Dolls4dolls - hoe heet jouw pop?

Gelukkig lopen de meisjes hand in hand naar ‘huis’ met beide een net gekregen pop onder hun arm.
Hun eigen lievelings poppen mochten ze toen ze hun echte thuis verlieten niet meenemen, gelukkig kregen ze nu via ons van Dolls4Girls een nieuwe pop.

Dit soort dingen lieve mensen…. dit soort extreem bijzondere, liefdevolle en simpele dingen maken het grootste verschil.

Alle liefs vanaf Lesbos

By the way I am wearing the smile you gave me

We willen allemaal gelukkig zijn, of we nou geboren zijn in Laren Zuid, in de Haagse Schilderswijk, in Kabul of in Damascus.
Geboren in Noord, Zuid, Oost of West een glimlach staat ons allemaal het allerbest.

Wist je dat als iemand naar je lacht je eigen geluksgevoel met 15% stijgt?
Of onze situatie nu kut is of we juist aan het pieken zijn, een glimlach krijgen voelt altijd fijn.

Dus laten we elkaar glimlachen geven! Lach bij de bakker, in de tram, naar de meneer in de lift, lach naar vreemde, kan jou het schelen, geef ze weg… hoppa, lach je tanden bloot.

Hier op Lesbos is de glimlach ook een groot wederzijds kado.
P.S. Als je iets leuks wilt delen waarvan je zeker weet dat we gaan (glim)lachen post het dan onder onze FB post.

#Valentijnsdag #lachen #kado #liefde #samenzijn

By the way I am wearing the smile you gave me

In september 2015 voelde ik (Steffi) dat ik niet langer machteloos kon toekijken naar al die arme kinderen en ouders die in rubberen gammele bootjes stapten op zoek naar (tijdelijke) veiligheid in Europa. Samen met vriendinnen besloten we met duizend dragers ‘gewoon een weekje te gaan helpen op Lesbos’. Een week waarin er geen tijd was voor slaap en waarin ik het ene natte hongerige kind na het andere in mijn armen sloot. Na deze week wist ik wat voor een verschil, ik, als kleine blonde ik, kon maken en ik bleef op het eiland. Because We Carry heeft sinds die dag in september zo ontzettend veel gedaan, ze heeft zo hard gewerkt en zoveel moed en lef getoond.

Soms zat ze huilend in de kast, want wat is het zwaar om langere tijd in zoveel verdriet en angst van anderen te leven. Maar altijd trok ze weer haar panterlegging aan, zette haar rode muts op, nam als het nodig was een dopje Ouzo, zette haar beste beentje voor en ging het veld weer in om mensen te steunen en te helpen waar nodig.

BWC is al haar vrijwilligers (ruim 800), al haar donateurs en helpende handen en de dapperste vredesstrijders, het core team.
De vrouwen in Nederland Peggy, Eva, Carolien en Hettie, onze ‘nieuwe’ aanwinst Dagmare, Eva en de enige BWC man Thierry.

En de vrouwen hier die hun familie, hun vrienden, een verkering, hun huis en een baan achter zich lieten om hier naast mij in de modder te gaan staan.
Elies, Lauren, Roza, Roos, Anne en Sas kijk eens naar dit filmpje uit 2006 (slechte beeldkwaliteit I know) waarin een klein clubje vrouwen een groep van ruim honderd paarden gaat halen die al dagen op een klein eilandje in weer en wind staan en om de beurt sterven door kou, verdrinking en stress. De brandweer en politie probeerden alles, maar het mislukte. Het is de liefde, de moed en het vertrouwen van deze vrouwen waardoor het lukt.
Ze kijken, ze zien, ze voelen en ze doen. En dat is wat jullie ook doen… dag in dag uit en nou…. 

Steffi
#besefmomentje #ubertrots

Maaltijd 1300 mensen Kara Tepe

Maar dat jij kunt delen wat je hebt is de realiteit.
Wij koken al drie dagen voor 1300 mensen op Kara Tepe en we gebruiken het sjieke kruid Saffraan en koken met alle liefde.

We zijn allemaal gelijk en we verdienen allemaal het aller beste en daar is hier echt totaal geen sprake van, dus compenseren we dat een minuscuul beetje met oud en nieuw met onze kook kwaliteiten.
We danken al onze vrijwilligers voor al hun tijd en hulp, alle donateurs voor elke euro, ons BWC team voor al haar harde werk en onze vrienden en familie dat ze al zo lang ‘moeten’ missen.

We wensen ons allemaal liefde en licht!
Happy New Year
⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️⭐️

Kerst 2017

Ze trekt aan alle kanten, ze is in nood, ze heeft te weinig, of juist teveel, ze smeekt, ze tiert. Wij voelen het.

Honderden kinderen slapen in kleine dunne tentjes. Duizenden mensen verkeren in een nood situatie. Overal is hulp nodig! Overal ligt vuil, staan tentjes en rennen kinderen.

De boosheid is dichtbij. Je hoort haar gieren. Gelukkig konden wij de afgelopen week aan honderden kinder laarzen uitdelen en ruim 5.000 jassen, mutsen, sjaals en wanten geven.

En gelukkig begonnen we gister met het overdekken van de drie secties voor extra kwetsbare. Zodat de tenten voor single vrouwen, alleen reizende kinderen en een aantal gezinnen droger en warmer zijn.

Ons volgende project is de foodline vernieuwen en vooral verbeteren zodat men die uren in de rij niet meer in de kou staat.
En daarna? Daarna willen we vijf opwarm plekken gaan creëren. Grote kachels die we overdekken.

Hoe we dit gaan betalen? We hebben een bijzondere donateur gevonden, maar niet allen kosten kunnen we dekken.
Wil je in deze maand een gift of donatie geven, geef hem aan ons, wij zetten het gelijk in om verschil te maken op het grote kamp op Lesbos Moria waar zes-en-een-half duizend mensen leven in erbarmelijke omstandigheden.

Help mee: http://www.becausewecarry.org/doneren/

Wende dank je wel voor het bewustzijn, de confrontatie en de kracht die geeft. Wie sust, wie helpt, wie kust, wie draagt, wie waagt? Kom ons helpen. Zij die vluchten hebben je nodig hier op Lesbos. Lees onze informatie grondig door, vul het aanmeldformulier in, of stuur een e-mail naar volunteers@becausewecarry.org

5 december is voor ons een beetje een gekke dag. Met feest in Nederland en hier leven de kindjes in de tentjes in de kou. 
We komen zo hier op het eiland met ons team bij elkaar voor even eten en een pepernoot en wensen jullie allemaal een hele gezellige avond.

Laten we dankbaar zijn, of we kado’s openen vanavond of alleen warm op de bank zitten met thee, laten we dankbaar zijn.

Alle liefs vanaf Lesbos

Here's to Strong Women

Elies, Do en Steffi waren samen met baby Ceas een weekje naar Nederland voor gesprekken met mannen in grijze pakken die verstand hebben van cijfertjes, regels, ANBI en de Raad van toezicht enzo.
Met de baby op de buik was het gaan met die banaan.
We hebben weer even bijgeklets met onze geweldige vrouwen die achter de BWC mail zitten, Peggy en Hettie.
Steffi had een interview voor de Nieuwe Revu tussen door. Ook kwam het volledige bestuur weer even bij elkaar voor overleg, Afke en Johanneke .

En nu met helderheid, een redelijke to do lijst en een verkoudheid rijker zijn we weer terug op Lesbos.

Roza, Roos, Anne en Sas stonden er deze week op Lesbos dus even alleen voor.
Een week waarin er heel veel gezinnen naar het vaste land vertrokken. Niet perse een goed iets, want Athene is ook vol. Maar Lesbos kan met haar weinige ruimte blijkbaar niet anders.

Het was voor alle BWC vrouwen een week van aanpoten. We zijn blij dat we weer samen zijn. Vanmiddag drinken we thee om even weer met elkaar bij te kletsen en de cirkel van krachten te herenigen. Soms voelen we ons net hekjes, maar samenzijn een aantal keer per week werkt zo verstekend. We moeten ook praktische zaken bespreken zoals de jassen distributie voor Moria.
Wij zijn bijna klaar met op maat sorteren (100 pallets sorteren duurde dus even pffff)

We zijn herenigd en gaan samen weer helpen waar we kunnen 💪🏻

Liefs BWC

‘Hoe gaat het met je?’ vragen vriendjes en vriendinnetjes. Ik weet soms gewoon niet wat ik dan kan zeggen. Ik voel mij goed, maar ben soms ook boos en verdrietig.
De afgelopen twee maanden ben ik 3 keer op Lesbos geweest en volgende week ga ik weer tien dagen beuken. Tijdens mijn verblijf op Lesbos is het telkens: knop om en gaan. Stoer en sterk zijn en dan als ik een keer in bed lig is het een wervelwind van gevoelens. Wel ben ik dan zo moe dat ik in slaap val.
Eenmaal in het vliegtuig, weer op weg naar de veilige thuishaven, ben ik verdrietig en komt er een totale moeheid omhoog. Thuis voelt het alsof ik mee doe in een toneelstuk.
Als ik een witte bus zie, denk ik dat ‘we moeten gaan’, een gouden lege helium ballon in een boom, lijkt op een nooddeken, als ik een moeder met hoofddoek en een kindje zie, voel ik de drang om haar te helpen.
Raar en logisch te gelijk.
Ik slaap goed, doe yoga, voel en probeer rustig aan te doen hier.
Maar alles wat ik daar heb gezien, zit in mij en leeft hier in mij door.
‘Zorg je wel goed voor jezelf’, zeggen vriendjes en vriendinnetjes ook. Ik zeg dan:’ ja’ en zo voelt het ook echt.
Ik ga naar EMDR therapie, laat mij masseren en praat er veel over.
Een klein stemmetje in mij zegt ook wel eens: ‘stel je niet zo aan, je hebt het zoveel beter dan de mensen die in alle onzekerheid en angst op de vlucht zijn.’
Die stem mag er zijn, maar toch doe ik mijn best om de aan- en uit knop in mij zelf met alle zorgzaamheid te besturen. Om de stoere ik ook te mogen verzachten.
Dit schreef mijn moeder gister:

‘Al mijn liefste Lesbos-gangers zitten zo diep verweven in de humanitaire ramp die daar plaatsvindt, dat leven op onze veilig ommuurde kapitalistisch kinderboerderij te moeizaam is… en teruggaan naar de Jungle aantrekkelijker lijkt.’

Ik ben ook zo ongelooflijk trots op alle BWC’ers die zich zo ongelooflijk inzetten om te helpen. Die nachten waken bij kampvuren, in de kou over het kamp lopen en mensen helpen om warm te worden, de lieve Zusters achter de schermen die er een tweede baan bij hebben, Hannah Mollen en Sandy Lankhorst-Rodrigus ❤️.

Ik ben zo trots op mijn Zusters Anna Smit en Afke Reijenga, die een onuitputtelijke bron van kracht en liefde zijn.
En ik hoop dat er een dag komt dat we met zijn allen op ons rug in het gras liggen, met een glaasje rosé en muziek er bij en dat we heel diep uit mogen ademen en dat we terug kijken op een zeer intense tijd, waarin ons slogan was ‪#‎nietlullenmaarpoetsen‬.

Maar voor nu ga ik weer mijn tassen pakken en zet ik de knop dinsdagnacht weer om . ❤️

Let love rule, Steffi de Pous

UNHCR

Hartstikke goed nieuws. Wij zijn officieel erkend door de UNHCR als hulporganisatie. Daardoor zijn we in staat nu nog effectiever samen te werken en hulp te verlenen. Hoe cool is dat! Dit betekent ook dat we een officieel onderdeel zijn van de registreerde hulp op Lesbos, en dat er dus nog meer op onze bananen, appels en maaltijden gerekend wordt. Samen kunnen we de wereld echt een klein stukje mooier maken.

Love all, serve all! BWC