horizon. Hamid, de jongen van 7 die midden in de nacht met zijn vader geulen staat te graven. De moeder die huilt, ze is zo moe, de vader die de hoop bijna heeft opgegeven, maar op zijn tandvlees toch doorgaat. Hoe kunnen we met elkaar deze mensen nou het beste helpen?

Er moet meer actie komen. Grotere hulp. We zijn allemaal hetzelfde, we zijn allemaal verbonden, we moeten inzoomen. Want wanneer je inzoomt zie je dat de ander hetzelfde is, dan maak je verbinding en dan realiseer je je, dat we allemaal tot 1 categorie mens behoren.

Deze mensen moeten hier weg! En in de tussentijd moeten er met spoed droge warme tenten komen, kachels, licht en de asielprocedures moeten weer opgepakt worden. We wisten dat het mis zou gaan en we weten dat het mis is.

Because We Carry ~ Lesvos

een moeder met haar dochter

En dan weer regen, en dan weer zon. Zo gaat het leven…

Gister was het echt megadroevig in het kamp toen een grote bui uit de wolken losbarstte. Iedereen kroop snel zijn tent in, dan zit je daar ineens met zijn allen in een gedeelde tent op 8m2 per familie. De vrouwen haalden snel de voortent leeg en de mannen en allen die hielpen probeerden te redden wat er te redden viel. Een zandzakken team, een geulenteam en anderen trokken de tenten strak.

Dit zijn de dagen dat je het liefst in je bed wil kruipen, net doen of het er allemaal niet is. Ogen dicht, kop in het zand. Tis er niet…. maar het is er wel. De mensen, de tenten, de regen. Wanneer iets zo pijnlijk is wenden we ons liever af. Te confronterend. Maar dan… dan is het er wel, en dat weet je, alleen doe je er niks mee. Wij geloven dat dit toch je systeem in kruipt. En dat het je niet-fijne gevoelens en gedachten blijft geven. En de situatie blijft voor de ander onveranderd. Dus vinden wij dat je beter maar je regenjas kunt aantrekken, je bergschoenen aan meehelpen.

En dan vanochtend is de zon er weer en voelt het in ieder geval allemaal wat lichter en doet deze mooie veerkrachtige moeder weer haar uiterste best om er het beste van te maken.

Liefs

627Jij en 626 anderen130 opmerkingen20 keer gedeeldLeukOpmerking plaatsenDelen

kindjes die dansen

Wowwww gotsimikkie, dat raakt ons. Zoveel mooie toffe bijzondere eigenwijze oprechte kwetsbare knallers van vrouwen die ons willen komen versterken en een filmpje stuurden. Echt te gek om te zien wie jullie zijn, jullie kracht, enthousiasme en bevlogenheid te zien en te voelen.

Even belangrijk: alleen vandaag kun je ons nog mailen voor de job in Amsterdam. De job op Lesbos kun je ons tot en met vrijdag een filmpje voor sturen. Daarna gaan we heel goed voelen wie het beste tot zijn recht komt op deze plekken.

Je weet het vast nog: een filmpje van max max 3 minuten lang en we zijn heel benieuwd naar je antwoord op deze vragen:
Wil je in Amsterdam of Lesbos werken?
Hoe heet je?
Hoe oud ben je en waar ben je geboren en woon je nu?
Bij wie ben je geboren? Wie zijn je ouders? En dan bedoelen we niet alleen hun naam:).
Broers en zussen?
Wie ben je waar dankbaar voor?
Waar word je blij van?
Wat vind je nou echt ruk?
Wat weet je zeker?
Waarom jij bij BWC?

Liefs

werken in het kamp

~Dank jullie wel voor de mooie reacties, we hebben inmiddels onze BWC vrouwen gevonden~

Twee nieuwe krachten hebben we nodig: eentje in Amsterdam, de ander op Lesbos.
We doen niet echt aan functienamen. Belangrijk vooral dat je uit hetzelfde BWC-hout gesneden. 

Wij zijn cowgirls, rock & roll. Niet dat we alle werkdagen afsluiten met pils~ trouwens, we nemen wel vaak een 0%-tje tegen vijven.
Nee, dat rock & roll zit ‘m meer in jezelf zijn, dingen zeggen die eng zijn om te zeggen, clear is kind, heel hard werken, maar niet duwen en trekken,
Wij geloven in bovenaardse krachten, dat klinkt vager dan het is, tis meer zoals Oprah het zou zeggen: The universe has your back. Tis dat we ons overgeven aan hoe het gaat: wachten op wind in de zeilen, en dan volle kracht vooruit. We voelen, we denken niet alleen (al kunnen we goed denken en denken we aan veel): onze buik leidt. Fouten maken we, want we leren. We doen altijd ons best.
We gaan voor de beste hulp op Lesbos. De beste energie in het team. Vlammen! Wij willen veel, meer en meer en we willen soms ook een dag heel weinig. Die ruimte is er ook. We yoga’en elke vrijdag, luisteren muziek tussendoor, halen lekkere lunch en verzorgen elkaar.

Naja ik denk dat met ons werken echt mega mega fijn is.

EERSTE JOB ~ LESBOS

Iemand die op Lesbos in het grote kamp al onze progamma’s wil gaan opzetten.
Dat lijkt makkelijk hè, zo in een zinnetje. Maar we zoeken echt een mega chick. Charisma, overal ogen en oren, goed in zelfstandig werken, creatief flowen, denken en bewegen in oplossingen, humor, mega belangrijk is dat je het fijn vindt om in een vrouwenteam te werken.
Zelfstandig had ik al gezegd hè…. nog een keer dan. Gewoon een mega leuke beuker.
Liefst ouder dan 25 jaar. En met ervaring in het opzetten van programma’s/ projecten.
Allround denken is ook echt super belangrijk.

Je leeft dan voor minimaal 3 maanden (op proef) op Lesbos en je zou er 24 maanden kunnen blijven. Je verdient genoeg centjes voor een leven op Lesbos. Woont in ons huis en er is een autootje voor je.
Wanneer: per direct

TWEEDE JOB ~ AMSTERDAM

Jij schrijft vanuit je hart. Je zinnen zijn zoet, grappig en ook zeker scherp. Schrijven is je talent…
Je kan goed plannen, overzicht bewaren, organiseren en je bent goed op de computer.
Slack, Google drive etc… je wordt blij van lijstjes maken, indelen, bellen & mailen. Je vindt het leuk om met mensen die je niet kent in te tunen en verbinding te maken (klinkt een beetje gek, maar je wordt het aanspreekpunt van alle vrijwilligers) fijn zou zijn wanneer je ook alle reacties op Facebook en insta van onze Carlijn over wilt nemen. Belangrijk dus dat je het leuk vindt om veel positieve, gezellige berichtjes te schrijven en dat je goed bent met met social. Want alles bijhouden, acties etc is ook part of your work.
Dit zal ongeveer 24 uur zijn, en kan mogelijk meer worden.
Tis een betaalde baan op kantoor in Amsterdam (je mag ook thuis werken) en ook deze job is per direct. 
P.S. je wordt wel eerst goed ingewerkt.

FILMPJE

Stuur een filmpje van (echt!) max. 3 minuten naar ons: info@becausewecarry.org zeg even of je voor de Lesbos of Amsterdam job gaat en beantwoord de onderstaande vragen:

  • Hoe heet je?
  • Hoe oud ben je, waar ben je geboren en woon je nu?
  • Bij wie ben je geboren? Wie zijn je ouders? En dan bedoelen we niet alleen hun naam:).
  • Broers en zussen? 
  • Wie ben je waar dankbaar voor? 
  • Waar word je blij van? 
  • Wat vind je nou echt ruk? 
  • Wat weet je zeker? 
  • Waarom jij bij BWC? 

Liefs

LIEVE DIERENHet kamp is zo groot, zo hetzelfde en er zijn zoveel kinderen (40%)Kinderen die niet goed snappen waar ze…

Posted by Because We Carry on Saturday, November 21, 2020