gezinnen langs de kant van de weg

ONS PLAN

We komen lichtelijk adem tekort. Zoveel nodig on the ground, zoveel hulp die aangeboden wordt. Hoe kunnen we hierin de verbinding maken?


Wij zetten nu vol in op noodhulp: water, eten, luiers, babymelk, matjes, slaapzakken… en dus op donaties. We zetten een groot transport op, ramvol met deze basic needs.
En we broeden op een manier om samen met jullie tot een groots verschil te komen. Geef ons even acht uur, tot vanavond de tijd. Voor iedereen die nu zijn hele kledingkast leeg wil trekken, we hebben helder dat we in ieder geval geen kleding gaan inzamelen.

Kleding inzamelen is voor ons team te complex om uit te zoeken nu, en niet de hoogste nood. We moeten voor 1 item gaan.
Wat het wordt, dat komt vanavond.

Liefs
De BWC maiden op kantoor

ONS PLANWe komen lichtelijk adem tekort. Zoveel nodig on the ground, zoveel hulp die aangeboden wordt. Hoe kunnen we…

Geplaatst door Because We Carry op Vrijdag 11 september 2020
Moria in brand

Moria. Gisteravond stond je op drie plekken in brand.
Later, 4 – 5 – 6 en toen bijna helemaal.
De berichten kwamen binnen, rennende moeders met kinderen onder hun arm. Gegil, schoten… gehuil. Totale paniek.

Kinderen zijn kwijt, families gesplitst en op hol geslagen. Duizenden mensen begonnen te rennen, de velden in, de bergen op en naar de zee. In het donker opgesloten tussen vuur en politie.

We doen wat we kunnen al de hele nacht, maar….
Ja maar….

Arme arme mensen….. arme arme kinderen.

En nu? Heel Moria is weg. 13.000 mensen hebben helemaal niets meer. We weten het even niet. We huilen, we ademen diep in. En gaan een plan maken voor de beste manier om de moeders en kinderen op de vlucht te helpen.

Voor alle persverzoeken, hulp, vragen en beste bedoelingen: mail ons alsjeblieft op info@becausewecarry.org

Because We Carry

team met petjes:'Can I help you?'

Hoe raar is het, als je er even wat langer over nadenkt, hoe de wereld helemaal is ingericht op krijgen, meer hebben, zo veel mogelijk voor jezelf houden. Want wat ik aan jou geef, ben ik dan dus kwijt. En o jee, heb ik dan straks wel genoeg? Of heb jij dan meer dan ik?

Wat nou als we dat met z’n allen gewoon zouden omdraaien? Dat je bij alles en iedereen om je heen denkt: wat kan ik voor je doen? Kan ik je helpen? Hoe klein ook. Onze weekteams, zij doen dat in het groot- man wat missen we jullie nu weer, mensen die hop op het vliegtuig stappen en niets anders willen doen dan helpen. Die energie… het maakt echt alle verschil.

Geven heeft zo’n bad rap dat het blije gevoel dat je ervan krijgt zelfs een beetje verdacht is. Doe je wat goeds, mag je je er eigenlijk niet lekker bij voelen. Terwijl, hallo, is dat niet HET teken dat het klopt wat je aan het doen bent?? Het is die heel simpele formule van de middelbare school: actie en reactie. Dat wat ik jou geef krijg ik automatisch ook weer terug.

CAN I HELP YOU?Hoe weird is het, als je er even wat langer over nadenkt, hoe de wereld helemaal is ingericht op…

Geplaatst door Because We Carry op Donderdag 27 augustus 2020
prachtige wolkenlucht op Lesbos

Na twee en een half jaar liefdevolle steun van onze commissaris Thierry, een van de drie leden van de Raad van Toezicht, is onze vriend 2 juli overleden.
Thierry was mijn beste vriend, maatje for life en een hele slimme denker. Zijn trouwe steun zullen wij als stichting missen en zijn fijne lieve zachte steunende woorden ook. Tis zo belangrijk om in de basis van je stichting mensen te hebben die je onvoorwaardelijk steunen. Die meedenken, voelen en kracht bij zetten.
Wij nemen rustig de tijd om een ‘nieuwe’ kracht te vinden.
Je was een groot talent, en dat blijf je.
Je blijft altijd onderdeel van onze basis, in ons hart, in mijn hart en in de fundering. Jouw energie zit erin, en die blijft.

❤️
Eva en Dagmare (de andere twee commissarissen) dank jullie wel dat jullie in die veilige basis zitten. Jullie ondersteuning in de kern van BWC is zo sterk.
Samen gaan we dapper door 💖

DIERBAAR VERLIESNa twee en een half jaar liefdevolle steun van onze commissaris Thierry, een van de drie leden van de…

Geplaatst door Because We Carry op Dinsdag 18 augustus 2020
kleurige kleding aan het hek om het kamp

En we worden, zoals wel vaker, weer eens maximaal uitgedaagd.
Voordat ik dit hele verhaal opschrijf vind ik het belangrijk om met jullie te delen dat we vol overgave zijn, vol vertrouwen en dat we zullen meebewegen. Toen ik gister een podcast luisterde kwam de volgende zin zo binnen, kippenvel all over:
‘Obstacles are detours in the right direction’.

Okay, tijd voor wat uitleg.

❤️Maanden zijn we bezig geweest met onze registratie in Athene. Nachtwerk, klotsende oksels, alles. De 8 cm dikke map ligt al weken ergens op een bureau in Athene en we horen telkens dat we nog even geduld moeten hebben.
Dat doen we….

❤️Al maanden hebben we constant onrust met teams die wel en dan weer niet kunnen komen vanwege Corona.
Gelukkig hebben we een aantal te gekke weekteams mogen ontvangen en hebben we mega samen geknald, maar nu er flink Corona op Lesbos is hebben we besloten de teams weer on hold te zetten.

❤️In de quarantaine die op Kara Tepe is geplaatst (afgesloten van de rest van de campus) hebben 17 mensen Corona. Wij hebben hen geholpen, zijn allemaal 2 x getest en zitten nu thuis omdat we geen enkel risico willen nemen. We zijn gelukkig coronavrij. Maar je zou maar gevlucht zijn en dan in de hitte in een container met Corona moeten zitten, afgesloten van de wereld. Pfff

❤️Het team is kapot moe. Zoveel de teams gemist, zo hard gebeurd de afgelopen maanden, dus deze quarantaine komt goed uit, al is rust nemen na maanden in de 5e versnelling staan niet heel makkelijk.

❤️Dan is daar een mail vanuit Moria, ze sluit haar deuren. Corona komt te dicht bij (60 besmettingen op het eiland nu) de ongeveer 15.000 mensen die in Moria leven moeten beschermd worden, dat is het belangrijkste, en de liefdevolle zorg is dan begrijpelijk even een mindere prioriteit

Dus…
We zitten thuis, voor het eerst in jaren.
We staren, lullen meer dan we poetsen en we nemen de tijd en de ruimte om te voelen waar de opening weer komt.
Dat ze komt, dat weten we…. wanneer je BWC 5 jaar kent, weet je dat.

Tis even ruk, maar ook een kans, een kans om heel dichtbij te voelen wat de kern van onze missie is. Waar zijn we het beste in en hoe kunnen we het beste mensen helpen.
Moeders en kleine kinderen, hoop geven, liefde… ik zie je en ik hoor je.

We zullen vanaf woensdag weer terug zijn in Kara Tepe, met mondkapjes en zullen daar onze progamma’s weer oppakken.
In het quarantaine gedeelte willen we niet meer komen, maar we willen wel dat ook deze mensen zich gezien en gehoord voelen. Dat ook de mama’s die daar verblijven hun luiers krijgen, dat de kleintjes hun warme flesje kunnen drinken. Dus we gaan pakketten maken, die door site management in alle veiligheid kunnen worden uitgedeeld.

Ga je met ons op missie de komende weken, er komt geluid van ons, vertrouw daarop. Volg je ons, blijf ons volgen. We blijven, altijd. En daar volgt geen maar op.

We berusten ons voor nu eventjes in alle chaos, we sporten, eten lekkers, voeden ons lijf en ziel en we vinden onze weg weer. Helder, dapper en vol nieuwe energie.

Ik alle liefde en vertrouwen
Team BWC
&
Stef

BIJNA 5 JAAR OP LESBOSEn we worden, zoals wel vaker weer eens maximaal uitgedaagd. Voordat ik dit hele verhaal…

Geplaatst door Because We Carry op Maandag 17 augustus 2020
Team Lesbos gezellig met elkaar aan tafel

Kijk ze toch eens lekker zitten, driehonderdduizend dubbel en dwars verdiend lekker aan het eten samen en even uitpuffen- voor 1 keertje met een klein biertje erbij. Wat hebben deze vrouwen ongelooflijk hard gewerkt de afgelopen maanden, kanonnen.
In maart (zo lang geleden voelt het, het lijkt wel een ander leven) liep onze estafette van weekteams: zeven vrijwilligers die elke week alles wat ze in zich hebben komen geven voor de gevluchte mensen op Lesbos- plotseling spaak door Corona. De meeste NGO’s waren weg, bijna niemand mocht de kampen meer in. En tegelijkertijd was er juist nu bizar veel nodig. Gelukkig hebben wij een topteam op Lesbos. En deze vrouwen gingen megahard aan de slag. 

Zeepdistributie na zeepdistributie, sinaasappels uitdelen, enorme vuilnisbergen wegwerken, een groot Suikerfeest organiseren, slaapzakken cheffen zodat geen man vrouw of kind het koud krijgt in de nacht na een helse tocht over zee- wat kunnen deze vrouwen niet?? 

En nu is het zomer en vakantie, zijn de grenzen overal weer open, de quarantaines en zelfquarantaines voor het grootste gedeelte opgeheven. En kunnen ook eindelijk onze weekteams weer aan de slag. Mooie mensen die ervoor kiezen om, nu we met zn allen weer meer mogen, het toch best wel spannende en benauwde en taaie er voorlopig even af is, niet op de camping of op het strand van een lekker drankje te genieten maar hoppa de handen uit de mouwen te steken en anderen te gaan helpen. Weekteam 247- en alle andere weekteams die zo mega flexibel zijn geweest tijdens Corona en geduldig hebben afgewacht wanneer ze op het vliegtuig mochten springen: wat zijn we megablij met jullie. Jullie brengen kracht en plezier en spierballen en liefde. En een beetje verlichting voor deze topwijven, helemaal in de bloedhitte nu op Lesbos. Pfffff genoeg uitgepuft. We gaan weer samen knallen. Let’s go!!

WHO RUN THE WORLD?? THESE GIRLS! Kijk ze toch eens lekker zitten, driehonderdduizend dubbel en dwars verdiend lekker…

Geplaatst door Because We Carry op Dinsdag 7 juli 2020
Team Lesbos met shirt: Full of Hope

Wij zijn van de glitters strooien, gezicht draaien naar de zon, niet klagen over wat er allemaal niet goed gaat, maar aandacht geven aan dat wel beweegt en wel goed gaat en daar volle KRACHT vooruit mee gaan. Maar even tussen ons, soms is het gewoon keihard ploeteren, of beter gezegd: vaak. De meiden op Lesbos staan zich 10-12 uur per dag in het zweet te werken om mensen te steunen, voor team Nederland is het ook soms gewoon echt uren of zelfs dagen bonnetjes inboeken in de computer. En zo zat ik vannacht weer tot 1 uur achter de laptop, weer bezig met de registratie van onze NGO in Athene. Daar werken we al ruim twee maanden aan. Wij zijn als Because We Carry geregistreerd, maar aangezien een ander ministerie alles overneemt rondom gevluchte mensen, moeten de NGO’s zich ook opnieuw registreren. 

Uren typen, 21 mapjes op de drive verder, kilometers rijden naar de vertaalster en de ambassade, appjes en telefoontjes met onze advocaat op Lesbos, veel steun- en adviesbelletjes met andere NGO’s op het eiland en heel veel dikke zuchten, tijdelijke vreugdedansjes en wiebeltenen verder, voelen we dat we dichtbij zijn. Van tevoren werd al bekend gemaakt dat deze NGO registratie een zeer pittige zou zijn, zeker voor ‘buitenlandse’ NGO’s. En dat was en is ze…. maar wij zijn tough cookies, slimme denkers en doorzetters. Wij werken hard door op de kampen om de gevluchte mensen en de lokalen zoveel als mogelijk is te helpen en te ondersteunen. 

Soms is het bikkelen, even doorbijten, met onze neus in de wind vol hoop.

Liefs Steffi

VOL HOOPWij zijn van de glitters strooien, gezicht draaien naar de zon, niet klagen over wat er allemaal niet goed…

Geplaatst door Because We Carry op Woensdag 24 juni 2020
Grote stichting vanuit de huiskamer

Wij bewegen ons groots op Lesbos en ook in Nederland. We krijgen samen met jullie onwijs veel voor elkaar. Maar toch is ons clubje nog relatief klein.
Zeker in Nederland.

We hadden een grote actie vandaag op de planning staan. 
Maar met een dierbare oma die overleden is en mijn twee zieke kinderen lukt de actie ons vandaag niet. 

Gek dat er dan honderden mensen even moeten wachten. Please geef ons een dag.
Morgen hopen we weer op krachten te zijn en buffelen we die actie achter onze laptoppen.

Wij gaan onze mand in…
Ook wel een bijzonder gevoel, zo groot en in ons hart zo kwetsbaar ook. Tot morgen, trouwe volgers.

Kus voor vriendin Kaatje en haar verlies.

Liefs van mij Steffi vanaf de bank met twee hangerige koortsige kinderen.

We will be back!

Diepe buiging voor Claudia en Sandrine

Op Lesbos hebben we een grote teamwissel achter de rug. Twee vrouwen die jarenlang onze missie runden, Claudia en Sandrine reizen door naar nieuwe plekken op onze aarde.
Sandrine gaat eerst langzaam terugrijden door de Balkan naar Nederland en Clau zal naar een kamp gaan in Irak.

Wij maken een zeer zeer diepe buiging voor hen. 
Dank jullie wel vrouwen voor alles. Jullie waren een trouwe steun en een megaduo in het veld.

Nieuwe frisse meiden nemen alles over.
Welkom Rosa, Pleun, Inger en Jet! 
Samen met Lisette die al weer bijna een half jaar bij ons is en Celine die de roze I Carrycontainer voor hoogzwangeren en net bevallen vrouwen runt zijn jullie nu ons powerteam.

Alle vertrouwen in jullie wijsheid en dapperheid.
Samen gaan we hem rocken! Nog 1 x het ontbijt met de Macarena op de tafels, nog wat grappen links en rechts met een steek je hoofd door Sandrine en Clau… nog wat info delen her en der en free to go! 
Alle power voor jullie allemaal. Heldinnen van de bovenste plank! Kabam! 

Full of Hope 

Because We Carry

Mijn wens

Ik wens voor 2020 dat alle moeders en vaders over de hele wereld kunnen dragen wat ze willen dragen en niet wat ze moeten dragen. Dat het gewicht letterlijk en figuurlijk te doen is. Dat de liefde voor kinderen ons optilt en voornamelijk vreugde geeft en de zorg en de angst voor kinderen niet te zwaar op onze schouders drukt. Dat het te dragen is…

Ik wens voor 2020 dat we onze aarde alle liefde en zorg geven die ze nodig heeft. Dat we bewust met haar omgaan en de kleinste en grotere beste keuzes maken met haar in gedachten. 

Ik wens nog meer, veel meer…
Ik wens dat onze ouderen samen zijn, dat we ze steunen en liefde geven. 
Ik wens dat we meer in vertrouwen gaan leven. Minder angst voor onszelf en minder angst voor elkaar. Ik wens ook zeker dat we onze dieren gelijk stellen aan onze mensheid.
Dat we hen ruimte gaan geven en ons gaan inzetten hen het beste leven te geven. 

Ik wens dat we gaan inzien dat het allemaal echt niet zo toevallig is hoe alles gaat. Dat we steeds meer vertrouwen gaan krijgen en dat we steeds meer plezier gaan hebben en een beetje in het leven durven te gaan hangen.
Ik wens ons zo fokking veel liefde, dikke vriendschap en zo megaveel plezier samen.
Ik wens dat we een schone zee krijgen, minder plastic meer bewustzijn.
Ik wens dat we elkaar durven te gaan aankijken, onszelf daarvoor trouwens eerst en dat we er samen het beste van gaan maken. Ik wens dat we allemaal genoeg hebben. 
Dat we gaan delen wat we hebben, dat we geven wat we kunnen missen en dat onze angst ons niet uit elkaar drijft, maar juist naar elkaar toe… omdat we samen sterker zijn. 

Daar is lef voor nodig en dat is wat ik ons allemaal wens in 2020.

De problemen lijken soms groot, ik voel soms zo klein. Maar ik wens dat ik in 2020 realiseer dat ik groots bent. Dat je alles kunt en dat je hard en ❤️nodig bent om er samen met mij een betere wereld van te maken.

Als dit ook jouw wens is deel hem… 

Liefs 
Van mij