Mijn wens

Ik wens voor 2020 dat alle moeders en vaders over de hele wereld kunnen dragen wat ze willen dragen en niet wat ze moeten dragen. Dat het gewicht letterlijk en figuurlijk te doen is. Dat de liefde voor kinderen ons optilt en voornamelijk vreugde geeft en de zorg en de angst voor kinderen niet te zwaar op onze schouders drukt. Dat het te dragen is…

Ik wens voor 2020 dat we onze aarde alle liefde en zorg geven die ze nodig heeft. Dat we bewust met haar omgaan en de kleinste en grotere beste keuzes maken met haar in gedachten. 

Ik wens nog meer, veel meer…
Ik wens dat onze ouderen samen zijn, dat we ze steunen en liefde geven. 
Ik wens dat we meer in vertrouwen gaan leven. Minder angst voor onszelf en minder angst voor elkaar. Ik wens ook zeker dat we onze dieren gelijk stellen aan onze mensheid.
Dat we hen ruimte gaan geven en ons gaan inzetten hen het beste leven te geven. 

Ik wens dat we gaan inzien dat het allemaal echt niet zo toevallig is hoe alles gaat. Dat we steeds meer vertrouwen gaan krijgen en dat we steeds meer plezier gaan hebben en een beetje in het leven durven te gaan hangen.
Ik wens ons zo fokking veel liefde, dikke vriendschap en zo mega veel plezier samen.
Ik wens dat we een schone zee krijgen, minder plastic meer bewustzijn.
Ik wens dat we elkaar durven te gaan aankijken, onszelf daarvoor trouwens eerst en dat we er samen het beste van gaan maken. Ik wens dat we allemaal genoeg hebben. 
Dat we gaan delen wat we hebben, dat we geven wat we kunnen missen en dat onze angst ons niet uit elkaar drijft, maar juist naar elkaar toe… omdat we samen sterker zijn. 

Daar is lef voor nodig en dat is wat ik ons allemaal wens in 2020.

De problemen lijken soms groot, ik voel soms zo klein. Maar ik wens dat ik in 2020 realiseer dat ik groots bent. Dat je alles kunt en dat je hard en ❤️nodig bent om er samen met mij een betere wereld van te maken.

Als dit ook jouw wens is deel hem… 

Liefs 
Van mij

Wat heb je nodig?

Dat is toch de vraag die je het beste kunt stellen wanneer iemand even in de put zit of wanneer er iets ergs gebeurt is? 
Het lijkt zo klein, het aanbieden van je hulp, het vragen naar iemands behoefte, het naast iemand gaan staan in zware tijden, iemand even stevig vasthouden, een pan soep maken, met de stofzuiger door het huis gaan of even op de kinderen letten, maar dit soort dingen maken het verschil zeker in pijn en verdriet. 

Op Kara Tepe heeft een zwaar drama plaatsgevonden gister nacht. Een ontploffing een daarna een groot woekerend vuur in twee leefcontainers. 
Drie kleine kindjes zijn hun jonge mama verloren…
De jongste dronk nog aan de borst.
Vader is er gelukkig nog, maar nu nog volgens onze Carlijn in shock.

Wat onwijs verdrietig hè…
De leefomstandigheden zijn te link, het wordt te koud en het zal nog veel kouder worden ~ lees mensen gaan van alles doen om zich en hun leefruimte op te warmen. Hoe de brand is ontstaan is nog onbekend maar op beelden is er een flinke ontploffing te zien van mogelijk een gasbrandertje. 

Carlijn was degene die gister door haar knieën ging, haar hand op vader zijn hand legde en hem vroeg: “What do you need?
Zijn ogen waren leeg zei Carlijn, zijn adem hoog, maar hij noemde samen met hulp van de bewoners van de buurcontainer wat dingen op die hij nodig had. Alles was immers verbrand. 

Dat mama gestorven is lieve kindjes dat is iets wat jullie voor de rest van jullie leven met jullie mee gaan dragen. Dat is iets dat jaren pijn zou kunnen doen en veel verdriet en gemis kan geven. Wij hopen dat goede steun voor jullie komt en blijft. Dat jullie opgevangen worden door mensen met hele grote harten. Proffesionele ondersteuning want de knal en de vlammen, jullie hebben het allemaal na allles wat jullie al hebben meegemaakt met eigen ogen gezien. 

Wij beloven dat we zullen doen, wat we kunnen doen. En dat was tot nu toe een wiegje, wat speelgoed, kleren en eten.

Toen Carlijn haar verhaal gister einde dag aan ons vertelde zaten er een paar dikke slik-momenten bij. 
Fijn Movement On The Ground dat we ook in dit soort dingen schouder aan schouder staan ❤️
Dank je wel Carlijn voor je dapperheid.

Liefs van ons

Een kindercrisis

Mijn broertje was vorige week een paar dagen met mij op Lesbos om onze jassen distributie te fotograferen. Beeld van de Because We Carry meiden, de vibe, de grote en vooral natuurlijk de mensen.
Broer en ik werken anders, hij is van veel doordenken en ik ben meer van creëren in de flow. Dus ik had hem geen echte briefing gegeven, maar vertelde hem de ochtend dat we begonnen dat hij zo goed kan zien dat ik hem volledig op zijn talentvolle kijkers vertrouw. 
Ook legde ik hem uit dat ik nooit de drama wil opzoeken maar juist de veerkrachtigheid en de hoop. 
Hij gaf mij een high five en we gingen aan de slag. 
Hij is een wetenschapper, dat kun je horen aan de manier hoe hij beredeneerd en denkt. 

Aan het einde van zijn job zei hij het volgende tegen mij en dat raakte mij diep:

“We zien het verkeerd in Nederland Stef, dit is geen vluchtelingencrisis, dit is een kindercrisis. 
Zo moeten we het gaan zien, dat is de realiteit.”

45% op Lesbos is kind. Kinderen die gevlucht zijn voor bommen boven hun bed, voor vermiste vriendjes en bange ouders. Kinderen die in angst geboren zijn en die we hopelijk naar het turningpoint krijgen, dat ze in vertrouwen verder mogen groeien. 

Een kindercrissis… verdrietig, raak en waar.
Dank je wel Philip de Pous voor deze foto. 

De mooiste ogen kijken recht bij mij naar binnen. 
Dapper Syrisch jongetje van een jaar of 5 vol leven, leed en littekens ik gun je rust, een schriftje en een pen, een rugtas met een broodtrommel gevuld met lekkers, een lieve juf en veel vriendjes. Een warm bed, een gelukkige moeder en een rustige en vol vertrouwen vader. Ik gun je warme prakjes in de avond en fietstochtjes naar de voetbalclub, ik gun je een dagje tv kijken in pyjama op je bank en ik gun je zoveel meer.

De realiteit is dat je in een tentje slaapt en van ons net een warme jasje en winterschoenen hebt gekregen om je kleine lijfie warm te houden.

Dank voor je mooie ogen vriendje. Ik hoop dat dit verhaal en jouw guitige snuitje bij veel mensen terecht komt en dat we samen weer meer bewustzijn en verbinding creëren. Het eerste dat er nodig is voor grotere hulp.

Liefs Steffi

We zoeken nieuwe krachten op Lesbos

Kracht

Wij zijn een Nederlandse stichting die gevluchte mensen helpen op het Griekse eiland Lesbos. We werken met een klein team in Amsterdam, een oersterk team op Lesbos, een club van zeven mensen die ons elke week komt ondersteunen op het eiland en tientallen vanuit de kampen.

Wij zijn anders dan de anderen. We zijn geen grote keurige organisatie met cijfertjes en protocollen, vergaderingen en begrotingen. Puur omdat daar ons talent niet ligt en we er niet blijer van worden. Wij zijn goed in kijken en zien, in luisteren en horen, wat er het hardste nodig is en dan schakelen #nietlullenmaarpoetsen

Het hardste nodig is vaak een straaltje licht, een beetje hoop, een glimlach, even uitademen, een schouder, een banaan voor de peuter, warme schoenen voor het zes jarige prinsessen meisje, kraamverband voor de net bevallen vrouw, slingers voor de vader die de tent een beetje wil versieren van zijn jarige vrouw en oh zo veel meer. Simpele dingen die wij makkelijk, als gewone mensen kunnen doen.

Wie

We zoeken mensen die ons hierbij op Lesbos willen helpen. We willen niemand uitsluiten, maar willen na alle ervaring wel heel realistisch zijn. 

We zoeken

Mensen die zichzelf kennen, die zuiver communiceren, die fouten mogen maken van zichzelf, die zichzelf kunnen herpakken. Mensen die zelfstandig werken, maar mega graag samen overleggen en samen denken. Mensen die netjes werken, maar ook de touwen los kunnen gooien en zich over durven geven aan ‘alles komt goed & we doen wat we kunnen’. We zoeken sterke lijven, slimme denkers, liefdevolle mensen, die willen geven, veel! We zoeken mensen die tegen te weinig slaap kunnen, een kattige snauw niet persoonlijk nemen en reageren met een ik hou van jou… Mensen die voor een groep vol passie willen praten en durven te zeggen: “mijn onderlip trilt omdat ik het spannend vind, maar ik doe het toch.” Mensen die zin hebben om met een team vol vertrouwen te knallen, zich kwetsbaar op durven stellen en die hard kunnen lachen, mensen die van dansen houden, ook al zijn ze niet al te best op de dansvloer. 
Knalmensen, grote harten, soepelheid, tanden bloot lachen en hard huilen als het nodig is. 

Gewoon hele fijn mensen…

Geen drama, geen beren op de weg zieners en al helemaal geen mensen die in vakjes en goed en fout denken. Ook geen mensen die een week in bed liggen wanneer Jupiter of Pluto weer eens een keer andersom draaien. Geen mensen die met een zakdoek in een kast kruipen om daar stiekem te gaan zitten huilen.

Mensen die durven te leven, in alle compleetheid, zichzelf durven zijn, ook op stomme dagen en met hun alles en vanuit dat alles aanwezig zijn om andere mensen te helpen die de hulp kei hard nodig hebben. 

Wanneer

Vanaf 1 december sowieso iemand, maar in januari of februari zijn er ook krachten nodig .

Hoelang

3-6 maanden of mogelijk langer.

Wat krijg je ervoor

Heel veel dankbaarheid, liefde, gezelligheid en wijsheid.
Ook een kamer in ons huis, vervoer en je ticket.
En laten we verder bespreken wat je echt nodig hebt aan geld. Dit is geen vetpot, maar we verzorgen je goed. 

Hoe

We werken met filmpjes 2-3 minuten vanaf je telefoon. Geen brieven, neem je moment in het filmpje en mail het direct naar steffi@becausewecarry.org je mag je CV erbij doen als pdf. 

Filmpje

2-3 minuten op je telefoon, lees niet voor, zeg wat je wilt zeggen en wat is blijven hangen van het onderstaande. 

  • Vertel ons wie je bent, je naam, je leeftijd en waar je woont.
  • Wanneer je zou kunnen komen en voor hoelang. 
  • Vertel ons bij wie je geboren bent en met wie je bent opgegroeid. 
  • Wie ben je waarvoor het meeste dankbaar in je leven? (Ff 2 x lezen) 
  • Wat inspireert jou?
  • Waar zit jouw grootste kracht, wat wil je graag leren en wat vind je spannend. 
  • Wat maakt je aan het lachen?
  • Waarom ben jij de kracht die wij nodig hebben? 

Ik hoop dat jullie dit gaan delen, zodat we een mega bereik zullen krijgen en we tofferikken gaan vinden. 

Liefs Steffi

De drager van Sophie

inzetten om mensen in nood te helpen is zo mega hoopvol toch? We brachten de kracht van ons kleine kikkerlandje in beeld.

Deze herfst, voor de vierde keer op rij, zamelen we met ruim 100 inzamel-adressen en duizenden mensen door het hele land jassen in die hard nodig zijn voor de 13500 gevluchte mensen op Lesbos die een gure winter tegemoet gaan.

Kelder en zolders worden opgeruimd, alle jassen komen via de inzamelaars aanstaande maandag en dinsdag naar ons inzamel-warehouse in Weesp. Waar we met ruim honderd mensen gaan knallen om alles netjes te sorteren, in te pakken en in de vrachtwagens te tillen die achter elkaar aan naar het eiland rijden.

Spullen die voor ons niet super nodig meer zijn, hebben zo’n grote waarde in de noodsituatie op het Griekse eiland.

De inzamelaars zitten bijna allemaal ‘vol’ wat nog mogelijk is dat je goede, schone en warme jassen in alle maten en kinderschoenen ook schoon, warm en heel naar ons toe brengt op maandag 28 & dinsdag 29 oktober tussen 09.00 – 16.00 uur op de Rijnkade 21 in Weesp. De koffie staat klaar!

De wereld is vol leed en soms voelen we ons te klein om verschil te maken, weten we niet waar te beginnen. Maar blijf onthouden dat we samen alles aan kunnen. Die lichtjes die jullie allemaal stuk voor stuk zijn, zijn zo super hoopvol.

Maak een bakkie thee, zet het filmpje aan en geniet van onze gezamenlijke power!

Alle liefs Because We Carry vanaf Lesbos
Merel en Aafke dank voor jullie mega talent om zo’n mooi filmpje te maken en dank je wel Sophie ❤️

We Rise

Wij mensen zijn allemaal met elkaar verbonden. Dat is de mensheid. Andermans lijden heeft invloed op ons eigen lijden omdat het ons raakt. Het zien en het lezen, het weten dat andere mensen lijden doet ons pijn. Dat willen we alleen vaak niet voelen, dus stoppen we dat gevoel weg. Maar er is niet zo iets als iets wegstoppen. Net zoals met afval dat je niet weg kunt gooien omdat de weg niet bestaat- het blijft, op onze aarde. Zo gaat het ook met gevoelens. We kunnen onze kop in het zand steken, onze ogen sluiten, maar het beïnvloed ons toch. En wij geloven er in dat je beter iets kunt doen, om die gevoelens een uiting te geven dan niks doen er alleen maar over klagen, stilletjes toch aan denken voor je naar bed gaat, plafonddiensten hebben over het wereldse leed…

Alles komt binnen. Alles wat je hoort, ziet, voelt of ruikt komt binnen. Het is aan jou en mij, aan ons om er elke dag voor te kiezen iets voor het wereldse lijden te doen. Zodat jij, je iets beter voelt en de ander die geholpen hebt voelt zich ook beter jou jouw hulp. Dat is plat gezegd de twee vliegen in 1 klap.
Dus wanneer er groots lijden ergens is en jij weet dat, omdat je het ziet, hoort of leest doe er dan iets mee. Zodat jouw lijden er minder van wordt en het lijden van de ander en zo het wereldse lijden. 

Moria stond in brand en heel veel mensen hebben daar, 3000 km van jou bed pijn, dat doet ons allen pijn. Dus doe er iets mee voor jezelf en de ander. De taboe van gelukkig worden van iemand anders helpen, is zo stom. Laten we eerlijker hierover worden. Laten we stoppen met die stomme taboe en de kracht voelen van goed doen. 
Wij zijn weer opgestaan, tranen gedroogd, slapeloze nachten geïncasseerd en we gaan door. Beter en meer dan eerder. 
Poten in de klei, mouwen opgestroopt en creatief denken weer op maximale schaal. Hoe kunnen we samen groot verschil maken, desnoods voor een paar honderd mensen. Desnoods voor tientallen of zelfs 1 iemand.

We gaan door, met meer en nog beter en daar hebben we jullie hulp bij nodig. De volgende acties staan op papier. Zodra we de planning voor de winter helder hebben roepen we om hulp. Het duurt nog een paar dagen. Dan gaan we weer kelders in en zolders op.

Samen kunnen we dit en moeten we dit! ❤️
We zijn weer actief met ons Moria Progamma … dat vergt moed… We Rise

Mijn liefste drager

Vannacht vier jaar geleden kwam ik terug met mijn vriendin Anna en besloten we in actie te komen. We hadden een bond huwelijk met dansen, vreten en muziek. Alles was er die avond op het huwelijk, liefde vooral en met een gevoel van totale overvloed besloten we moeders en hun kinderen te gaan helpen op de vlucht. We konden niet langer meer toekijken of beter wegkijken.
Actie ik de taxi.
Nu vier jaar later heb ik vandaag mijn lievelings drager weggegeven aande vrouw die alleen is gevlucht maar haar 1 maand oude baby. Haar hoofd zegt genoeg.

Ik heb mijn kinderen er uren in gedragen, het was niet bedacht, ik zag haar en ik dacht ik ga naar mijn auto en mijn lievelings pakken en ik geef het weg.

Dat is waar ik voor sta. Voor samen delen wat we hebben. Voor elkaar zorgen, elkaar zien en horen en alle kleine beetjes helpen daarbij.

Ik ben moe van de hele dag, maar de nightshift begint over een uur. Het zelfde doen als we toen in 2015 deden.
Mensen in nood helpen die buiten slapen.
Luiers, muselirepen, water, billendoekjes, dekens en babymelk. En vooral veel praatjes maken en kijken hoe ik kan helpen.

Ik dank jullie allemaal voor alle steun en liefde. 
Samen zijn wij Because We Carry.
Dank je wel Anna dat je toen met mij in de actie bent gegaan. Het heeft alles veranderd in mijn leven. Het is soms zwaar, soms licht en lief, soms raak, vaak rauw en ik ben elke dag, blij met deze keus die we toen gemaakt hebben. Ook al staan we hier niet meer samen in, toch waren we elkaars vonk. 

Ik heb veel vriendinnen gemaakt, zusters gevonden en mede missie kameraden ontmoet de afgelopen jaren. Stuk voor stuk toppers. Zeker dankzij jullie, doen wij wat wij doen.

Dank mooie drager dat je mijn kinderen droeg en lieve vrouw ik hoop dat jouw kleintje zich wat veiliger voelt dicht bij jouw hart en dat jij weer lekker je handen wat vaker vrij hebt.

Liefde! 
Steffi

Lieve jij, happy pride

Wie je ook bent, wat je ook doet, waar je ook voor staat, waar je ook woont, waar je naar toe gaat, waar je in gelooft, hoe je er ook uit ziet en zeker wie je lief hebt.

Laten we allemaal ons uiterste best doen om het op aarde met elkaar zo fijn mogelijk te hebben. 

Happy Pride lieve Amsterdam 🍭

En we gaan gewoon weer door

Dank voor al jullie kracht en liefde na gister. Doet ons goed.
❤️

Ik weet even niet wat te schrijven

En foto’s van vandaag delen voelt heel erg ongepast. Er komen veel boten aan op Lesbos. Vanochtend twee. Bijna nooit komen er mensen uit Afrika aan, want hoe je van Afrika naar Turkije kan vluchten is onbegrijpelijk. Maar vanochtend was er een boot overvol met veel hoogzwangere vrouwen, kleine kindjes en een aantal mannen. Veelal uit Congo. Ik heb nog nooit gehoord dat er op 1 rubberen boot 67 mensen zaten en dat kan dus ook niet, dat is veel te veel zelfs met de rustige zee van vanochtend.

Vrij snel werd bevestigd dat 7 mensen verdronken zijn waaronder 2 of 3 kinderen. Twee kleine kinderen zijn hun moeder kwijt. En ook zijn er moeders hun kind kwijt. 
Iedereen was doorweekt, moest overgeven en mensen vielen flauw en de hele klont mensen zat nat bij de eerste receptie van Moria. Met reddingsvesten nog aan. Samen met Movement On The Ground hebben we naast kleding, eten en water, kinderwagens, dragers en dekens uitgedeeld en zoveel mogelijk mensen getroost en vast gehouden. Mijn team is in de war. Vooral het huilende meisje van 5 met haar broertje van 1,5 die nu wees zijn, was niet te doen.

Ik heb gebeld met Claudia en gezegd dat ze elkaar stevig moeten vast houden, mogen gillen en huilen en een biertje moeten bestellen. Ze trilde zei ze. Enorm trots op de vrouwen die daar vandaag staan. Ook Rosa van Movement wat een powerhouse is dat. Kippenvel all over en woede. Welke idioot van een smokkelaar zet zoveel mensen op een boot. En welk systeem laat dit toe. Het spijt mij mensen en kinderen het spijt mij zo vreselijk. Wat een reis hebben jullie gehad en wat een reis ligt er nog voor de boeg. Dacht je dat je veiligheid zou ‘vinden’. De andere minder volle boot vol met mensen uit Afghanistan is veilig aangekomen. Vijf van de Afrikaanse families zijn in Kara Tepe opgenomen.

Wij zullen onze uiterste best doen hen bij te staan.


Steffi