Vrouwen op de vlucht in en panters

Er speelt al te lang te veel. Wij staan voor kleur, gezelligheid, liefde en samenzijn. Verschil maken, geven en delen. Maar als je in zwaar weer zit, letterlijk en figuurlijk, voelt het niet eerlijk om alleen maar licht en liefde te delen, dan gaat dat bijna voelen als de realiteit ontkennen. We nemen jullie mee de diepte in. Omdat het nodig is. Omdat we ook in donkerte samen sterker zijn.

Er is veel veranderd de afgelopen vijf jaar. Heel veel. Maar er is te weinig veranderd. Veel te weinig. De gevluchte mensen zijn gebleven, en daarmee zijn wij ook gebleven. En waar we hoopten dat de situatie beter zou worden, we ons terug zouden kunnen trekken, is ze slechter geworden. Veel slechter.

Want het gaat mis op Lesbos. En we wisten het, en we weten het. De mensen op de vlucht zitten al vier maanden in de modder. Het kamp loopt dagelijks over door de regen, en we wisten al dat dit ging gebeuren, want we rijden al vijf jaar langs dit terrein en elke winter staat het daar onder water. Maar in september, toen na de brand alle mensen naar dit stuk land werden gebracht, kwam er een paar weken later een soort van hoop. Het was een noodsprong, alles stond in de kinderschoenen, maar er was een plan. Er werd ons verzekerd dat er een drainagesysteem zou komen en dat er een winterisation zou komen voor alle mensen in de flinterdunne tenten. Maar beide kwamen niet.En de mensen zitten, dag in dag uit, in de natte koude modderige ellende, met dagen die zich leeg voor hen uitstrekken, zonder kachels en met 1 x douchen per week. Gisteren een enorme storm doorstaan, eind deze week komt er sneeuw…

Dat maakt ons, naast verdrietig, ook vooral heel boos. Het geeft ons een gevoel van totale onmacht en als er iets is dat we haten, dan is het dat wel. Wij merken dat we de onmacht al een tijdje niet meer zo goed kunnen omzetten in daadkracht. Onze gouden formule van groots verschil maken. Het werkt even niet. Wij verliezen langzaam onze hoop. Dat is echt ruk als je FULL OF HOPE groots op je trui hebt staan.

De laatste weken krijgen wij voor het eerst pittige kritiek. Wat wij en andere ngo’s nu in het kamp mogen doen is niet genoeg. Lees goed: mogen, das wat anders dan willen en kunnen doen. Dat er niet genoeg gebeurt in het kamp is een feit. Dat vinden de mensen die er leven, dat vinden wij, en dat vinden veel meer mensen. Kritiek is mega leerzaam, en twijfelen zorgt ervoor dat je nog meer gaat nadenken en steviger erin gaat staan. Maar de kritiek was vaak ook respectloos geschreven, soms vol feitelijke onjuistheden, en zelfs ook behoorlijk bedreigend. En wat heel heftig was, was dat het zo persoonlijk gespeeld werd. Zo verschenen er met kerst foto’s van mij en mijn zoontje op social media met vreselijke teksten erboven en eronder. Maandag na kerst werd ons hele pand beklad met posters van vieze dixies. En werd een wc vol poep voor onze deur gezet. De frustratie bouwt zich op, en moet ergens heen, dat snappen we. Maar of de woede en teleurstelling over een falend EU-vluchtelingenbeleid nu bij ons thuis hoort, dat denken we niet. De fundamentele basisbehoeften verzorgen, dat moet echt vanuit grote leiders in Europa komen. Zij hebben het mandaat hiertoe, niet wij.

Na alle woede toch een soort van ontvangen te hebben zit ik vanavond alleen op kantoor. Al was een gedeelte van de kritiek behoorlijk respectloos, toch zet het me aan het denken. Het is onwijs oneerlijk dat ik als westerse vrouw salaris verdien met het helpen van mensen die gevlucht zijn. Ik doe mijn best om al mijn kennis en connecties in te zetten om vrouwen en kinderen op de vlucht te empoweren en zal daar in 2021 nog meer mijn best voor doen- en dat is een belofte van ons hele vrouwenteam.Het is mega jammer dat niet 100% van de donaties naar de mensen op Lesbos gaat, in 2021 gaan we er weer hard aan werken om geld voor salarissen gesponsord te krijgen.Ik heb goed begrepen dat ik met het artikel in Het Parool van een tijdje terug mogelijk Afghanen in het kamp beledigd heb, dit was absoluut niet mijn bedoeling. So so sorry. Ik wilde juist uitleggen dat ik mij schaam voor de sanitaire voorzieningen en dat er meer afstemming moet komen over de wensen van de mensen in het kamp. Maar ik denk ook: de ngo’s op Lesbos zijn een makkelijk doelwit voor kritiek. Er zijn echter echt heel veel partijen op Lesbos die zo graag zo veel tot alles willen doen, maar het fundament is er niet. Er mag te weinig.

BWC is sterk, onze missie is zuiver, we moet nog veel leren en dat willen wij ook graag. En dus gaan we ook verder denken dan de kritiek, verder dan wat er niet kan. We gaan iets opzetten dat heel erg hard nodig is. We doen nu een grote vragenronde in het kamp: we gaan daar waar de vrouwen op de vlucht ons heen leiden. We blijven in onze kracht staan. Vrouwen voor vrouwen en hun kleine kinderen. Een nog sterkere sisterhood creëren, empowerment geven aan vrouwen, op welke manier ze dat nu ook het hardste nodig hebben. Ondersteuning bij zwangerschap, voeden en zorgen. Of engelse les, of seksuele voorlichting. Weer Full of Hope. We rechten onze rug, en gaan weer staan.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik de afgelopen weken echt een aantal keer heb gedacht, ik kruip even weg. Maar waar je verantwoordelijkheden neemt, moet je ook klappen kunnen vangen. Tis tijd om weer te gaan staan. Zij aan zij, met jullie allemaal. En daar zijn we weer. Mocht je vragen aan ons hebben, je kunt ons altijd mailen: info@becausewecarry.org. Je mag altijd langskomen (na coronaaaaaa) op kantoor en we leggen ons altijd graag uit. We staan open voor kritische vragen en opmerkingen, maar wel in alle respect. Mocht je heftige berichten zien onder onze post die onbeantwoord blijven, dan komt het omdat we deze expres laten, i.v.m. het lopende onderzoek.

Alle liefs

Because We Carry

Steffi

leiders van Nederland, steek het licht aan

Lieve jij,

Vandaag staat onze acute vraag om hulp van de Nederlandse leiders in drie grote kranten: Trouw, Het Parool en de Volkskrant. Een grote roze pagina, waarin we jouw steun vragen om deze boodschap te verspreiden, zodat de leiders van Nederland eindelijk eens echt in actie gaan komen.

Wij zijn al vijf jaar op Lesbos, we doen wat we kunnen, maar we zijn echt te klein en grote, en toch zo basale veranderingen, liggen buiten onze macht. De 900 tenten zijn lek en staan in een modderbende, op een extreem winderige plek dicht bij zee. Het wordt met de dag kouder. De mensen kunnen letterlijk nergens heen. Het enige dat de mensen kunnen doen is ondergáán.

Er worden mensenrechten in duisternis geschonden. We roepen de leiders van Nederland op om in actie te komen. De mensen moeten hier weg! En tot die tijd: zorg voor warme opvang, start de asielprocedures weer en steek het licht aan in het kamp. Deel dit bericht met #hetgaatmisoplesbos Koop een van de kranten (of maak een kopie van deze roze pagina hieronder) knip de grote hulpvraag uit en plak hem op je raam. Plak de kleine boodschap desnoods op je voorhoofd en deel hem. Lesbos heeft jouw licht en aandacht nodig.

Liefs Because We Carry

https://www.becausewecarry.org/wp-content/uploads/2020/12/Image-from-iOS-10-1.jpg

jongetje verkleed als batman

Ik weet niet meer hoe je heet, geen idee waar je nu bent, maar ik denk vaak aan je. Waar zijn al die lieve bijzondere grappige kinderen… Duitsland, hoger in Griekenland, ik hoop niet: terug… Vaak voordat ik slapen ga, komt er weer eentje voorbij in mijn gedachten en dan voel ik zoveel zorgen opkomen. Ik verzacht mijn hoofd dan door het plaatje liefdevol in te vullen. Niet realistisch, maar zo vlak voor de nacht, een soort van nodig. Een warm huis, muziek, lekkere geur uit de keuken, speelgoed en schoolboeken. De tv aan, thee en zoete koekjes.

Mijn ogen hebben teveel gezien, mijn oren hebben teveel gehoord. De afgelopen vijf jaar al die mensen. Al die zorgen, al die dierbare ontmoetingen, al die uitdagingen. Al die mensen, ze hebben mij zo vreselijk veel geleerd. Dankbaar zijn, met kleine dingen, kleine hele normale dingen, ik heb zoveel geleerd van al die ontmoetingen. Ik hoop dat wanneer je aan mij denkt, aan ons, we je ook iets gegeven hebben. En dan heb ik het niet over winterlaarzen of een babydrager. Maar een gevoel van waardigheid, gezien en gehoord voelen, even echte verbinding van mens tot mens. We schieten vaak te kort. Ik ook. Veel ligt buiten onze macht. We zijn ook niet in alles de beste. Maar we doen zo ons best. Omdat wat jou overkwam, ook mij zou kunnen overkomen. Omdat jij en ik gelijk zijn. Omdat we allemaal gelijk zijn en het op aarde zo oneerlijk verdeeld is dat we niet gelijke kansen krijgen, en we ook niet door iedereen als gelijke gezien worden. Gister schreef iemand onder onze post, van achter zijn we allemaal hetzelfde. Moest ik om lachen. Ook dan zijn we natuurlijk lang en kleiner, voller en slanker, blond en bruin… Maar heel in de verte, zeker van achter, zien we er allemaal hetzelfde uit. En van binnen zijn we allemaal exact hetzelfde. Nu ik dit schrijf, voel ik mijn hart opengaan.

Het is niet makkelijk op aarde nu, zoveel gedoe, zoveel kampen, kanten en geschreeuw. Haat en angst en pijn…. leed en zorgen. Zo op onszelf aangewezen, zo bezig met onszelf. We zijn ook minder verbonden dan wenselijk, minder verbonden dan gezond is. Wat Brene Brown zegt: “Connection is why we’re here. We are hardwired to connect with others, it’s what gives purpose and meaning to our lives, and without it there is suffering.” Dit is voor mij zo waar… Wat zou het fijn zijn als we dat allemaal zo zouden zien. Ik geloof echt dat het dan een feest op aarde zal zijn. Yes een beetje een sprookjesgedachten. Maar het geeft mij soms houvast. Als ik denk aan al die lieve snuitjes die ik ontmoet heb. Al die onwijs bijzondere zieltjes… dan stroom ik weer, ook al weet ik niet waar je bent, wij zijn verbonden.

We zouden vandaag met ons actieplan komen voor de noodsituatie in het kamp, maar we hebben nog even nodig. Zondag zijn we klaar. Brandt een lichtje op een mooi plekje in je huis, voor licht op Lesbos. Het is nodig en na het weekend gaan we geluid maken. Samen!

Liefs Stef

enorme waterplassen

Is het dan echt zo moeilijk om mensen als gelijke te zien? Het is toch overduidelijk dat we allemaal hetzelfde zijn. Anders en toch hetzelfde….Er is echt maar één categorie mens! Maar wanneer je gevlucht bent, lijk je toch echt in een andere categorie mens te vallen. En dat is zo extreem oneerlijk. Wanneer je inzoomt, dichterbij, nog dichterbij, zie je dat we allemaal zo hetzelfde zijn. We delen dezelfde behoeften, gevoelens en ook dezelfde dromen.

Op Lesbos gaat het mis, we wisten het en we weten het. Niet vaak voelen we ons machteloos, maar na de afgelopen dagen waarin de harde realiteit zo onaangenaam zichtbaar was ~ lekke tenten in een grote modderpoel~ voelen we ons veel te klein, en machteloos. Al die bijzondere mensen die zo zo zo recht hebben op goede opvang. Vol trauma, nat en koud, opgesloten op een plek zonder stip aan de horizon. Hamid, de jongen van 7 die midden in de nacht met zijn vader geulen staat te graven. De moeder die huilt, ze is zo moe, de vader die de hoop bijna heeft opgegeven, maar op zijn tandvlees toch doorgaat. Hoe kunnen we met elkaar deze mensen nou het beste helpen?

Er moet meer actie komen. Grotere hulp. We zijn allemaal hetzelfde, we zijn allemaal verbonden, we moeten inzoomen. Want wanneer je inzoomt zie je dat de ander hetzelfde is, dan maak je verbinding en dan realiseer je je, dat we allemaal tot 1 categorie mens behoren.

Deze mensen moeten hier weg! En in de tussentijd moeten er met spoed droge warme tenten komen, kachels, licht en de asielprocedures moeten weer opgepakt worden. We wisten dat het mis zou gaan en we weten dat het mis is.

Because We Carry ~ Lesvos

een moeder met haar dochter

En dan weer regen, en dan weer zon. Zo gaat het leven…

Gister was het echt megadroevig in het kamp toen een grote bui uit de wolken losbarstte. Iedereen kroop snel zijn tent in, dan zit je daar ineens met zijn allen in een gedeelde tent op 8m2 per familie. De vrouwen haalden snel de voortent leeg en de mannen en allen die hielpen probeerden te redden wat er te redden viel. Een zandzakken team, een geulenteam en anderen trokken de tenten strak.

Dit zijn de dagen dat je het liefst in je bed wil kruipen, net doen of het er allemaal niet is. Ogen dicht, kop in het zand. Tis er niet…. maar het is er wel. De mensen, de tenten, de regen. Wanneer iets zo pijnlijk is wenden we ons liever af. Te confronterend. Maar dan… dan is het er wel, en dat weet je, alleen doe je er niks mee. Wij geloven dat dit toch je systeem in kruipt. En dat het je niet-fijne gevoelens en gedachten blijft geven. En de situatie blijft voor de ander onveranderd. Dus vinden wij dat je beter maar je regenjas kunt aantrekken, je bergschoenen aan meehelpen.

En dan vanochtend is de zon er weer en voelt het in ieder geval allemaal wat lichter en doet deze mooie veerkrachtige moeder weer haar uiterste best om er het beste van te maken.

Liefs

627Jij en 626 anderen130 opmerkingen20 keer gedeeldLeukOpmerking plaatsenDelen

kindjes die dansen

Wowwww gotsimikkie, dat raakt ons. Zoveel mooie toffe bijzondere eigenwijze oprechte kwetsbare knallers van vrouwen die ons willen komen versterken en een filmpje stuurden. Echt te gek om te zien wie jullie zijn, jullie kracht, enthousiasme en bevlogenheid te zien en te voelen.

Even belangrijk: alleen vandaag kun je ons nog mailen voor de job in Amsterdam. De job op Lesbos kun je ons tot en met vrijdag een filmpje voor sturen. Daarna gaan we heel goed voelen wie het beste tot zijn recht komt op deze plekken.

Je weet het vast nog: een filmpje van max max 3 minuten lang en we zijn heel benieuwd naar je antwoord op deze vragen:
Wil je in Amsterdam of Lesbos werken?
Hoe heet je?
Hoe oud ben je en waar ben je geboren en woon je nu?
Bij wie ben je geboren? Wie zijn je ouders? En dan bedoelen we niet alleen hun naam:).
Broers en zussen?
Wie ben je waar dankbaar voor?
Waar word je blij van?
Wat vind je nou echt ruk?
Wat weet je zeker?
Waarom jij bij BWC?

Liefs

werken in het kamp

~Dank jullie wel voor de mooie reacties, we hebben inmiddels onze BWC vrouwen gevonden~

Twee nieuwe krachten hebben we nodig: eentje in Amsterdam, de ander op Lesbos.
We doen niet echt aan functienamen. Belangrijk vooral dat je uit hetzelfde BWC-hout gesneden. 

Wij zijn cowgirls, rock & roll. Niet dat we alle werkdagen afsluiten met pils~ trouwens, we nemen wel vaak een 0%-tje tegen vijven.
Nee, dat rock & roll zit ‘m meer in jezelf zijn, dingen zeggen die eng zijn om te zeggen, clear is kind, heel hard werken, maar niet duwen en trekken,
Wij geloven in bovenaardse krachten, dat klinkt vager dan het is, tis meer zoals Oprah het zou zeggen: The universe has your back. Tis dat we ons overgeven aan hoe het gaat: wachten op wind in de zeilen, en dan volle kracht vooruit. We voelen, we denken niet alleen (al kunnen we goed denken en denken we aan veel): onze buik leidt. Fouten maken we, want we leren. We doen altijd ons best.
We gaan voor de beste hulp op Lesbos. De beste energie in het team. Vlammen! Wij willen veel, meer en meer en we willen soms ook een dag heel weinig. Die ruimte is er ook. We yoga’en elke vrijdag, luisteren muziek tussendoor, halen lekkere lunch en verzorgen elkaar.

Naja ik denk dat met ons werken echt mega mega fijn is.

EERSTE JOB ~ LESBOS

Iemand die op Lesbos in het grote kamp al onze progamma’s wil gaan opzetten.
Dat lijkt makkelijk hè, zo in een zinnetje. Maar we zoeken echt een mega chick. Charisma, overal ogen en oren, goed in zelfstandig werken, creatief flowen, denken en bewegen in oplossingen, humor, mega belangrijk is dat je het fijn vindt om in een vrouwenteam te werken.
Zelfstandig had ik al gezegd hè…. nog een keer dan. Gewoon een mega leuke beuker.
Liefst ouder dan 25 jaar. En met ervaring in het opzetten van programma’s/ projecten.
Allround denken is ook echt super belangrijk.

Je leeft dan voor minimaal 3 maanden (op proef) op Lesbos en je zou er 24 maanden kunnen blijven. Je verdient genoeg centjes voor een leven op Lesbos. Woont in ons huis en er is een autootje voor je.
Wanneer: per direct

TWEEDE JOB ~ AMSTERDAM

Jij schrijft vanuit je hart. Je zinnen zijn zoet, grappig en ook zeker scherp. Schrijven is je talent…
Je kan goed plannen, overzicht bewaren, organiseren en je bent goed op de computer.
Slack, Google drive etc… je wordt blij van lijstjes maken, indelen, bellen & mailen. Je vindt het leuk om met mensen die je niet kent in te tunen en verbinding te maken (klinkt een beetje gek, maar je wordt het aanspreekpunt van alle vrijwilligers) fijn zou zijn wanneer je ook alle reacties op Facebook en insta van onze Carlijn over wilt nemen. Belangrijk dus dat je het leuk vindt om veel positieve, gezellige berichtjes te schrijven en dat je goed bent met met social. Want alles bijhouden, acties etc is ook part of your work.
Dit zal ongeveer 24 uur zijn, en kan mogelijk meer worden.
Tis een betaalde baan op kantoor in Amsterdam (je mag ook thuis werken) en ook deze job is per direct. 
P.S. je wordt wel eerst goed ingewerkt.

FILMPJE

Stuur een filmpje van (echt!) max. 3 minuten naar ons: info@becausewecarry.org zeg even of je voor de Lesbos of Amsterdam job gaat en beantwoord de onderstaande vragen:

  • Hoe heet je?
  • Hoe oud ben je, waar ben je geboren en woon je nu?
  • Bij wie ben je geboren? Wie zijn je ouders? En dan bedoelen we niet alleen hun naam:).
  • Broers en zussen? 
  • Wie ben je waar dankbaar voor? 
  • Waar word je blij van? 
  • Wat vind je nou echt ruk? 
  • Wat weet je zeker? 
  • Waarom jij bij BWC? 

Liefs

LIEVE DIERENHet kamp is zo groot, zo hetzelfde en er zijn zoveel kinderen (40%)Kinderen die niet goed snappen waar ze…

Posted by Because We Carry on Saturday, November 21, 2020

roze bord: ugh where do I even start

Ieder in zijn kracht, maar wel verbonden.
Samen denken, toch anders kiezen.
Elkaar steunen, elkaar respecteren. 
Van elkaar leren, elkaar waarderen. 
Samen een groot warm hart voor de mensen op Lesbos. 

En al voel ik mij veel krachtiger al beukende in het kamp, ga ik zeker de club die morgen 24 uur in een tentenkamp op het Museumplein verblijft steunen. 
Ze staan daar om awareness te vragen voor de situatie op Lesbos en überhaupt awareness over hoe wij omgaan met gevluchte mensen in Europa. 

Awareness is extreem hard nodig. 
Dus tot morgen. Wil je ook, met mondkap je gezicht laten zien check even SOSMoria voor meer info. 

💕🕊
Liefs Steffi

rozen en prikkeldraad

Soms is het tijd om een standpunt te veranderen.

Because We Carry begon vijf jaar geleden uit ultieme daadkracht. We sprongen in het vliegtuig naar Lesbos. We namen babydragers mee en hielpen mensen in enorme nood. Wij vonden: we doen niet aan politiek, dat is niet ons talent. Wij gaan echt wat doen. Op Lesbos het verschil maken door constant te kijken naar wat er het hardste nodig is.
En dus: niet lullen, maar poetsen

Dat mission statement komt uit het diepste van mijn hart, hebben we vijf jaar lang met elkaar en met duizenden vrijwilligers door weer en wind doorleeft en die gerichtheid maakt ons heel krachtig. Vanuit de intentie om die kracht en onze eigenheid te behouden, heb ik mij niet willen aansluiten bij meer politiek gerichte acties. Maar in de afgelopen week zijn we erachter gekomen dat die neutraliteit ervaren kan worden als tegen zijn. Of niet solidair. En dat heeft ons en mij geraakt. Want onze intentie is altijd om samen te helpen, schouder aan schouder.

Maandagavond kwam we samen in een livestream, hier op Facebook. We zochten de verbinding met Rikko van We Gaan Ze Halen, met Jamilah van Stichting Bootvluchteling, en met Steven van SOSMoria.

Een open gesprek met als doel elkaar beter te begrijpen, om zo sterker naast elkaar te staan. Ik vond het soms best spannend, ik had het mezelf best lastig gemaakt, door met drie zulke sterke mensen in gesprek te gaan. Toen ook pittige persoonlijke comments in de livestream verschenen, lag ik natuurlijk wakker die avond. Ik dacht aan Rikko, die eerder die avond vertelde, dat wanneer hij wakker ligt hij zichzelf altijd de vraag stelt; lig ik nuttig wakker? Ja, dat lag ik… Sommige comments raakten mij eerst, maar ik besloot te bewegen en in plaats van als little me gekwetst te zijn, te zien wat de behoeften waren van de schrijvers. En dat was keer op keer: de behoefte om samen sterker staan, om samen te bewegen.
Ik dacht altijd dat het duidelijk was dat BWC mega voor herverdeling is, voor grotere hulp en geen kampen meer, maar ik begrijp nu dat we daar nog veel duidelijker in moeten zijn. Ik heb jullie gehoord en gezien.

Ik ga niet vanaf vandaag voorop lopen in demonstraties, maar BWC zal zich duidelijker gaan uitspreken.
De mensen in het kamp hebben allemaal recht op fijne warme huizen, met een keuken waarin ze zelf kunnen koken, en ruimte in hun leven voor ontladen en weer opbouwen. Deze mensen hebben recht op eenleven waarin ze zich weer kunnen ontwikkelen en opnieuw kunnen beginnen.
Wij staan voor onmacht omzetten in daadkracht. Be the change you want to see in the world.
Zolang deze mensen nog wel in het kamp leven, zullen wij hen helpen waarmee we kunnen. Dus EN de pot mayo EN de vraag (van Jamilah geleerd tijdens de livestream): ‘heb je een advocaat?’.

En dus blijven wij
EN in het kamp,
EN leveren wij daar meer dan noodhulp,
EN vinden wij dat Lesbos moet worden ontlast,
EN moeten regeringen hun verantwoordelijkheid nemen,
EN moet Europa in actie komen.

En dus zetten wij onze handtekening onder het Joint statement van Europe Must Act
Omdat wij allen samen, schouder aan schouder, staan voor een beter leven voor de mensen op de vlucht. Wij in het tentenkamp, anderen in een noodkliniek, of lobbyend in Den Haag. Samen staan wij sterk.

Liefs,
Steffi & het beste team ever dat ik zo mega dankbaar ben…
Because We Carry

EN, ENSoms is het tijd om een standpunt te veranderen.Because We Carry begon vijf jaar geleden uit ultieme…

Posted by Because We Carry on Thursday, October 22, 2020
meisje maakt een hartje voor haar hart

Het was even een puzzel, maar het is ons gelukt. Maandagavond gaan we praten, staan we in verbinding met elkaar. Maar, dat vinden we echt onwijs beroerd… wel met een kleiner cluppie dan we hadden bedacht. We hadden een locatie geboekt, een horecalocatie, en tsja die moest afgelopen week de deuren sluiten. En nu hebben we als een malle een nieuw plan in elkaar geflanst.

Het gaat ons natuurlijk om jullie, dus het belangrijkste doel was om een livestream op te zetten, om met jullie in contact te zijn. We hebben een plek gevonden waar dat goed kan, maar niet zo heel veel mensen bij passen.

Maandag hebben we nu vier gasten live bij het gesprek. En gaan we jullie energie vangen in de vragen die jullie via Facebook kunnen stellen. Een piepklein voordeeltje van dat hele Corona: we zijn het allemaal al helemaal gewend, geen echt maar online contact…

Megafijn om jou hier op Facebook te spreken. Maandag van 19.00 tot 21.00.

Liefs,
BWC

SAMENZIJN MET JOUHet was even een puzzel, maar het is ons gelukt. Maandagavond gaan we praten, staan we in verbinding…

Posted by Because We Carry on Saturday, October 17, 2020