zwangere vrouw

Met een kleintje in je buik ben je extra kwetsbaar. Je beweegt voorzichtiger, bent gevoeliger, staat een soort van extra aan. Al ben je reuzesterk, toch gebruik je je krachten anders. Tillen, of uren in dezelfde houding zitten of op de grond slapen- het is allemaal niet goed. En toch moet je. Zo heftig…

Wat mij het naarste lijkt is dat je het plekje voor je kleintje niet helemaal goed kunt voorbereiden, dat je met je nesteldrang onder je arm loopt. Daar moesten we helpen. Zeker, ook daar. Spulletjes, dingen die je als mama en straks als kleintje nodig hebt. Daarom geven wij mama’s een tas voor de geboorte met luiers, billendoekjes, speentjes, kleren, omslagdoek, hydrofielluiers, babydrager, een kinderwagen – die past natuurlijk niet in de tas- een wiegje een zachte sprei….Zodat er in de tent of isobox een veilig zacht plekje gemaakt kan worden.

Al wil je het allemaal het liefst totaal anders natuurlijk, geeft dit een inimini beetje geruststelling. Er is een plekje voor je kleintje als zij/hij er zo is.

🌸
aandacht tijdens de workshop

Er waren tijden, dat er rond de 60-70 kleintjes geboren werden in het oude Moria. Gelukkig bevielen veel mama’s in het ziekenhuis, zo heftig was die tijd.

Nu zijn er in totaal 20 zwangere mama’s. Waar voorheen onze workshops vol en kleurrijk waren hebben we nu kleine groepjes per taal. Ook heel bijzonder want zo is er veel aandacht en kunnen we net als bij ons in Nederland een mama echt een op een begeleiden in de periode voor en na de bevalling.

Dat doen we niet alleen maar samen. Binnen ons progamma We Carry zijn dat Rosa en Giotta. Giotta is verloskundige en werkte haar hele leven op de kraamafdeling in het ziekenhuis van Mytilini, een lokale heldin. We werken ook goed samen met de medische organisaties, iedereen heeft een duidelijke rol rondom de zwangere vrouwen binnen het kamp. Die helderheid is zo belangrijk voor de beste zorg. Samen dragen we allemaal vanuit onze eigen expertise bij, overleggen we onderling en verwijzen we naar elkaar door. Vanochtend deelden we ook pakketjes uit voor kleintjes, zomerspulletjes en speeltjes.

Liefs

eye see you

Er komen veel vragen binnen over de We Carry vacature per 1 juni op Lesbos.Dat snappen we…
•Wat betekent ‘ervaring hebben met baby’s mama’s? ‘Ons team dat de We Carry runt is Midwife Giotta en nu Rosa en dat wordt dan jij. Giotta weet alle ins en outs over dragen, bevallen, voeden en verzorgen, maar tis lekker als jij je kennis ook paraat hebt. Je hoeft geen verloskundige te zijn of doula, geen kraamverzorgster, maar kennis is echt fijn.
•Per wanneer komt deze functie vrij en hoelang? Per 1 juni ga je samen met Rosa werken, zij werkt je zo lang als nodig is in. Het liefst blijf je een jaar of langer, als we het beide fijn hebben.
•Is het op vrijwilligersbasis? Nee je krijgt een vergoeding voor je werk. Je huis & auto regelen we ook.Het is echt fijn als je van actie houdt, zelfstandig werken en vooral dat je vanuit je hart werkt. Wij werken niet echt met mega veel orde en structuur. Vooral met de flow, en met dat wat werkt en beweegt. Voor as maandag kan je Corinne@becausewecarry.org mailen over de hele procedure. Als je vragen hebt stel ze gerust ook aan Cor. Delen van dit bericht is fijn 🌸

vrouwen samen in de roze trailer

WE CARRY Onze zachte zorg en praktische kennis voor zwangere en pas bevallen moeders, dat is We Carry. Een plek waar vrouwen hun kracht hervinden door kennis: over het dragen van hun kleintje, hun veranderende lichaam, over de bevalling, over voeden en verzorgen en over zorgen voor zichzelf. De We Carry vrouw ondersteunt deze oersterke vrouwen waar ze kan. In onze trailer; een warme, roze, veilige plek voor de moeders, in het kamp, en in het ziekenhuis na de bevalling.

WIJ ZOEKEN een rasoptimist, een zonnige vrouw met een gulle lach en een open hart. Een vrouw waarbij deze oersterke moeders op de vlucht, die in een ultiem kwetsbare fase het beste ervan proberen te maken, zich onmiddellijk op hun gemak voelen. Een kalme space holder die moeiteloos een fijne plek creëert- waar alles er mag zijn. Een stevige vrouw vol energie, die met een simpel gebaar of woord grenzen bewaakt. Een vrouw met lef, een fixer ook, één van een tandje erbij, we regelen het gewoon, wat er ook gebeurt.

JIJ
•hebt kennis van zwangerschap, bevallen, zorgen voor een klein baby’tje en een pas bevallen moeder en alles wat daarbij komt kijken
•hebt voldoende werkervaring om eindverantwoordelijkheid te dragen voor dit programma
•doorvoelt alles wat je hoort en ziet en blijft stevig staan- ondanks de heftigheid die dit werk onherroepelijk ook soms met zich meebrengt
•staat als een huis voor en achter de andere twee BWC-vrouwen op het eiland, werkt met liefde met hen samen- maar neemt ook zonder te aarzelen zelf beslissingen
•kunt op korte termijn naar Lesbos verhuizen
•weet dat elke moeder het het allerbeste allemaal zelf weet en jij kan haar net dat zetje geven om daar weer op te gaan vertrouwen.
•en voor ons als het BWC team, je houdt ook nog eens van een beetje lachen

Je krijgt van ons een halfjaarcontract, na een wenperiode van 3 maanden~ fijn als je rond 1 juni kan starten. Deze vacature sluit op woensdag 20 april. Voel jij aan alles dat jij de vrouw bent die wij zoeken? Stuur een mailtje naar corinne@becausewecarry.org. Zij vertelt je dan hoe we verder gaan qua filmpje en CV. Liefs BWC

Maya en haar baby

Wanneer we denken aan helpen, denken we vaak aan groots en veel. Alles anders, alles beter… maar als we eerlijk zijn is die gedachte juist de gedachte die ervoor zorgt dat we dan maar niks doen. Want ja, dat alles en iedereen, dat lukt nooit. Dus gaan we maar door met leven, hopende dat ooit alles beter is.

Dat alle kleine beetjes helpen heb je ons al 100 x horen zeggen, en dat jij wel groot genoeg bent om verschil te maken ook, maar je kunt het ook anders zien. Je kunt je hulp ook heel klein maken en je focussen op 1 iemand, in dit geval dan 2 iemanden 😉 mama en kind.

In december kwam Maya hoogzwanger aan op Lesbos. Ze beviel en het was echt heel intens voor haar allemaal. Moederziel alleen mama zijn in een groot, ijskoud kamp. Rosa en de sisterhood van vrouwen hielpen haar. En nu, nu is ze zo vol kracht. Ze stralen allebei.

Ze zijn er nog lang niet, maar wel een stapje verder. Ze vroeg Rosa om foto’s te maken van haar en haar kindje en ze vertelde dat ze weer ruimte had voor dromen. Dagdromen…. Ze wil zuster worden. Mensen helpen…Wat een kracht, wat een beauty, wat een moeder! Liefs

een roze strik om een pakketje

Ik vroeg vorige week aan Rosa, leidster van I Carry op Lesbos, geven wij ook iets aan moeders zodat ze gehoor kunnen geven aan de drang die weken voor de geboorte ontstaat om een nestje te maken? Nog niet. Maar daar gaan we meteen over denken.

Hoe we het nu doen: we zien de zwangere vrouwen elke week, tijdens hun hele zwangerschap en soms elke dag als dat nodig is en soms met hulp van onze verloskundige. De workshops geven de vrouwen een sisterhood, waar informatie en steun samen komen, en dan als ze in het ziekenhuis bevallen komen we langs met de eerste spulletjes voor moeder en kind en een taxi 🚕 tegoedcoupon. In het kamp zoeken we ze meteen op en geven we een follow up pakket. Dit is het meeste uitgebreide pakket dat we hebben. Van een nieuwe kinderwagen, babydrager, babywiegje, kleren voor moeder en kind, veel kraamverband, speentjes, wasgel en echt alles. De kleertjes pakken we mooi in. Omdat dit het enige is dat ze op een feestelijke manier krijgen.

In het ziekenhuis is het altijd te druk, ze doen hun best, maar veel persoonlijke aandacht lukt niet, in het kamp is de sfeer ook niet echt ‘a la kraamkamer’. Er is ook geen kraambezoek, want vrienden en familie zijn of ergens anders of er niet meer, dus een klein verschil van een roze of een blauwe strik een beetje extra aandacht, een echt momentje dat geeft meestal een dikke traan van dankbaarheid bij mama. Dat ze even echt gezien wordt, voor haar heldendaad, even een aai, wat zoete woorden en fijne spulletjes. Lijkt mij de hel bevallen in een vluchtelingenkamp. Echt!

🌸

Onze verloskundige en mama met een newborn

Een paar weken geleden kwam op een maandag een alleenstaande hoogzwangere moeder aan op Lesbos in een rubber bootje. Dinsdag beviel zij in het ziekenhuis van haar zevende baby. Wat een verhalen moet deze vrouw dragen.

We zagen haar woensdag, en gaven haar alles wat we konden geven. Gelukkig ging de bevalling goed, en was het kleintje sterk. Ze moest wel meteen na ontslag uit het ziekenhuis in quarantaine, dat zijn de regels hier. Na een week kwam ze in het kamp, niet meteen op een fijne plek, maar na weer een verhuizing durfde ze eindelijk een beetje uit te ademen.

We bezochten haar met steun van een medische organisatie. Zo belangrijk om een alleenreizende vrouw die net bevallen is, die nog skyhigh is van alle adrenaline van de vluchtmodus en de bevalling, goed in de smiezen te houden en te ondersteunen. We hadden een ventilator mee, kleding, luiers, en alle spulletjes die moeder en kind nodig hebben.

Ze vertelde flarden van haar verhaal, en daar kwam plots een brok in mijn keel. De tranen rolden over mijn wangen, puur uit respect voor deze sterke vrouw. Ze ging mee naar onze trailer, ging zitten op de fluffy bank en je zag haar per minuut ontspannen. In I Carry zijn alleen maar vrouwen, het is er roze, zacht en er is steun. Een sisterhood….

De workshop begon, samen met anderen moeders zaten ze rond de tafel, luisterden naar elkaar, deelden hun verhalen, en maakten grapjes. Onze verloskundige Giotta hielp de moeders met hun vragen, en gaf aandacht aan groot en klein. De hele club bleef nog een half uurtje nahangen. Terwijl baby’s bij andere moeders op schoot gingen en er meloen en verse jus op tafel kwam.

Moeders alleen op de vlucht met hun kind(eten) zijn de allerdapperste ever. Ongelooflijk wat een uber kracht zij hebben. We blijven ook deze mama in de smiezen houden.

Alle liefs vanaf Lesbos

In de I Carry trailer komen elke dag vrouwen samen. Vrouwen die uber kwetsbaar en ook uber sterk zijn. Zij dragen hun kinderen terwijl ze wonen in een vluchtelingenkamp. Waar het aan van alles ontbreekt, zeker wanneer je zwanger bent.

50 x per dag naar de wc moeten, misselijk worden van geuren, behoefte hebben aan bepaald voedsel en van ander voedsel over je nek gaan. Onrustige nachten, zorgen, behoefte aan een nestje maken, spulletjes verzamelen, mooi maken. En toch zie je dat de vrouwen krachtig dragen. Daar krijgen wij altijd kippenvel van.

We wilden een sisterhood creëren. Een plek waar alle zwangeren samen kunnen komen. Waar ze samen hun liefde, kennis, zorgen en vrouwendingen kunnen delen. Waar altijd iemand is. En het is gelukt. I Carry….. Elke dag zijn er lokale verloskundigen aanwezig. Elke dag zijn er workshops. We zijn er voor vragen, steun en zorg.We zijn er samen. En dat is misschien we het allerbelangrijkste in het leven. Dat je er voor elkaar bent. Dat je weet en voelt dat je er niet alleen voor staat… ❤️

ICarry is binnen… zorg en liefde voor zwangere vrouwen. De plek is nog kaal, bomen en bloemen komen er aan. Op deze bijzondere dag, het Suikerfeest… zijn wij blij. Verschil is echt dichtbij. Bijna huilen, zo hard voor gebikkeld. ❤️

Toen wij bijna 6 jaar geleden voor de eerste keer naar Lesbos gingen, gingen we vooral om moeders en hun kinderen te helpen. Er was meer nodig, dus hielpen we iedereen. Maar onze focus is altijd moeders en hun kinderen gebleven. Omdat mama’s zichzelf op de laatste plek zetten, zetten wij hen op de eerste plek. Omdat een community leunt op de stevige creërende kracht van moeders.

In het oude Moria ontstonden onze workshops voor zwangere vrouwen, een sisterhood, samen praten over dragen, baren, voeden, verzorgen en over het moederschap.Ver voor Corona zat het hokje waar we die workshops gaven altijd propvol. Vrouwen uit alle culturen kwamen samen en in alle talen spraken we samen met handen en voeten. Lachen, huilen en uren kletsten en elkaars voeten masseren. We deden oefeningen en hielpen waar we konden.

Toen kwam onze fel roze container naar Lesbos en huurden we een landje tegenover het oude kamp. Helaas verloren we I Carry, ze ging in rook op. Onze workshops verschoven naar het nieuwe kamp, tent voor tent ontmoetten we de vrouwen. En twee keer per week bezochten we de kraamkamer in het ziekenhuis. Waar we fruit gaven, lekkers en taxi-kaartjes. Zodat moeders terug konden naar het kamp met hun baby in een mandje. Vreselijk, maar de harde realiteit.

We ontwierpen een nieuwe plek en nu, nu kan I Carry weer dicht bij de moeders komen. Hoe gek ook, maar we zijn zo blij. Ze zal een lichtje zijn, een zachte liefdevolle plek. Waar moeders centraal staan. Waar informatie en zusterschap hen weer een beetje kracht zal geven. Nog veel werk te doen, maar ze voelt dichtbij. We graven, harken, timmeren, verven en dan rijden we haar naar binnen. Op een centrale plek, voor elke moeder. Een lichtpuntje…